بریده‌هایی از کتاب عزرائیل (روزهای تاریک)

الآن دورترین آدم از تفکر هیئتی رو هم بری باهاش از سر صداقت صحبت کنی محاله بگه در یک دوره‌ای جذب شخصیت امام حسین علیه السلام نشده. چرا؟ چون از توی کربلا بوی مرگ می‌آد بیرون. این یعنی اونجا پر از زندگیه.

یادت باشه کتاب همیشه راه فرار خوبی بوده و هست. توی مشکلات خیلی جدی هم می‌شه سراغش رفت. یادت باشه هرچی مشکل بزرگ تر باشه باید کتابی رو انتخاب کنی که جذاب‌تر باشه.

مرد، ادا در نمیاره. همونطور که پولدار جماعت ادای مایه‌داری در نمیاره و ادای پولداری مال گدا و گداصفته، همونطور که آدم با سواد خودش رو نمی‌گیره و افتاده ست و کنف کردن این و اون سر نادونی شون مال آدم نفهمه، ژست مسلمونی و تریپ تعلق خاطر عمیق به امام زمان و مرید سینه‌چاک امام و شهدا بودن طوری که توی چشم بقیه بزنه و هزار تا ادای دیگه هم مال منافق جماعته. خیلی‌ها هستن که این روزها ادای مسلمونی در می‌آرن، چون این روزها نون توی اینکاره. شک نکن اگر انقلاب نشده بود اینا الآن همه شیش تیغ بودن و کراوات زده منتظر توی صف دست بوسی توالت‌شور شاه.

اگر نمی‌تونی حرف خوب بزنی، ببند اون دهن وامونده رو.

نزار نیشت بزنن اگر هم زدن راستش کار خاصی از دستت بر نمی‌آد. جلو خودشون تابلو نکن فقط. یه طوری باش انگار هیچ اتفاقی نیفتاده. بعد رفتی خونه بشین گریه کن یواشکی که خالی بشی وگرنه یه وقت از غصه می‌میری

خداست دیگه، یه وقتایی خیلی بی پرده نشون آدم می‌ده که کلاً هیچ عددی نیستی، فقط فکر می‌کنی که می‌تونی شرایط رو کنترل کنی.

پولدار جماعت ادای مایه‌داری در نمیاره و ادای پولداری مال گدا و گداصفته، همونطور که آدم با سواد خودش رو نمی‌گیره و افتاده ست و کنف کردن این و اون سر نادونی شون مال آدم نفهمه، ژست مسلمونی و تریپ تعلق خاطر عمیق به امام زمان و مرید سینه‌چاک امام و شهدا بودن طوری که توی چشم بقیه بزنه و هزار تا ادای دیگه هم مال منافق جماعته

یادت باشه هیچ وقت جلوی حریفت نباید به ضعف خودت اعتراف کنی

با صبر می‌شه روی همه رو کم کرد.

هر وقت یه عده رو دیدی به نژاد و قبیله و شهر و کشورشون می‌نازن زود ازشون جدا شو. یه احمق تنها چندان خطری نداره ولی جمع که بشن یهو می‌تونن دنیا رو به گند بکشن.

یادت باشه این انتخاب‌ها هستن که زندگی ما رو می‌سازن. یادت باشه تا روزی که زنده‌ای محکوم به انتخاب کردنی، حتی توی روزهایی که فکر می‌کنی تا خرخره توی منجلاب فرو رفتی و دیگه هیچ راه فراری نداری. همیشه امید هست و همیشه انتخاب هست.

با صبر می‌شه روی همه رو کم کرد.

پسرم یا جنگ نرو یا اگر رفتی تا تهش رو برو.

بعضی تجربه‌ها انقدر منحصر بفرده که آدم رو برای همیشه از باقی جمع‌ها جدا می‌کنه.

اعلام کم آوردن هیچ وقت به نفع آدم نیست.

داستان و رمان می‌خوندم، شده بود تنها راه‌درروی من از فکر و خیال. من یا داشتم داستان بقیه رو می‌خوندم یا داشتم داستان خودمون رو مرور می‌کردم و فهمیده بودم هرچی داستان خودمون رو بیشتر مرور می‌کنم حالم بدتر می‌شه. پس سعی کردم داستان‌های بقیه رو بخونم. این داستان کتاب‌خون شدن من بود.

خداست دیگه، یه وقتایی خیلی بی پرده نشون آدم می‌ده که کلاً هیچ عددی نیستی، فقط فکر می‌کنی که می‌تونی شرایط رو کنترل کنی.

با صبر می‌شه روی همه رو کم کرد. مطمئن باش.

زندگی پر از انتخابه و این انتخاب‌ها هستن که زندگی ما رو می‌سازن.

یادت باشه کتاب همیشه راه فرار خوبی بوده و هست. توی مشکلات خیلی جدی هم می‌شه سراغش رفت. یادت باشه هرچی مشکل بزرگ تر باشه باید کتابی رو انتخاب کنی که جذاب‌تر باشه.

اینم از اون حرفاییه که شاید کمتر کسی بهت بزنه. ولی بین همه دوره‌های زمانی هیچ دوره‌ای نیست که بیشتر از دوران جنگ توش زندگی پیدا بشه. جنگ باعث مرگ آدم‌ها می‌شه. تشییع جنازه یکی از عادی‌ترین و معمولی‌ترین کارهایی ست که انجام می‌شه. صبح خیلی راحت یک جوون رو داخل تابوت می‌آرن جلوی مسجد محله. خانواده و رفقا و هم‌قطارها، به دنبالش. کاسب‌ها برای لحظاتی کرکره‌های مغازه‌ها رو می‌کشن پایین و بیرون می‌ایستن. رهگذرها چند قدمی، تابوت و مردم رو مشایعت می‌کنن. عکسش رو بلند می‌کنن و یه نفر با اون جلوداری کاروان رو می‌کنه. این‌ها از همه چیز بیشتر آدم‌ها رو یاد زندگی می‌ندازه. این روزها می‌شه زنده‌ترین روزهای آدم‌ها که تا آخرین نفس‌هایی که می‌کشن اون‌ها رو همراهی می‌کنه. روزهای پر از زندگی، روزهای جنگ.

هر وقت یه عده رو دیدی به نژاد و قبیله و شهر و کشورشون می‌نازن زود ازشون جدا شو. یه احمق تنها چندان خطری نداره ولی جمع که بشن یهو می‌تونن دنیا رو به گند بکشن.

چیزهایی تعریف می‌کرد که راستش برامون باورپذیر نبود. اینکه سر کسی رو بِبُرن مثلاً. اون هم توی قرن بیست و یکم. با خودمون می‌گفتیم مگه می‌شه؟ تا مدت‌ها بعدش فکر می‌کردیم تو یه موردی مثل سر بریدن داره پیاز داغ قضیه رو زیاد می‌کنه و توی موردی که میگه «بچه رو کشتن، پلو هم پختن، بعد بچه رو گذاشتن لای پلو و فرستادن در خونه خانواده‌ش» دیگه باید بره ساقیش رو عوض کنه و اگر چیزی نمی‌زنه هم باید بره دکتر که یه چیزی بهش بدن بزنه.

این جنگ چند تا فرق داشت که حسابی ما رو شوکه کرده بود. مثلاً اینکه هیچ خط و خاکریز و کانالی وجود نداشت. جنگ لعنتی وسط شهر بود و خیلی خیلی فشرده شده بود. مثلاً این محله دست ما بود و اون محله دست اونا. خوب محله‌ها هم که توی بافت‌های قدیمی و فرسوده شکل هندسی درست درمونی ندارن یعنی مربع و مستطیل نیستن. یعنی ممکن بود از این کوچه که داری می‌ری یه پیج رو اشتباه بپیچی، موقع خروج از کوچه نگهبان برات دست تکون می‌ده و تو هم به خیال اینکه داره بهت سلام می‌کنه براش دست بلند می‌کنی و سر تکون می‌دی. غافل از اینکه داره با دست اشاره می‌کنه که «داداش داری اشتباه می‌ری.»

اما به روی خودم نیاوردم، تو هم یادت بشه، هیچ وقت به هیچ‌کس نگو کم آوردی و نمی‌تونی شرایط رو تحمل کنی. چون اعلام کم آوردن هیچ وقت به نفع آدم نیست.

شد اون مردی که برادرهاش می‌تونن بهش اعتماد کنن. شد همون مردی که دنیا رو به جای بهتری تبدیل کرد و برنگشت تا روزی که توی «اثریا» لای دست پنج‌تا بی پدر و مادر گیر افتاد و دست و پا زد. روزی که دست و پا زدنش رو دیدم یاد همون شبی افتادم که برای بار اول نصفه شب توی میدون تره‌بار دیدمش با دوسیب آلبالو. دیر رسیدیم بهش. سر از بدنش جدا شد. میلاد روزی که جنازه‌ش برگشت، چند سالی بود که توی سوریه مونده بود. شهیدی بود که قرار تعقیب داشت و قرار بود پس از ورود به کشور بازداشت بشه. به جاش رفت معراج و تشییع شد.

سختی توی زندگی همونقدر لازمه که آسونی. اصلاً شاید بیشتر لازم باشه. بدون سختی و رنج اصلاً روزهای خوش معنی و مفهومی‌پیدا نمی‌کنن و از اون مهم‌تر همیشه چیزهای ارزشمند از توی سختی‌ها به دست می‌آن.

اینم جزئی از حقوق منه که بتونم بعضی از حقوق تو رو ازت سلب کنم.

آدم باید روی داشته‌هاش تعصب داشته باشه. چه باباش، چه مادرش، چه رفیقش، چه زندانبانش.

هر چیزی یه شروعی داره. حتی طولانی‌ترین داستان‌ها. سیاه‌ترین شب‌ها و روشن‌ترین روزها. بالاخره از یه جایی شروع می‌شه.