کتاب عزرائیل (روزهای تاریک)

الآن دورترین آدم از تفکر هیئتی رو هم بری باهاش از سر صداقت صحبت کنی محاله بگه در یک دوره‌ای جذب شخصیت امام حسین علیه السلام نشده. چرا؟ چون از توی کربلا بوی مرگ می‌آد بیرون. این یعنی اونجا پر از زندگیه.

یادت باشه کتاب همیشه راه فرار خوبی بوده و هست. توی مشکلات خیلی جدی هم می‌شه سراغش رفت. یادت باشه هرچی مشکل بزرگ تر باشه باید کتابی رو انتخاب کنی که جذاب‌تر باشه.

مرد، ادا در نمیاره. همونطور که پولدار جماعت ادای مایه‌داری در نمیاره و ادای پولداری مال گدا و گداصفته، همونطور که آدم با سواد خودش رو نمی‌گیره و افتاده ست و کنف کردن این و اون سر نادونی شون مال آدم نفهمه، ژست مسلمونی و تریپ تعلق خاطر عمیق به امام زمان و مرید سینه‌چاک امام و شهدا بودن طوری که توی چشم بقیه بزنه و هزار تا ادای دیگه هم مال منافق جماعته. خیلی‌ها هستن که این روزها ادای مسلمونی در می‌آرن، چون این روزها نون توی اینکاره. شک نکن اگر انقلاب نشده بود اینا الآن همه شیش تیغ بودن و کراوات زده منتظر توی صف دست بوسی توالت‌شور شاه.

اگر نمی‌تونی حرف خوب بزنی، ببند اون دهن وامونده رو.

نزار نیشت بزنن اگر هم زدن راستش کار خاصی از دستت بر نمی‌آد. جلو خودشون تابلو نکن فقط. یه طوری باش انگار هیچ اتفاقی نیفتاده. بعد رفتی خونه بشین گریه کن یواشکی که خالی بشی وگرنه یه وقت از غصه می‌میری

هر وقت یه عده رو دیدی به نژاد و قبیله و شهر و کشورشون می‌نازن زود ازشون جدا شو. یه احمق تنها چندان خطری نداره ولی جمع که بشن یهو می‌تونن دنیا رو به گند بکشن.

پولدار جماعت ادای مایه‌داری در نمیاره و ادای پولداری مال گدا و گداصفته، همونطور که آدم با سواد خودش رو نمی‌گیره و افتاده ست و کنف کردن این و اون سر نادونی شون مال آدم نفهمه، ژست مسلمونی و تریپ تعلق خاطر عمیق به امام زمان و مرید سینه‌چاک امام و شهدا بودن طوری که توی چشم بقیه بزنه و هزار تا ادای دیگه هم مال منافق جماعته

یادت باشه هیچ وقت جلوی حریفت نباید به ضعف خودت اعتراف کنی

با صبر می‌شه روی همه رو کم کرد.

خداست دیگه، یه وقتایی خیلی بی پرده نشون آدم می‌ده که کلاً هیچ عددی نیستی، فقط فکر می‌کنی که می‌تونی شرایط رو کنترل کنی.

یادت باشه این انتخاب‌ها هستن که زندگی ما رو می‌سازن. یادت باشه تا روزی که زنده‌ای محکوم به انتخاب کردنی، حتی توی روزهایی که فکر می‌کنی تا خرخره توی منجلاب فرو رفتی و دیگه هیچ راه فراری نداری. همیشه امید هست و همیشه انتخاب هست.

بعضی تجربه‌ها انقدر منحصر بفرده که آدم رو برای همیشه از باقی جمع‌ها جدا می‌کنه.

پسرم یا جنگ نرو یا اگر رفتی تا تهش رو برو.

با صبر می‌شه روی همه رو کم کرد.

سختی توی زندگی همونقدر لازمه که آسونی. اصلاً شاید بیشتر لازم باشه. بدون سختی و رنج اصلاً روزهای خوش معنی و مفهومی‌پیدا نمی‌کنن و از اون مهم‌تر همیشه چیزهای ارزشمند از توی سختی‌ها به دست می‌آن.

اعلام کم آوردن هیچ وقت به نفع آدم نیست.

اینم از اون حرفاییه که شاید کمتر کسی بهت بزنه. ولی بین همه دوره‌های زمانی هیچ دوره‌ای نیست که بیشتر از دوران جنگ توش زندگی پیدا بشه. جنگ باعث مرگ آدم‌ها می‌شه. تشییع جنازه یکی از عادی‌ترین و معمولی‌ترین کارهایی ست که انجام می‌شه. صبح خیلی راحت یک جوون رو داخل تابوت می‌آرن جلوی مسجد محله. خانواده و رفقا و هم‌قطارها، به دنبالش. کاسب‌ها برای لحظاتی کرکره‌های مغازه‌ها رو می‌کشن پایین و بیرون می‌ایستن. رهگذرها چند قدمی، تابوت و مردم رو مشایعت می‌کنن. عکسش رو بلند می‌کنن و یه نفر با اون جلوداری کاروان رو می‌کنه. این‌ها از همه چیز بیشتر آدم‌ها رو یاد زندگی می‌ندازه. این روزها می‌شه زنده‌ترین روزهای آدم‌ها که تا آخرین نفس‌هایی که می‌کشن اون‌ها رو همراهی می‌کنه. روزهای پر از زندگی، روزهای جنگ.

اما به روی خودم نیاوردم، تو هم یادت بشه، هیچ وقت به هیچ‌کس نگو کم آوردی و نمی‌تونی شرایط رو تحمل کنی. چون اعلام کم آوردن هیچ وقت به نفع آدم نیست.

منطق جنگ خیلی ساده ست، ما یا اونا؟ همیشه دعوا سر اینه. یه جورایی بر عکس اون حدیث معروفه که می‌گه آنچه را برای خود نمی‌پسندی برای دیگران هم نپسند. توی جنگ باید بگی هر بلایی که می‌ترسی سرت بیاد رو برو زودتر سر دشمنت بیار و گرنه به زودی اون می‌فهمه و میاد همون کار رو با تو می‌کنه.

اینم جزئی از حقوق منه که بتونم بعضی از حقوق تو رو ازت سلب کنم.

داستان و رمان می‌خوندم، شده بود تنها راه‌درروی من از فکر و خیال. من یا داشتم داستان بقیه رو می‌خوندم یا داشتم داستان خودمون رو مرور می‌کردم و فهمیده بودم هرچی داستان خودمون رو بیشتر مرور می‌کنم حالم بدتر می‌شه. پس سعی کردم داستان‌های بقیه رو بخونم. این داستان کتاب‌خون شدن من بود.

از قدیم گفتن کار نیکو کردن از پر کردن است. فرقی نمی‌کنه تو طرف آدم‌های خوب باشی یا بد. همیشه اونی که تلاش کنه، اونی که می‌خوره و می‌خوابه رو شکست می‌ده

مرد، ادا در نمیاره.

احتمالاً این حرف رو زیاد شنیدی که بچه مثل یک لوح سفید و پاک می‌مونه. خوب این لوح سفید و بی‌خط و خش می‌شه خوراکِ پذیرفتن. پذیرفتن از هر چیزی. چیزهای بد و چیزهای خوب.

مرد، ادا در نمیاره. همونطور که پولدار جماعت ادای مایه‌داری در نمیاره و ادای پولداری مال گدا و گداصفته، همونطور که آدم با سواد خودش رو نمی‌گیره و افتاده ست و کنف کردن این و اون سر نادونی شون مال آدم نفهمه، ژست مسلمونی و تریپ تعلق خاطر عمیق به امام زمان و مرید سینه‌چاک امام و شهدا بودن طوری که توی چشم بقیه بزنه و هزار تا ادای دیگه هم مال منافق جماعته.

فقط توی سختی‌هاست که می‌تونی دوست‌های خودت رو بشناسی و بفهمی به چه کسانی می‌تونی اعتماد کنی و به چه کسانی نه.‌ یادت باشه روزهای خوش، روزهای پر از پول، روزهای امن و روزهای سلامتی و... همه با آدم رفیق هستن.

آدم باید روی داشته‌هاش تعصب داشته باشه. چه باباش، چه مادرش، چه رفیقش، چه زندانبانش.

هر وقت یه عده رو دیدی به نژاد و قبیله و شهر و کشورشون می‌نازن زود ازشون جدا شو. یه احمق تنها چندان خطری نداره ولی جمع که بشن یهو می‌تونن دنیا رو به گند بکشن.

خداست دیگه، یه وقتایی خیلی بی پرده نشون آدم می‌ده که کلاً هیچ عددی نیستی، فقط فکر می‌کنی که می‌تونی شرایط رو کنترل کنی.

تو دلم لعنتشون کردم که بذر بی‌اعتمادی رو توی وجودم کاشتن. این شاید بزرگ‌ترین آسیبی بود که به من زدن و شاید بزرگ ترین آسیبی که بشه به یه نفر زد.