بریده‌هایی از کتاب بادیگارد

«من فقط به‌خاطر اینکه کسی دوستم نداره، از خودم شدیداً متنفرم.»

زندگی واقعاً ناعادلانه‌ست. جدید نیست.

چون یه سری چیزها که خراب می‌شن، دیگه نمی‌شه درستشون کرد.»

«تو نمی‌تونی جهان یا مردمش رو کنترل کنی. نمی‌تونی هم مجبورشون کنی دوستت داشته باشن. یا دوستت دارن یا ندارن و حقیقت همینه. ولی کاری که می‌تونی بکنی اینه که تصمیم بگیری در مواجهه با همهٔ این‌ها چه کسی می‌خوای باشی. می‌خوای کسی باشی که کمک می‌کنه یا آسیب می‌زنه؟ می‌خوای کسی باشی که توی خشم می‌سوزه یا با مهربونی می‌درخشه؟ می‌خوای امیدوار باشی یا ناامید؟ تسلیم بشی یا ادامه بدی؟ زندگی کنی یا بمیری؟

تو دوستی‌مون رو غارت کردی. اعتمادی رو که بهت داشتم بمب‌بارون کردی. تو مثل بمب هسته‌ای اعتمادم رو به انسانیت منفجر کردی.

او کتاب‌خوانی با سرعت برق‌وباد بود و می‌توانست کل یک کتاب را یک‌روزه تمام کند.

«این زندگیه و اگه باهوش باشی، ازش استفاده می‌کنی تا قوی‌تر بشی.»

دردسر نزدیک بودن به افراد دیگر همین است. هرچه بهتر شما را بشناسند، بهتر می‌توانند به شما آسیب برسانند.

چیزی که می‌خوای و چیزی که به دست می‌آری زیاد یکی نیستن

«تظاهر به تنفر ازت خیلی خسته‌کننده‌ست.»

او بی‌نقص نیست. ولی برای اینکه دوست‌داشتنی باشید، مجبور نیستید بی‌نقص باشید.

عشق شما را گیج می‌کند. عشق قدرت تصمیم‌گیری‌تان را تضعیف می‌کند. عشق شما را به‌واسطهٔ اشتیاق زیاد از مسیر خارج می‌کند؛

بیشتر مواقع، وقتی افراد درمورد شما می‌پرسند، کسی که واقعاً می‌خواهند درموردش حرف بزنند خودشان هستند.

تو می‌آی پیش من و التماس می‌کنی تا ببخشمت، ولی نمی‌بخشمت. می‌خوای بدونی چرا؟ چون نمی‌تونم. چون یه سری چیزها که خراب می‌شن، دیگه نمی‌شه درستشون کرد.

فقط به‌خاطر اینکه نمی‌تونی چیزی رو حفظ کنی، به این معنی نیست که ارزشش رو نداشته. هیچ‌چیز همیشگی نیست. مهم چیزیه که با خودمون می‌بریم

خیلی ساده است که فکر کنید بقیه هیچ مشکلی در زندگی‌شان ندارند.

حدس می‌زنم تنها راهی که درد می‌توانست خود را به بیرون هدایت کند این بود که ذوب و به اشک تبدیل شود. حس کردم که چشمانم را می‌سوزاند.

معمولاً وقتی کسی را برای آخرین بار می‌بینید، نمی‌دانید که آخرین بار است.

«اوضاع بهتر می‌شه ویلبر. اوضاع بهتر می‌شه، بعد به هم می‌ریزه و بعد دوباره بهتر می‌شه. این ریتم زندگیه. برای همه همین‌طوره.»

چطور می‌توانید از کسی محافظت کنید که مضطربتان می‌کند؟

شاید عشق آن چیزی نیست که می‌سنجید؛ بلکه خطری است که به جان می‌خرید. شاید چیزی است که تصمیم به انجامش می‌گیرید، بارها و بارها. برای خودتان و برای هر کس دیگری. عشق مثل شهرت نیست؛ چیزی نیست که بقیه به شما بدهند، چیزی نیست که از بیرون بیاید. عشق کاری است که می‌کنید. عشق چیزی است که تولید می‌کنید. عشق واقعی به افراد دیگر در نهایت، راهی حقیقی برای دوست داشتن خودتان است.

آن لحظه، کمی بیش‌ازحد درمانده بودم تا به کسی به‌جز خودم فکر کنم.

احتمالاً باید دیوانه‌ترین آدم روی زمین به نظر رسیده باشم، ولی وقتی بدانید دنیا چقدر بد است، نمی‌توانید دیگر ندانید؛ مهم نیست چقدر هم بخواهید ندانید.

مگر ستارگان سینمایی به همین دلیل ساخته نمی‌شدند؟ تا فانتزی بقیهٔ ما باشند؟ تا روی کاپ‌کیکِ زندگی دراژه‌های خیالی بریزند.

دوست داشتن فرد بی‌احساس از دوست داشتن افراد احساساتی خیلی سخت‌تر است.

مگر ستارگان سینمایی به همین دلیل ساخته نمی‌شدند؟ تا فانتزی بقیهٔ ما باشند؟ تا روی کاپ‌کیکِ زندگی دراژه‌های خیالی بریزند.

«مردمی که می‌خوان مشهور بشن فکر می‌کنن مشهور شدن با اینکه دوستت داشته باشن یکیه، ولی نیست. غریبه‌ها فقط می‌تونن یه نسخه از تو رو دوست داشته باشن. اینکه مردم تو رو به‌خاطر بهترین چیزهات دوست داشته باشن با اینکه با وجود بدترین چیزهات دوستت داشته باشن یکی نیست.»

هیچ‌چیز مثل کله‌پا کردن یک مرد به تقویت اعتمادبه‌نفس کمک نمی‌کند. توصیه می‌شود.

«تو یه آدم واقعی هستی.» «آدم‌های واقعی ارزش زیادی ندارن.»

به هم زدن نوعی سوگواری است. این اتفاق مرگ هر رابطه‌ای نیست؛ بلکه مرگ مهم‌ترین رابطهٔ زندگی‌تان است.