کتاب یک روز انتظار

پسرک یک روز تمام، یعنی از ساعت نُه صبح، منتظر بود که بمیرد.

نگران نیستم، اما انگار دستِ خودم نیست.

اگر خسته می‌‌شوی، لازم نیست پیش من بمانی»

فکر می‌‌کنی چند وقت دیگر می‌‌میرم؟

من که می‌‌دانم می‌‌میرم. در فرانسه که به مدرسه می‌‌رفتم، بچه‌ها می‌‌گفتند آدم با تب چهل و چهار درجه می‌‌میرد، اماالان من صد و دو درجه تب دارم. پس پسرک یک روز تمام، یعنی از ساعت نُه صبح، منتظر بود که بمیرد.

آرام شد. گره‌ی اخم‌هایش نیز از هم باز شد و بالاخره، فردای همان روز هر چند کمی بی‌حال بود، اما آرام بازی می‌‌کرد و خیلی راحت برای چیزهای بی‌اهمیت به گریه می‌‌افتاد.

چقدر به مردنم مانده؟

و خیلی راحت برای چیزهای بی‌اهمیت به گریه می‌‌افتاد.

چقدر به مردنم مانده؟ ـ قرار نیست بمیری، تو حالت خوب است؟ ـ چرا، قرار است بمیرم. خودم شنیدم گفت تبش صد و دو درجه است. ـ آدم که از تب صد و دو درجه نمی‌میرد، این چه حرفی است که می‌‌زنی؟ ـ من که می‌‌دانم می‌‌میرم. در فرانسه که به مدرسه می‌‌رفتم، بچه‌ها می‌‌گفتند آدم با تب چهل و چهار درجه می‌‌میرد، اماالان من صد و دو درجه تب دارم. پس پسرک یک روز تمام، یعنی از ساعت نُه صبح، منتظر بود که بمیرد.

ـ فکر می‌‌کنی چند وقت دیگر می‌‌میرم؟ ـ چی؟ ـ یعنی چقدر به مردنم مانده؟ ـ قرار نیست بمیری، تو حالت خوب است؟

پسرک یک روز تمام، یعنی از ساعت نُه صبح، منتظر بود که بمیرد.

نگران نیستم، اما انگار دستِ خودم نیست.

ـ یعنی چقدر به مردنم مانده؟

خیلی راحت برای چیزهای بی‌اهمیت به گریه می‌‌افتاد.

نگاهش که به پایین تخت خیره بود، آرام شد

مجموعه «مطالعه در وقت اضافه» با این هدف فراهم شده است تا کاربران طاقچه بتوانند در عرض چند دقیقه یک داستان کوتاه از نویسندگان ایران و جهان را بخوانند. امیدواریم این داستان‌های کوتاه بتواند کمکی کوچک به پربارترکردن دقایق زندگی داشته باشد. دقایقی کوتاه که در میان روزمرگی‌ها، دقایقی زیباتر و ارزشمندتر باشد و در میان لحظات خوبمان جای بگیرد.

آرام بازی می‌‌کرد و خیلی راحت برای چیزهای بی‌اهمیت به گریه می‌‌افتاد.

اگر خسته می‌‌شوی، مجبور نیستی کنارم بمانی.

نگران نیستم، اما انگار دستِ خودم نیست.

اگر خسته می‌‌شوی، لازم نیست پیش من بمانی».

دقیقاً مثل فرق مایل و کیلومتر است. اگر با سرعت هفتاد مایل در ساعت رانندگی کنیم، یعنی سرعتمان چند کیلومتر در ساعت است؟

هوای صاف و سردی بود، و برفی که روی زمین نشسته بود چنان یخ زده بود که انگار تمام درختان بی‌شاخ و برگ، بوته‌ها، شاخه‌های هرس شده، چمن و زمین عریان، همه و همه را با یخ لعاب داده بودند.

خیلی راحت برای چیزهای بی‌اهمیت به گریه می‌‌افتاد.

آرام بازی می‌‌کرد و خیلی راحت برای چیزهای بی‌اهمیت به گریه می‌‌افتاد.

فکر می‌‌کنی اصلاً فایده‌ای داشته باشد؟ ـ معلوم است که فایده دارد.

فکر می‌‌کنی چند وقت دیگر می‌‌میرم؟

ـ نگران نیستم، اما انگار دستِ خودم نیست.

اگر خسته می‌‌شوی، لازم نیست پیش من بمانی».

پس پسرک یک روز تمام، یعنی از ساعت نُه صبح، منتظر بود که بمیرد.

اگر خسته می‌‌شوی، مجبور نیستی کنارم بمانی.