بریده‌هایی از کتاب دشمن عزیز

مثل یک نعمتِ بهشتی است که بتوانم کاری را به یک نفر دیگر بسپارم و خیالم راحت باشد که همه چیز خوب پیش می‌رود.

خنده‌دار نیست که بهترین مردها اغلب بدترین همسرها را برای خودشان انتخاب می‌کنند و بهترین زن‌ها، سراغ بدترین شوهرها می‌روند؟ به گمانم، خوبی‌های خودشان باعث می‌شود کور و ساده‌لوح شوند.

دلم برای زندگیِ شادمان و بی‌دغدغه‌ای که حق طبیعی‌ام است، پَر می‌کشد.

«خداوند دو دست و یک مغز بهتان بخشیده و یک دنیای بزرگ که از دست و مغزتان در آن بهره ببرید. ازشان خوب استفاده کنید، بی‌نیاز خواهید بود. ازشان بد استفاده کنید، دستتان جلوی دیگران دراز می‌شود.»

اول فنجان چای را در یک دستش می‌گیرد و بشقاب کیک‌ها را در دست دیگر، بعد با درماندگی دنبال دست سومش می‌گردد تا بتواند خوردن را شروع کند.

من واقعاً نمی‌دانم واژهٔ «بخشیدن» چه معنایی دارد. هر چه باشد، به معنای «فراموش کردن» نیست، چرا که فراموشی فرایندی فیزیولوژیکی است و اراده در آن نقشی ایفا نمی‌کند. ما همگی مجموعه‌ای از خاطراتی داریم که با خوشحالی حاضریم فراموششان کنیم، اما انگار همان خاطرات اصرار به ماندگار شدن دارند. اگر «بخشیدن» به معنای این است که فرد قول دهد دیگر هرگز درباره‌شان صحبت نکند، بی‌گمان از پسِ این کار بر می‌آیم

فکر کردم که چطور دیوانه‌وار برای نجات جان دیگران می‌کوشد و هرگز به فکر نجات زندگی خودش نیست

به نظر می‌رسد روح‌های بسیاری در این جهان باشند که باید درمانشان کرد

آیا سایه می‌تواند روشنایی‌بخش باشد؟