بریده‌هایی از کتاب شجاعت مواجهه با از دست دادن

التیام هرگز سیر خطی ندارد. آن را زیگ‌زاگی طی می‌کنیم، دو قدم جلو و یک قدم به عقب برمی‌داریم و ایرادی هم ندارد.

سوگ آدم را می‌تراشد - نصفه‌شب پیدایش می‌شود، وسط روز پیدایش می‌شود، وسط جلسه پیدایش می‌شود، وسط غذا پیدایش می‌شود. سر می‌رسد - آمدنش پر زور و هیبت است و نمی‌توان جلویش ایستاد و درد بیشتری را متحمل نشد... . حالتی که به خود می‌گیرید این است که با تحقیر مطلق روی زانو می‌افتید و می‌گذارید آنقدر وحشت‌زده‌تان کند تا کارش با شما تمام شود. بالاخره کارش تمام می‌شود و زمانی که به اینجا می‌رسد می‌رود.

مواقع ناجور آدم‌های ناجور خلق می‌کند

«زمانی باید جنگید، و زمانی باید نشست و گذاشت اسب کوفتی در همان جهت که می‌رود برود.»

«زمانی باید جنگید، و زمانی باید نشست و گذاشت اسب کوفتی در همان جهت که می‌رود برود.»

همانی شو که از تو بعید است

«همیشه سر قولی که به خودت دادی بمون»

تو خیلی قوی هستی ... (درست است. اما اینکه احساس کنم مجبورم قوی باشم طاقت‌فرسا است.)

وقتی در بدترین حال خودم هستم، به دنبال چیزی می‌گردم تا به آن بخندم. اگر نتوانم چیزی پیدا کنم، یکی می‌سازم.

وقتی در بدترین حال خودم هستم، به دنبال چیزی می‌گردم تا به آن بخندم. اگر نتوانم چیزی پیدا کنم، یکی می‌سازم.

«می‌دونی، عشقم، کاش بیشتر برای خودم از این کارها می‌کردم. تضمینی نیست سال‌های طلاییت رو ببینی. بدون “از این کارها” ی تو چیا هستن، و همین حالا انجامشون بده. همین حالا رو تبدیل کن به سال‌های طلایی زندگیت.»

بیان می‌کند افرادی که به دنبال ناملایمت‌ها، متحمل کشمکش‌های روانی می‌شوند، اغلب ممکن است بلافاصله رشد مثبتی را تجربه کنند.

«آدم‌ها یادشان می‌رود چه حرفی زدید، یادشان می‌رود چه کاری کردید، اما هرگز احساسی را که در آن‌ها ایجاد کردید فراموش نمی‌کنند.»

اندوهی که آنقدر بی‌معنی‌اند که جز خندیدن کاری ازتان برنمی‌آید.

شما بابت هرچه و هرکس که دنیایتان را ترک کرده، همان چیزی را احساس می‌کنید که نیاز دارید احساس کنید.