کتاب سیاوش در آغوش آتش

تو را گَر فریبَد، نباشد شِگِفت مرا از خود اندازه باید گرفت که من زان فریبنده گفتارِ اوی بَسی بازگشتم زِ پیکارِ اوی

به فرمانِ کاوس جنگ آوریم جهان بَر براندیش تَنگ آوریم

دِلی کَز خِرَد گردد آراسته یکی گنج باشد پُر از خواسته

ز بیدادیِ شهریارِ جهان همه نیکویی‌ها شود در نهان

مَکُن هیچ بر جنگ جُستن شتاب به جنگِ تو آید خود افراسیاب گَر ایدون که زین روی جیحون کِشَد هَمی دامَنِ خویش در خون کِشَد

رستم به این سفرِ ناگهانی و پیشنهادِ افراسیاب بدگمان بود، نخست چند دیده‌بان فرستاد تا مبادا تا سرِ آنان به گفتگوی آشتی گرم است، لشکری کمین گرفته باشد و شبیخون بزند.

ستونِ خِرَد گشته بالای اوی

سیاوش با اندوه گفت: کاش مادرم مرا نمی‌زایید، کاش مرده به دنیا آمده بودم. چرا باید این همه بلا کشید و درد و رنج چِشید؟ انگار درختِ وجود من پرورانده شده تا برگ و بارِ (میوهٔ) آن، رنج و زهر باشد. نَزادی کاشکی مَرا مادرم وَگر زاد، مرگ آمَدی بر سَرَم که چندین بلاها بِباید کِشید فراوان غم و رنج باید چِشید؟ درختیست این بَرکشیده بلند که بارَش همه زَهر و بَرگَش گَزَند

سه دیگر که گویی که از چهرِ تو بِبارد همی بر زمین مهرِ تو