بریده‌هایی از کتاب شعله در مه (جلد دوم؛ دود در خورشید)

«یه‌بار بهم گفتی که عنصر وجودیم آبه. زمان‌هایی که با افکارم تنها می‌شم، خیلی به این حرفت فکر می‌کنم. آب با توجه به محیط اطرافش پیش می‌ره و شکل می‌گیره، اما من متوجه چیز دیگه‌ای هم شدم. آب ساکن در گذر زمان می‌گنده. حتی اگه دربارهٔ مقصدم مطمئن نباشم، باید به پیشروی ادامه بدم. تو هم همین‌طور. ناامید نشو.

باز باریک شدند. با چهار قدم سریع، پیش رفت و لگدی

«حقیقت آن نیست که تو می‌خواهی؛ همان است که هست. و تو یا تسلیم آن می‌شوی یا در دروغ به زندگی‌ات ادامه می‌دهی.»

باز باریک شدند. با چهار قدم سریع، پیش رفت و لگدی

باز باریک شدند. با چهار قدم سریع، پیش رفت و لگدی