کتاب بازی های میراث

شیطانی که می‌شناسی بهتر از شیطانی است که نمی‌شناسی... این‌طور نیست؟

قدرت مطلق فساد مطلق در پی دارد.

پرسیدم: «چرا باید یه داستان بگم؟» «چون اگه تو داستان رو نگی، یه نفر دیگه به جات می‌گه.»

«همه چی یه بازیه، ایوری گرمبز. تنها چیزی که ما می‌تونیم توی زندگی درباره‌ش تصمیم بگیریم اینه که آیا برای برد بازی می‌کنیم یا نه.»

می‌تونی بر اساس قانون بازی کنی... یا می‌تونی قانون رو بسازی. من می‌دونم کدوم رو ترجیح می‌دم،

ناگهان حس کردم وارد میدان مسابقات شده‌ام و هیچ اطلاعی از قوانین بازی ندارم.

«گاهی چیزهایی که از نظر بیرونی متفاوت به نظر می‌رسن، در درون، دقیقاً یکسان‌ان.»

اولین‌های زیادی بودند که بعد از مرگ مادرم هیچ وقت موفق نشده بودم تجربه‌شان کنم. اولین قرار. اولین بوسه. اولین بارها. ولی این مورد خاص ـ آویزان شدن از روی یک پل به دست پسری که همین الان اعتراف کرده بود شاهد مرگ دوست‌دختر قبلی‌اش بوده ـ دقیقاً در فهرست کارهایم نبود.

انگار پسری که یاد گرفته بود دنیا را ببیند مرا دید.

احساس انگشت‌نمایی می‌کردم، به‌اندازه‌ای که انگار یک‌باره به خودم نگاه کرده‌ام و متوجه شده‌ام لباسی بر تن ندارم.

خشم جهنم هم به‌اندازهٔ زنی نیست که بهش بی‌حرمتی شده.»

بخشی از هر استراتژی بُردی، در بلندمدت، این بود که بدانی چه زمانی طبق انتظارات حریفت بازی کنی و چه زمانی آن‌ها را به هم بریزی.

پول امنیت بود. اطمینان بود. علم به این بود که می‌توانی بدون خراب کردن زندگی‌ات، خرابکاری کنی.

وقتی به آینه نگاه کردم، و صورت کثیف و پر از رد خون خودم را دیدم. به خودم خیره شدم. می‌توانستم طنین شلیک را بشنوم. بس کن. باید خودم را می‌شستم ـ دست‌هایم، صورتم، رد خون روی سینه‌ام. با تحکم به خودم گفتم، آب رو باز کن. لیف رو بردار. بدنم را وادار به حرکت کردم. نمی‌توانستم. دست‌هایی از پشتم دراز شدند و شیر آب را باز کردند. باید از جا می‌پریدم. باید وحشت می‌کردم. ولی به‌نوعی، بدنم با تکیه به فرد پشت‌سرم آرام گرفت. جیمسون زمزمه کرد. «چیزی نیست، وارث. من دارمت.»

از نَش پرسیدم: «نیت تو دربارهٔ خواهرم چیه؟» مشخص بود نوع سؤالم برایش سرگرم‌کننده است. «نیت تو دربارهٔ جیمسون چیه؟» یعنی هیچ کس در این خانه نبود که از آن بوسه خبر نداشته باشد؟

همه باید همیشه دست‌کم یک راز داشته باشند.

«اگه سرنخ کتاب از روی جلدش باشه، پس حدس می‌زنم ما دنبال یه کتاب یا یه جلدیم... یا شاید تطابق نداشتنِ این دو تا.»

هر چه استراتژی فردی پیچیده‌تر به نظر بیاید، احتمال اینکه حریف دنبال جواب‌های ساده بگردد کمتر است. اگر بتوانی کسی را وادار کنی به اسبت نگاه کند، می‌توانی با یک سرباز شکستش دهی.

ولی من اندوه را می‌شناختم، می‌توانستم حسش کنم... می‌توانستم عملاً آن را بو بکشم.

«تو من رو می‌شناسی، مکسین. از هر طرف من رو بندازی، روی چهاردست‌وپا پایین می‌آم.»

کلماتش خشک و مرتب بودند، مثل آن کت‌شلوار سفیدِ اگر جرئت داری خرابش کن.

فقط می‌خواست زندگی کنه.» نه اینکه زنده بماند. نه اینکه بگذراند. زندگی کند.

همیشه من بیشتر از آنچه او به من نیاز داشت، به او نیاز داشتم، چون او دوستم بود، تنها دوستم، و من یکی از چندین دوست او بودم.

چیزی که پول نمی‌توانست برایش بخرد احتمالاً آن چشم‌ها می‌خرید.

تنها جواب مکس این بود: برگ‌هام

تا بفهمم چه شده، «بچهٔ» خانوادهٔ هاثورن ـ که دست‌کم یک متر و هشتاد قد داشت ـ خواهرم را به پشت سرسرا کشاند.

یک بار هم که شده، جای اینکه ببینم چقدر می‌توانم کم بگذارم، می‌خواستم ببینم چقدر می‌توانم پیش بروم. و این چیزی بود که در ازای تلاشم دریافت کردم، چون دخترهایی مثل من در امتحانات انجام‌ناپذیر ممتاز نمی‌شدند.

سیر از گرسنه خبر نداره.

از بازی شطرنج در این حد آموخته بودم: هر چه استراتژی فردی پیچیده‌تر به نظر بیاید، احتمال اینکه حریف دنبال جواب‌های ساده بگردد کمتر است. اگر بتوانی کسی را وادار کنی به اسبت نگاه کند، می‌توانی با یک سرباز شکستش دهی. از جزئیات بگذر. از پیچیدگی‌ها.

«این حرف رو از کسی که تجربه‌ش رو داشته، بپذیر... هیچ وقت قلبت رو به یه هاثورن نده.»