بریده‌هایی از کتاب دوزخ

بترسم؟ واسهٔ چی بترسم؟! ترس واسه اون‌وقتایی خوب بود که امید داشتم.

یادتونه که چه حرف‌هایی دربارهٔ جهنم می‌زدن؟ جهنم پر از آتیش، شلاق‌های سیمی... گرزهای داغ... چقدر مضحکه! به وسایل شکنجه هم احتیاجی نیست. جهنم دیگرانن. جهنم شما هستین.

به من نگاه کن و لبخند بزن. مگه من ارزش یه آینه رو هم ندارم؟

من همیشه خودمو توی وجودم جستجو می‌کنم.

یادتونه که چه حرف‌هایی دربارهٔ جهنم می‌زدن؟ جهنم پر از آتیش، شلاق‌های سیمی... گرزهای داغ... چقدر مضحکه! به وسایل شکنجه هم احتیاجی نیست. جهنم دیگرانن. جهنم شما هستین.

جهنم دیگرانن. جهنم شما هستین.

یادتونه که چه حرف‌هایی دربارهٔ جهنم می‌زدن؟ جهنم پر از آتیش، شلاق‌های سیمی... گرزهای داغ... چقدر مضحکه! به وسایل شکنجه هم احتیاجی نیست. جهنم دیگرانن. جهنم شما هستین.

بترسم؟ واسهٔ چی بترسم؟! ترس واسه اون‌وقتایی خوب بود که امید داشتم.

بترسم؟ واسهٔ چی بترسم؟! ترس واسه اون‌وقتایی خوب بود که امید داشتم.

یادتونه که چه حرف‌هایی دربارهٔ جهنم می‌زدن؟ جهنم پر از آتیش، شلاق‌های سیمی... گرزهای داغ... چقدر مضحکه! به وسایل شکنجه هم احتیاجی نیست. جهنم دیگرانن. جهنم شما هستین.

ترس واسه اون‌وقتایی خوب بود که امید داشتم. گارسن: (با صدایی آهسته) امیدی دیگه باقی نمونده، ولی ما همیشه آدمای گذشته هستیم، هنوز رنج و عذاب ما شروع نشده.

فقط اعمال انسانه که جوابگوی خواسته‌هاشه.

گارسن: هرکس برای خودش هدفی داره مگه نه؟ من پول و عشق برام اهمیتی نداشت. فقط می‌خواستم یه مرد باشم، مردی که بتونه با قدرت سر خودشو بالا بگیره و روی دو پای خودش بایسته و برای رسیدن به این مرحله هرچی رو که داشتم به باد دادم. پس کسی که آدم بی‌غیرتی باشه می‌تونه خطرناک‌ترین راه‌ها رو انتخاب کنه و همه‌چیزشو فدا کنه. آخه مگه می‌شه همهٔ کارهای زندگی یه نفرو فقط از روی یه عملش قضاوت کرد؟

جلادها رو از چه چیزشون می‌شناسین؟ اینس: از نگاهشون پیداست. اونا می‌ترسن.

وقتی خودمو نمی‌بینم به صورتم دست می‌کشم و از خودم می‌پرسم آیا واقعاً من وجود دارم؟

شما می‌تونین جلو دهنتونو بگیرین ولی می‌تونین موجودیت خودتونو پنهان کنین؟

جهنم دیگرانن. جهنم شما هستین.

جهنم دیگرانن. جهنم شما هستین.

شما در حال حاضر یه دوزخی هستین و این قهرمان بی‌گناه جنگ هم در کنار ما به عذاب جهنم گرفتار شده. ما روزای بسیار لذت‌بخشی رو روی زمین گذروندیم، حتی کسانی اونجا بودن که تا لحظهٔ مرگشون به‌خاطر ما عذاب کشیدن و این برای بعضی از ما جنبهٔ تفریح داشت و حالا با گذشت اون روزها دیگه باید تاوان پس بدیم.

همه‌چیزو از من بگیرین، ولی بذارین فقط برای یه لحظه روی زمین برم و برقصم.

سکوت شما مثل پژواک صداییه که دائماً توی گوشم طنین‌اندازه.

برای چی به اونا فکر می‌کنی؟ استل: چون اون مال من بود. اینس: هیچ‌چیز دیگه‌ای روی زمین وجود نداره که مال تو باشه.

من یه کم به تمرکز و آرامش احتیاج دارم، چون باید زندگیمو سروسامون بدم

توی من دیگه هیچ‌جور احساساتی وجود نداره. من مثل شاخهٔ خشکیده‌ای هستم که با یه جرقه آتیش می‌گیره.

همهٔ اونا دچار فلج فکری شدن.

یادتونه که چه حرف‌هایی دربارهٔ جهنم می‌زدن؟ جهنم پر از آتیش، شلاق‌های سیمی... گرزهای داغ... چقدر مضحکه! به وسایل شکنجه هم احتیاجی نیست. جهنم دیگرانن. جهنم شما هستین.

حس بدی دارم. (به خودش دست می‌کشد.) وقتی خودمو نمی‌بینم به صورتم دست می‌کشم و از خودم می‌پرسم آیا واقعاً من وجود دارم؟ اینس: شما نسبت به من خیلی خوش‌شانسین، چون من همیشه خودمو توی وجودم جستجو می‌کنم.

استل: (چشمانش را باز می‌کند و لبخند می‌زند.) حس بدی دارم. (به خودش دست می‌کشد.) وقتی خودمو نمی‌بینم به صورتم دست می‌کشم و از خودم می‌پرسم آیا واقعاً من وجود دارم؟ اینس: شما نسبت به من خیلی خوش‌شانسین، چون من همیشه خودمو توی وجودم جستجو می‌کنم.

شکنجه و عذاب جسمی رو به این زجر فکری ترجیح می‌دهم.

بترسم؟ واسهٔ چی بترسم؟! ترس واسه اون‌وقتایی خوب بود که امید داشتم.