بریده‌هایی از کتاب کتاب پسر

اگر کسی می‌توانست همهٔ سیاهی‌های روحِ فقط یک انسان را مثل جوهر از ماهی مرکب بیرون بکشد، جهان در تیرگی ناپدید می‌شد.

اضافه کردنِ فصلی جدید به تاریخ جامعِ جنایت کار سختی است. نوشتنی‌ها را نوشته‌اند و از این به بعد هر اتفاقی بیفتد تکرار ابدیِ همان سلسله‌جنایات است.

این به خنده‌ام می‌انداخت که هر کسی می‌تواند من را بکشد، حتی آدمی که اصلاً از ناخن‌گیر استفاده نمی‌کند، آدمی آن‌قدر بدوی که زیر ناخن‌هایش را هم تمیز نمی‌کند.

زندگی از حیث یأس و ناکامی بین همه‌مان عدالت و مساوات برقرار می‌کند، هر امتیازی که روزگاری داشته‌ایم علیه خودمان عمل می‌کند

راستش، هنر همیشه دروغ می‌گوید. با دروغ‌هایش گول‌مان می‌زند درست مثل قاتلی که دختری را گول می‌زند که زیر باران جلو مدرسه منتظر مادرش ایستاده و مادرش دیر کرده. دست‌مان را مثل دست آن دختر می‌گیرد و ما را، که دروغ کورمان کرده، از حقیقت، از زندگی دور می‌کند. هنر این حس را القا می‌کند که چیزها معنی دارند و همیشه دلیلی پشت اتفاقات هست، ولی حقیقت چیز دیگری است

بهشت همه غرق رنج است و جهنم همه غرق لذت.

توی قبرستان که باشیم، در محاصرهٔ اموات، بر سرچشمهٔ آگاهی هستیم. توی قبرستان، در همان نگاه اول، چیزی که باید از زندگی بفهمیم می‌فهمیم؛ همین که داریم می‌میریم.

به خودت می‌گی دوستش دارم، ولی در عمل داری تحملش می‌کنی. فکر می‌کنی تحملش می‌کنم چون دوستش دارم، عشق یعنی زیر بار نرفتن.

ناکامی‌های بشر همیشه به هم شبیه بوده و هر کجای این عالم احتمال رخ دادن‌شان به یک اندازه است. یک کشاورزِ قحطی‌زده در شالیزارهای آسیا و یک نویسندهٔ افسرده که در کافه‌ای ویَنی دارد یواش‌یواش برای خودش کیک شکلاتی می‌خورد یا جرعه‌جرعه قهوهٔ یولیوس سر می‌کشد، به یک اندازه حق دارند شاد نباشند. من و او هم؛ چون ناکامی بشر نه از نظام اجتماعی یا موقعیت جغرافیایی، که از نفسِ بودنِ آدم نشئت می‌گیرد. فقط این‌که باشی خودش کافی است تا شاد نباشی. همین بودن خودش بس است. به‌اش می‌گفتم که بقیه هم مثل ما پرتاب شده‌اند توی این زندگی و ما محکوم‌ایم به بودنی که خودمان هم دل‌مان نمی‌خواهدش.

هر کسی را تا کمی بهتر می‌شناسی برایت غیرقابل‌تحمل می‌شود.

منشأ جملهٔ نیکی‌ها خداست و منشأ جملهٔ بدی‌ها حق آزادیِ انتخاب در آدمی.

هیچ گودالی آن‌قدر بزرگ نیست که بتواند جمیع شرارت‌های بشر را در خود جای بدهد.

آدم‌ها توی اوج پختگی و لحظهٔ مرگ‌شون، از دقیقه‌به‌دقیقهٔ عمرشون پشیمونند به‌غیر از اون لحظه‌هایی که بیش‌ترین رنج رو بردند

روی ایوان ایستادم و نطق قرّایم را فریاد زدم، ولی وقتی یکهو یاد پدرم افتادم تمامش کردم.

مصایب زندگی مادرم بیش‌تر بود چون هم‌زمان که داشت از دست شوهر و پسرش، از عذابی که ما دوتا به او می‌دادیم، فرار می‌کرد، به سوی مرگ هم می‌رفت

باد چند دانه برف به صورتم کوبید. دوروبرم را نگاه کردم و دیدم توی قبرستان تنهایم، قبرستانی که تا چهارگوشهٔ دنیا ادامه داشت. ردیف‌ردیف صلیب‌های سنگی در افق رژه می‌رفتند و ابرهای سیاهِ رجزخوان لشکر می‌کشیدند. فکر کردم: جنگْ مادرِ همه‌چیز است: سپاه مردگان علیه سپاه آسمان. رعدی میان دره غرید. من و قبرستان، در سکوتی کرخت‌کننده، جلوه‌های صوتی طبیعت را می‌شنیدیم. هر طرف را نگاه می‌کردم قبری می‌دیدم، بر فرازش صلیبی افراشته و باوقار، که از عمری گذشته به تسلیم و تحقیر حکایت داشت. دورتادورم، تا چشم کار می‌کرد، آینده گشوده بود.

تا زمانی که آدم بیرون از خودش به دنبال شیطان بگردد، شیطان درونش را نمی‌بیند؛ ریشهٔ همه‌چیز در خود آدم است.