کتاب زنده باد عشق

روزبه‌روز از فرصتی که از دست می‌رود، از صحبت‌های سبک‌سرانهٔ بیخود و از هر چیزی که بیهوده زمان را «هدر» دهد بیش‌تر و بیش‌تر می‌ترسم. وقتی تهی و بی‌حاصل‌ایم بهتر است بیهوده وارد گفت‌وگو نشویم تا وقت بگذرد، بهتر است از بدن‌مان کار بکشیم و مطالعه کنیم.

آه، عزیز من، چه‌قدر سخت است دور بودن از آن‌چه دوستش داریم.

خداحافظ عزیز دلم، عشق نازنینم. وقتی این جمله‌ها را برایت می‌نویسم دستم می‌لرزد. مواظب خودت باش و سالم بمان. همیشه به خاطر داشته باش که بزرگ باشی. قلبم از فکر همهٔ این لحظه‌های پیشِ روی بدون تو خواهد ایستاد. اگر بدانم خوشبختی، یا هنرمند بزرگی شده‌ای، همان‌طور که هستی، بیش‌تر از هر چیزی خوشحال می‌شوم. به این ترتیب به این فکر می‌کنم که این عشق بی‌مقدار چیزی از ارزش تو نکاسته و زمین‌گیرت نکرده و آسیبی به تو نرسانده است. این تسلای خاطر هم تصنعی است، اما تنها چیزی است که دارم. باز هم خداحافظ، عزیزم. باشد که عشق من از تو محافظت کند. می‌بوسمت، تو را به اندازهٔ همهٔ سال‌های بی‌تو بودن می‌بوسم، چهرهٔ دوست‌داشتنی‌ات را می‌بوسم، با همهٔ رنج و عشق دردناکی که در قلبم دارم.

چرا که دوست داشتن نه به حرف است و نه حتی احساس، به جوش‌وخروشی است که لازمهٔ عشق است.

مدت‌هاست می‌دانم لحظه‌هایی که این‌طور دلم می‌خواهد از همه‌چیز روی برگردانم خطرناک‌ترین لحظه‌ها هستند، لحظه‌هایی که به من می‌گویند فرار کن، لحظه‌هایی که دلم می‌خواهد بروم و دور از همه‌چیز زندگی کنم، دور از هر چیزی که شاید بتواند کمکم کند.

انسان، آن‌طور که تو فکر می‌کنی، همیشه آن‌قدر قوی نیست و بر رنج‌هایش اشراف ندارد؛ در لحظه‌هایی که خیلی احساس درماندگی می‌کند، فقط نیروی عشق می‌تواند همه‌چیز را نجات دهد.

فراموش نکن که من هیچم، سراپا وعدهٔ دیدارم، تا هست شوم.

روزبه‌روز از فرصتی که از دست می‌رود، از صحبت‌های سبک‌سرانهٔ بیخود و از هر چیزی که بیهوده زمان را «هدر» دهد بیش‌تر و بیش‌تر می‌ترسم. وقتی تهی و بی‌حاصل‌ایم بهتر است بیهوده وارد گفت‌وگو نشویم تا وقت بگذرد، بهتر است از بدن‌مان کار بکشیم و مطالعه کنیم. آلبر کامو، بیستم سپتامبر ۱۹۵۷

آه ماریا، ماریای فراموش‌کار، هیچ‌کس هرگز تو را این‌طور که من دوست دارم دوست نخواهد داشت. شاید هر وقت توانستی مقایسه کنی، بفهمی و بیندیشی، تا پایان عمر به خودت بگویی: «هیچ‌کس، هیچ‌کس هرگز مرا این‌چنین دوست نداشته است.»

به هم ریختم اما به هنگام پریشانی هم دوستت دارم.

از دیدن کسی که دوستش دارم محرومم؛ و این همان چیزی است که زمینم می‌زند.

اگر خدایی داری، می‌داند که من هر چه هستم و هر چه دارم می‌بخشم فقط برای این‌که یک‌بار دیگر دستت را روی صورتم حس کنم.

حالا کمی مشقت و سختی، خشکی و بی‌حاصلی و فشار و بحران در پیش داریم. اما این‌که در این کُرهٔ خاکی تو را می‌شناسم و تو نزدیک منی به من صبر و شجاعت می‌بخشد.

مطابق میلت زندگی کن، بیرون برو، کتاب بخوان و بخواب.

زمانی خواهد آمد که ما با وجود همهٔ دردها سبُک، شاد و صادق خواهیم بود.

تو برایم از خوشحالی‌ات گفتی، خوشحالی از بابت این‌که من بخشی از زندگی‌ام را با تو در میان گذاشتم که تصور می‌کردی حق نداری درباره‌اش چیزی بدانی. عزیزم، اطراف من هیچ دیوار و حصاری نیست که تو به آن راه نداشته باشی. تو کلید همهٔ درها را داری.

به نظرم بیهوده نخواهد بود اگر نگاهی به آشفتگی‌های دردناک درونم بیندازم. آن‌چه مرا آزرده و غمگین می‌کند این است که هرگز آن فرحناکی، هوش‌وذکاوت و شخصیت قدرتمندی را که لازم است پیدا نخواهم کرد تا نظمی به این آشفتگی‌ها ببخشم. متأسفم که به همان شکل تکامل‌نیافته‌ای که به دنیا آمدم از دنیا خواهم رفت.

الآن انتظار هیچ‌چیزی را ندارم به‌جز ذره‌ای خوشبختی واقعی، خوشبختی‌ای که بشود لمسش کرد. آن موقع باقی چیزها هیچ‌اند.

ممکن است آدم‌ها در زندگی همدیگر را فراموش کنند، از هم روی‌گردان شوند، جدا شوند؛ زندگی هم فراموش می‌کند. اما امکان ندارد مرگ آن‌هایی را که می‌خواهند با هم بمیرند فراموش‌کند.

وقتی تهی و بی‌حاصل‌ایم بهتر است بیهوده وارد گفت‌وگو نشویم تا وقت بگذرد، بهتر است از بدن‌مان کار بکشیم و مطالعه کنیم.

این‌قدر ماه‌های سخت و پُرتنشی از سر گذرانده‌ام که عصبانیت فرسوده‌ام کرده.

تو را در بیش‌تر حالت‌هایت دوست دارم، اما وقت‌هایی که چهره‌ات بشاش است و پُر از تلألؤ زندگی چیز دیگری است.

این روزها زندگی برایم آسان نیست. پس حق دارم خوشحال نباشم.

از دست دادن تو از دست دادن خودم است

دوستت دارم و دلم می‌خواهدت. منتظرت هستم همان‌گونه که در انتظار آرامش و وطن و… هستم.

در چنین زمانه‌ای که همه‌چیز ناپایدار است، ما خیلی زود می‌فهمیم که می‌توانیم خیلی چیزها را نادیده بگیریم.

برخی اوقات می‌گویند ماییم که این فرد یا آن فرد را انتخاب می‌کنیم، ولی در مورد تو باید بگویم من تو را انتخاب نکردم. تو اتفاقی آمدی، آمدی به زندگی‌ای که من به آن افتخار نمی‌کردم و از آن روز به بعد خیلی آرام همه‌چیز برخلاف میل من و تو، که دور بودی، تغییر کرد و بعد زندگی سمت‌وسوی دیگری پیدا کرد.

در خونم بی‌قراری و التهابی موج می‌زند که آزارم می‌دهد؛ میلی که همه‌چیز را می‌سوزاند و می‌بلعد، و این عشق من است به تو.

… به نظرم بیهوده نخواهد بود اگر نگاهی به آشفتگی‌های دردناک درونم بیندازم. آن‌چه مرا آزرده و غمگین می‌کند این است که هرگز آن فرحناکی، هوش‌وذکاوت و شخصیت قدرتمندی را که لازم است پیدا نخواهم کرد تا نظمی به این آشفتگی‌ها ببخشم. متأسفم که به همان شکل تکامل‌نیافته‌ای که به دنیا آمدم از دنیا خواهم رفت.

«باید یاد می‌گرفتند دور از هرگونه غرور روی طناب عشق پیش روند»،