بریده‌هایی از کتاب اسفار کاتبان

هوشیاری به تن‌های خاکی ما قداست می‌بخشد؛

و من کلمات و سطرهای دیگر آفریدم تا در این جهانِ تنگ دلتنگی‌های خود را بیان کنم و چنین شد و من دیدم هرچه ساخته‌ام مثل سایه پروانه‌ای بر زخم‌پیچِ دست‌هایم خوابش برده. رضا چایچی

شاید اگر من دانشجوی منظمی بودم و او هم آن دختر یهودی مردّد نبود، هیچ وقت با یکدیگر آشنا نمی‌شدیم.

گفت: «من هم همیشه آرزو داشتم تنها زندگی کنم، وقتی که آدم تنهاست تکلیفش را بهتر می‌داند.»

از محاسن کلمات یکی هم این است که وقتی به عین واقعه مجموع می‌شوند، همان واقعه را حمل می‌کنند و عین همان واقعه را می‌سازند

شاید به این موضوع فکر می‌کردم که تحقیق می‌تواند بهانه خوبی باشد تا اقلیما ایوبی را هر روز ببینم. می‌خواستم آن‌قدر به او نزدیک شوم تا مثلاً بوی عطر تنش، رایحه عطر کاجی را که از سمتش می‌آمد، بشنوم.

معتقد بودم قدیسین یک الگوی اجتماعی رفتار را پدید می‌آورند و به نحوی مبلّغ رفتاری خاص مثل احتراز از لذایذ متعارف حیات بوده‌اند. هرچند که چنین رفتارهایی خلاف عرف هم هست به این علت که با رفتارهای عرف جامعه متناقض است. و دقیقا به همین خاطر مورد توجه قرار می‌گیرند.