بریده‌هایی از کتاب اسفار کاتبان

هوشیاری به تن‌های خاکی ما قداست می‌بخشد؛

گفت: «من هم همیشه آرزو داشتم تنها زندگی کنم، وقتی که آدم تنهاست تکلیفش را بهتر می‌داند.»

و من کلمات و سطرهای دیگر آفریدم تا در این جهانِ تنگ دلتنگی‌های خود را بیان کنم و چنین شد و من دیدم هرچه ساخته‌ام مثل سایه پروانه‌ای بر زخم‌پیچِ دست‌هایم خوابش برده. رضا چایچی

شاید اگر من دانشجوی منظمی بودم و او هم آن دختر یهودی مردّد نبود، هیچ وقت با یکدیگر آشنا نمی‌شدیم.

معتقد بودم قدیسین یک الگوی اجتماعی رفتار را پدید می‌آورند و به نحوی مبلّغ رفتاری خاص مثل احتراز از لذایذ متعارف حیات بوده‌اند. هرچند که چنین رفتارهایی خلاف عرف هم هست به این علت که با رفتارهای عرف جامعه متناقض است. و دقیقا به همین خاطر مورد توجه قرار می‌گیرند.

زیرا مشتی خاک هشیار در گردباد غبار افلاک بودیم.

حتی اگر به هیئت الفاظ کلمات بر بسیط کاغذ کاتبان باشیم.

و همه چیزهایی که مرا به هیئت کلمه‌ای در کنار او بنویسد

از محاسن کلمات یکی هم این است که وقتی به عین واقعه مجموع می‌شوند، همان واقعه را حمل می‌کنند و عین همان واقعه را می‌سازند

شاید به این موضوع فکر می‌کردم که تحقیق می‌تواند بهانه خوبی باشد تا اقلیما ایوبی را هر روز ببینم. می‌خواستم آن‌قدر به او نزدیک شوم تا مثلاً بوی عطر تنش، رایحه عطر کاجی را که از سمتش می‌آمد، بشنوم.

یا لب‌هایش را طوری بنویسم که تا ابدالآباد با من در حال گفت‌وگو باشد.

بدن‌های خاکی ما و این کلمات مستهلک چه شباهت غریبی خواهند داشت.

برای همین است که در غیاب آن تن خاکی باید تنی زوال‌ناپذیر از جنس کلام برایش نوشت

تا در مجال بود و نبودِ شکل خاکی تنش، حضور زوال‌ناپذیرش در کلمات سربی حلول کند و آن هوشیاری قرائت شود.