بریده‌هایی از کتاب برندگان

تحمل‌ناپذیرترین چیز درمورد مرگ این است که دنیا پس از آن ادامه دارد و زمان اهمیتی نمی‌دهد.

این‌که کجا به دنیا بیایید و تبدیل به چه کسی بشوید شبیه به قمار است؛ چیزی که در یک نقطه اشتباه است و در نقطه‌ای دیگر درست.

بندگان خدا قادر به نجات دادن کسی نیستند؛ اینجا نه.

اجازه نده وجدانت مانع عقلت بشه، بچه‌جون.

او نمی‌خواهد بجنگد، اما فرار هم نمی‌کند. او مملو از نفرت نیست، مملو از ترس هم نیست، فقط احساس توخالی بودن می‌کند.

اگه هرکدوم از این سیاستمدارها نُه تا صندلی هم داشته باشن، باز جا واسه نشستن کم می‌آرن.

هیچ‌گونه فتنه‌انگیزی‌ای نیاز نیست. این نفرت به خودی خود پروبال می‌گیرد.

هیچ‌گاه نمی‌فهمند که این بزرگ‌ترین کلمه‌ای است که می‌توان در تمام زبان‌ها پیدا کرد. «مامان. مامان. مامان!»

او دلتنگ جایی شده که به آن تعلق داشته باشد، حتی اگر دروغ باشد... از گم شدن در حقیقت که بهتر است.

مگه زندگی چیه؟ همین لحظاته دیگه!»

رؤیاهای خوش‌بینانه آخرین خط دفاعی عشق هستند،

آیا مایلید مردم را بشناسید؟ مایلید آن‌ها را خوب بشناسید؟ پس باید با بدترین کارهایی هم که از آن‌ها برمی‌آید آشنایی داشته باشید.

متأهل بودن آسان است، فقط کافی است زمینهٔ جروبحثی را که در آن استاد هستید، انتخاب کنید، سپس حداقل یک بار در هفته آن را تکرار کنید و همین پروسه را مادام‌العمر ادامه دهید.

بعضی‌وقت‌ها اون‌قدر دروغ گفتن آزاردهنده می‌شه که مجبوری حقیقتو بگی.

«تنها زمانی که می‌شه گفت از دستتون کاری برمی‌آد، امروزه. شما درمورد دیروز یا فردا هیچ غلطی نمی‌تونین بکنین، ولی امروز توی مشتتونه!»

جدا ماندن از دیگران آن‌قدر سخت است که انسان در تنهایی خودش یخ می‌زند.

ده ماه تا فراخوان بعدی ان.اچ.ال مانده است، اما قبل از آن، او فقط یک روز برای تغییر فرصت دارد. *** همین امروز.

سقف‌ها تا وقتی ریزش نکنند کسی به آن‌ها توجهی نمی‌کند.

«خواستن خودش یه جور استعداده.»

وقتی کوچک هستیم، برای کسی که از دست داده‌ایم غصه می‌خوریم، اما وقتی بزرگ‌تر می‌شویم، بیشتر برای خودمان غصه می‌خوریم.

آن‌ها می‌دانند میزان غم و اندوه را با چیزهایی که از دست داده‌اید نمی‌سنجند، بلکه معیار سنجش آن، نوع شخصیت خود فرد است.

بهترین چیزی که می‌توانید به یک کودک هدیه بدهید، جایی برای تعلق داشتن است. بزرگ‌ترین چیزی که می‌توانید داشته باشید، حس بخشی از یک چیز بودن است.

مردم می‌گویند در لحظات سخت است که دوستان واقعی خودشان را نشان می‌دهند، اما اغلب این ماییم که خودمان را نشان می‌دهیم.

شما تا چه حد باید به از دست دادن یکدیگر نزدیک شده باشید که یادتان بیاید باید به‌خاطر یکدیگر بجنگید.

فقدان کلمات بدتر از تنهایی است.

«روزی شما هم یکی از کسانی خواهید بود که مدت‌ها قبل زندگی کرده‌اید.»

«اینا هیچ‌وقت درمورد چیزی با کسی حرف نمی‌زنن، متیو. نه با رئیس‌هایشون، نه با مردمی که توی کلیسا می‌بینن، نه حتی با خدا! فقط عادت کردن تعظیم کنن، اطاعت کنن، و قبول کنن که باید همین‌جوری زندگی کنن! این‌همه قوانین و ممنوعیت‌های احمقانه در عین بی‌پولی، واقعاً می‌خوای این‌جوری زندگی کنی؟ بیشتر از این نمی‌خوای؟»

ما خودمان را گول می‌زنیم که قادر به محافظت از عزیزانمان هستیم، چون اگر حقیقت را قبول می‌کردیم، هرگز نمی‌گذاشتیم از جلوی چشممان جُم بخورند.

«اگه می‌خوای به چیزی برسی که بقیه نمی‌تونن بهش برسن، باید کارهایی رو انجام بدی که بقیه نمی‌خوان انجامشون بدن.»

«بابام می‌گه سختی یه موهبته. اگه احساس نکنی کارت سخته، پس حتماً اون‌قدرها خوب نبودی که انتظارات مردم ازت بالا بره و تمام تلاشت رو بکنی که سرافکنده‌شون نکنی.»