بریده‌هایی از کتاب برندگان

تحمل‌ناپذیرترین چیز درمورد مرگ این است که دنیا پس از آن ادامه دارد و زمان اهمیتی نمی‌دهد.

بندگان خدا قادر به نجات دادن کسی نیستند؛ اینجا نه.

این‌که کجا به دنیا بیایید و تبدیل به چه کسی بشوید شبیه به قمار است؛ چیزی که در یک نقطه اشتباه است و در نقطه‌ای دیگر درست.

اجازه نده وجدانت مانع عقلت بشه، بچه‌جون.

هیچ‌گونه فتنه‌انگیزی‌ای نیاز نیست. این نفرت به خودی خود پروبال می‌گیرد.

او دلتنگ جایی شده که به آن تعلق داشته باشد، حتی اگر دروغ باشد... از گم شدن در حقیقت که بهتر است.

او نمی‌خواهد بجنگد، اما فرار هم نمی‌کند. او مملو از نفرت نیست، مملو از ترس هم نیست، فقط احساس توخالی بودن می‌کند.

اگه هرکدوم از این سیاستمدارها نُه تا صندلی هم داشته باشن، باز جا واسه نشستن کم می‌آرن.

هیچ‌گاه نمی‌فهمند که این بزرگ‌ترین کلمه‌ای است که می‌توان در تمام زبان‌ها پیدا کرد. «مامان. مامان. مامان!»

مگه زندگی چیه؟ همین لحظاته دیگه!»

آیا مایلید مردم را بشناسید؟ مایلید آن‌ها را خوب بشناسید؟ پس باید با بدترین کارهایی هم که از آن‌ها برمی‌آید آشنایی داشته باشید.

متأهل بودن آسان است، فقط کافی است زمینهٔ جروبحثی را که در آن استاد هستید، انتخاب کنید، سپس حداقل یک بار در هفته آن را تکرار کنید و همین پروسه را مادام‌العمر ادامه دهید.

بعضی‌وقت‌ها اون‌قدر دروغ گفتن آزاردهنده می‌شه که مجبوری حقیقتو بگی.

رؤیاهای خوش‌بینانه آخرین خط دفاعی عشق هستند،

«تنها زمانی که می‌شه گفت از دستتون کاری برمی‌آد، امروزه. شما درمورد دیروز یا فردا هیچ غلطی نمی‌تونین بکنین، ولی امروز توی مشتتونه!»

جدا ماندن از دیگران آن‌قدر سخت است که انسان در تنهایی خودش یخ می‌زند.

ده ماه تا فراخوان بعدی ان.اچ.ال مانده است، اما قبل از آن، او فقط یک روز برای تغییر فرصت دارد. *** همین امروز.

سقف‌ها تا وقتی ریزش نکنند کسی به آن‌ها توجهی نمی‌کند.

بهترین چیزی که می‌توانید به یک کودک هدیه بدهید، جایی برای تعلق داشتن است. بزرگ‌ترین چیزی که می‌توانید داشته باشید، حس بخشی از یک چیز بودن است.

مردم می‌گویند در لحظات سخت است که دوستان واقعی خودشان را نشان می‌دهند، اما اغلب این ماییم که خودمان را نشان می‌دهیم.

ما فقط سعی می‌کنیم زندگی خودمان را داشته باشیم و کاری به کار کسی نداشته باشیم. سعی می‌کنیم وقتی شادی را پیدا کردیم، خوشحال شویم و وقتی غم ما را پیدا کرد، تحملش کنیم.

آن‌ها می‌دانند میزان غم و اندوه را با چیزهایی که از دست داده‌اید نمی‌سنجند، بلکه معیار سنجش آن، نوع شخصیت خود فرد است.

او امیدوار است بوبو روزی پدر شود، چون تمام ویژگی‌های یک پدر خوب را دارد: قلبی بزرگ و حافظه‌ای کوتاه‌مدت.

دوست داشتن هاکی آسان است، چون هاکی گذشته نیست، دیروز هم نیست، هاکی همیشه بعدی است؛ تغییر خط بعدی، بازی بعدی، فصل بعدی، نسل بعدی، لحظهٔ جادویی بعدی...

اگر نشان دهید که چه کارهایی از دستتان برمی‌آید، با کارهای بیشتری از آن مدل روبه‌رو می‌شوید. این نفرین یک دختر باهوش بودن است.

برای تو که زیاد حرف می‌زنی و بلند آواز می‌خوانی و زیاد گریه می‌کنی و در زندگی، بعضی چیزها را بیشتر از آنچه باید دوست داری... فردریک بکمن

مایا با خودش فکر می‌کند که باید بند کتانی‌هایش را محکم می‌کرد. او تا این اندازه تغییر کرده است: از آن دسته آدم‌هایی است که وقتی بیرون می‌روند، بند کفش‌هایشان را درست نمی‌بندند. گویی دنیا پر از مرد نیست.

تصور غلط رایجی که درمورد افراد خطرناک وجود دارد این است که آن‌ها فاقد احساسات هستند. تقریباً می‌توان با قطعیت گفت که این اصلاً درست نیست؛ اغلب، احساسی‌ترین و حساس‌ترین افراد خطرناک‌ترینشان هم هستند، چون آن‌ها نه‌تنها قادر به سوءاستفاده هستند، بلکه می‌توانند آن را توجیه هم بکنند. افراد حساس هیچ‌وقت احساس نمی‌کنند که دارند کار اشتباهی انجام می‌دهند، چون احساسات آن‌ها همیشه متقاعدشان می‌کند که جانب حقیقت را گرفته‌اند.

«تو فقط با داشتن شرافت بسیار بالا و شهرت بسیار پایینه که می‌تونی به موفقیت دست پیدا کنی. چون شرافت یعنی چه مدل آدمی هستی و در مقابل، شهرت یعنی مردم چی درموردت فکر می‌کنن.»

توضیح احساسی که یخ به انسان القا می‌کند غیرممکن است، درست به همان اندازه‌ای که توضیح لذت پرواز برای شخصی که تمام عمرش را روی زمین گذرانده است. آسمان چه زیبایی‌ای دارد وقتی هرگز آن را ندیده باشید؟