بریده‌هایی از کتاب برندگان

تحمل‌ناپذیرترین چیز درمورد مرگ این است که دنیا پس از آن ادامه دارد و زمان اهمیتی نمی‌دهد.

این‌که کجا به دنیا بیایید و تبدیل به چه کسی بشوید شبیه به قمار است؛ چیزی که در یک نقطه اشتباه است و در نقطه‌ای دیگر درست.

بندگان خدا قادر به نجات دادن کسی نیستند؛ اینجا نه.

اجازه نده وجدانت مانع عقلت بشه، بچه‌جون.

او نمی‌خواهد بجنگد، اما فرار هم نمی‌کند. او مملو از نفرت نیست، مملو از ترس هم نیست، فقط احساس توخالی بودن می‌کند.

اگه هرکدوم از این سیاستمدارها نُه تا صندلی هم داشته باشن، باز جا واسه نشستن کم می‌آرن.

هیچ‌گاه نمی‌فهمند که این بزرگ‌ترین کلمه‌ای است که می‌توان در تمام زبان‌ها پیدا کرد. «مامان. مامان. مامان!»

او دلتنگ جایی شده که به آن تعلق داشته باشد، حتی اگر دروغ باشد... از گم شدن در حقیقت که بهتر است.

هیچ‌گونه فتنه‌انگیزی‌ای نیاز نیست. این نفرت به خودی خود پروبال می‌گیرد.

مگه زندگی چیه؟ همین لحظاته دیگه!»

رؤیاهای خوش‌بینانه آخرین خط دفاعی عشق هستند،

آیا مایلید مردم را بشناسید؟ مایلید آن‌ها را خوب بشناسید؟ پس باید با بدترین کارهایی هم که از آن‌ها برمی‌آید آشنایی داشته باشید.

متأهل بودن آسان است، فقط کافی است زمینهٔ جروبحثی را که در آن استاد هستید، انتخاب کنید، سپس حداقل یک بار در هفته آن را تکرار کنید و همین پروسه را مادام‌العمر ادامه دهید.

«تنها زمانی که می‌شه گفت از دستتون کاری برمی‌آد، امروزه. شما درمورد دیروز یا فردا هیچ غلطی نمی‌تونین بکنین، ولی امروز توی مشتتونه!»

شما تا چه حد باید به از دست دادن یکدیگر نزدیک شده باشید که یادتان بیاید باید به‌خاطر یکدیگر بجنگید.

بعضی‌وقت‌ها اون‌قدر دروغ گفتن آزاردهنده می‌شه که مجبوری حقیقتو بگی.

ده ماه تا فراخوان بعدی ان.اچ.ال مانده است، اما قبل از آن، او فقط یک روز برای تغییر فرصت دارد. *** همین امروز.

سقف‌ها تا وقتی ریزش نکنند کسی به آن‌ها توجهی نمی‌کند.

بهترین چیزی که می‌توانید به یک کودک هدیه بدهید، جایی برای تعلق داشتن است. بزرگ‌ترین چیزی که می‌توانید داشته باشید، حس بخشی از یک چیز بودن است.

«روزی شما هم یکی از کسانی خواهید بود که مدت‌ها قبل زندگی کرده‌اید.»

«خواستن خودش یه جور استعداده.»

ما خودمان را گول می‌زنیم که قادر به محافظت از عزیزانمان هستیم، چون اگر حقیقت را قبول می‌کردیم، هرگز نمی‌گذاشتیم از جلوی چشممان جُم بخورند.

وقتی کوچک هستیم، برای کسی که از دست داده‌ایم غصه می‌خوریم، اما وقتی بزرگ‌تر می‌شویم، بیشتر برای خودمان غصه می‌خوریم.

برای تو که زیاد حرف می‌زنی و بلند آواز می‌خوانی و زیاد گریه می‌کنی و در زندگی، بعضی چیزها را بیشتر از آنچه باید دوست داری... فردریک بکمن

چه می‌شد اگر پدر و مادرها به همان اندازه که به کلمات خدا ایمان داشتند، حرف‌های دخترشان را هم باور می‌کردند؟

جدای از تمام کلماتی که برای ابراز عشق وجود دارد، یکی هم باید برای این وجود داشته باشد: کلمه‌ای که بیان کند ما چند بار تا مرز از دست دادن هم پیش رفته‌ایم، اما برگشته‌ایم و دوباره از اول شروع کرده‌ایم.

«بابام می‌گه سختی یه موهبته. اگه احساس نکنی کارت سخته، پس حتماً اون‌قدرها خوب نبودی که انتظارات مردم ازت بالا بره و تمام تلاشت رو بکنی که سرافکنده‌شون نکنی.»

جدا ماندن از دیگران آن‌قدر سخت است که انسان در تنهایی خودش یخ می‌زند.

ما خوشحالی و خوشبختی را آن‌گونه بدیهی می‌پنداریم که گویی از همان ابتدا با ما بوده و قرار است همیشه همراهمان باشد.

ما فقط سعی می‌کنیم زندگی خودمان را داشته باشیم و کاری به کار کسی نداشته باشیم. سعی می‌کنیم وقتی شادی را پیدا کردیم، خوشحال شویم و وقتی غم ما را پیدا کرد، تحملش کنیم.