بریده‌هایی از کتاب مسیرهای زندگی

جایی که در آن نمایش‌های قدیمی از نو به اجرا درمی‌آیند بدن است.

مگر عشق چیزی غیر از این است که بخواهیم روحمان را عریان کنیم، خودمان را همان‌طور که هستیم نشان دهیم، و دیگری را همان‌طور که هست بپذیریم، درکش کنیم و دوستش داشته باشیم، به‌جای اینکه سعی کنیم تغییرش دهیم؟

گاهی مشروب باعث می‌شد به‌شدت عصبانی بشود، و من به مغزم فشار می‌آوردم تا بفهمم چه کاری کرده‌ام که باعث عصبانیتش شده است. هر زمان که مادرم بیمارستان بستری بود، من با پدرم و خلق‌وخوی متغیرش تنها می‌ماندم، و این برایم جهنم به‌تمام‌معنا بود. همین بود که من را واداشت به دنبال شوهری «باثبات» بگردم، کسی که بتوانم به او تکیه کنم. اما تو احساس‌هایت را نشان می‌دادی؛ آسیب‌پذیر بودی و این باعث شد از عشق خودم نسبت به تو بترسم، بترسم که مبادا احساسم به تو من را درست در همان ورطه‌ای بیندازد که عشقم به پدرم انداخته بود. از این می‌ترسیدم که مبادا روزی تو هم برایم دسترس‌ناپذیر بشوی.

متفاوت‌اند. حتی اگر قادر نباشیم همهٔ توان نهفتهٔ خود را در کودکی محقق سازیم، و حتی اگر ردونشان ترس‌ها، عدم‌قطعیت‌ها و محرومیت‌های کودکی در زندگی بزرگسالی همچنان با ما بمانند، بااین‌همه هنوز کارهای زیادی است که می‌توانیم برای بهبود شرایط خود انجام دهیم، چراکه آگاهی‌مان تندوتیزتر شده است. این آگاهی تازه اغلب حاصلی است از مواجهه با افراد همدردی که بخت آن‌قدر یارشان بوده تا در محیطی آکنده از عشق و احترام بزرگ شوند، کسانی که کودکیِ کمتر آشفته‌ای داشته‌اند، لذت و آزادی را تجربه کرده‌اند و درنتیجه توانسته‌اند زندگی راحت‌تر و شادتری داشته باشند.

دانش ذهنی به‌تنهایی کافی نیست؛ این نوع دانش به لایهٔ رفتار واقعی و بالفعلمان، به کنش‌هایمان، نفوذ نمی‌کند. اما تجربه‌های عاطفی نیرومند دقیقاً می‌توانند چنین کنند و این عواطف وقتی آدم با فردی دلسوز و مورداعتماد شروع به صحبت دربارهٔ کودکی‌اش می‌کند به‌گونه‌ای اجتناب‌ناپذیر آزاد می‌شوند. امروز حتی ویژه‌برنامه‌هایی ویدئویی هستند که این مطلب را اثبات می‌کنند.

"عشق می‌ورزم، پس هستم."

گلوریا چشم‌های تیزی برای دیدن ضرورت‌ها دارد. برای او، عشق و محبت همیشه اولویت‌های درجه‌یک‌اند. همهٔ چیزهای دیگری که این‌همه افراد برایشان تقلا می‌کنند ـ شهرت، قدرت و ثروت ـ برایش بی‌اهمیت‌اند، یا دست‌کم خیلی فرعی‌اند.»

در تأملات پایانی‌ام در آخر کتاب، به این پرسش بازمی‌گردم که آیا می‌توان درک روشن‌تری از چگونگی تحول نفرت به دست آورد و درنتیجه مانع ریشه گرفتن آن شد، و اگر آری، چگونه.

من برای نجات از نارابطه‌ای که ازدواجم بود به سراغ آن کودک می‌رفتم و کدام کودک نوزاده‌ای هست که بتواند چنین توقعی را برآورده کند؟ چنان‌که به‌کرات اتفاق می‌افتد، سرنوشت کارلا حتی قبل از تولدش رقم خورده بود.

همهٔ توهم‌ها، همهٔ دروغ‌هایی که با آن‌ها زندگی می‌کنیم تا زمانی که برایمان مفید باشند مشکلی نیست. اما بعضی وقت‌ها بهای سنگینی دارند، و در اغلب موارد این فرزندان‌اند که مجبورند بهایش را بپردازند.

در دنیایی مثل جهان ما که در آن همه‌چیز این‌قدر فنی، این‌قدر گمنام، این‌قدر بیگانه است، کسانی که دچار سندرم داون‌اند می‌توانند نقش مهمی از حیث روابط انسانی ایفا کنند. آن‌ها اشتیاق‌ها و عواطف کودکانه را حفظ می‌کنند و با خود به بزرگسالی می‌آورند.