بریده‌هایی از کتاب شب روی سنگفرش خیس

آرمین: آقای دکتر، خیلی‌ها از این مملکت رفتند که حق نبود بروند. آن‌ها مشتی از خاک ایران توی جیب‌شان ریختند و دلشکسته رفتند، تا با کاسه‌های سُفالی و بزم‌های سنتی از دور به نعش وطن ادای احترام کنند.

ناهید: (دفترچه‌ای از کیف بیرون می‌کشد.) ایناهاش! فقط پانصد تا تومنی توی این دفترچه دارم. مجلسی: ناهید، ناهید جان!... ناهید: مرا بگو می‌خواستم سالن را شومینه کنم. مجلسی: چرا دفترچه‌ات را به من نشان می‌دهی؟ ناهید: برای اینکه اسب این درشکه تویی دکتر. مجلسی: ولی... گاهی درشکه با دو اسب سبک‌تر و چالاک‌تر می‌شود؛ مخصوصاً اگر وارد گردنهٔ سنگینی هم شده باشد و یک اسب یدکی هم داشته باشد.

ناهید: (دفترچه‌ای از کیف بیرون می‌کشد.) ایناهاش! فقط پانصد تا تومنی توی این دفترچه دارم. مجلسی: ناهید، ناهید جان!... ناهید: مرا بگو می‌خواستم سالن را شومینه کنم. مجلسی: چرا دفترچه‌ات را به من نشان می‌دهی؟ ناهید: برای اینکه اسب این درشکه تویی دکتر. مجلسی: ولی... گاهی درشکه با دو اسب سبک‌تر و چالاک‌تر می‌شود؛ مخصوصاً اگر وارد گردنهٔ سنگینی هم شده باشد و یک اسب یدکی هم داشته باشد.

آدمیزاد هم فی‌الواقع مثل ماهِ آسمان گردشی دارد نوشین عزیز. گاهی توی این گردش سایه‌ای، لکهٔ ابری روی انسان می‌افتد و... حسنش به این است که رد می‌شود

حیوان‌های مغروری که ماییم و هنر بزرگ‌مان فقط همین است، هر چه کمتر زندگی کنیم، احترام بیشتری به زمین گذاشته‌ایم!