کتاب من زینبی ام

یکی از روستاییان به من گفت از فلانی خر نگیرید! چون وضع مناسبی ندارد. آن بندهٔ خدا هم آمد و گفت: حتماً باید برای کمک به جبهه الاغم را بدهم، الاغ را هم آن‌قدر شُسته بود که برق می‌زد! دم آخر که الاغ‌ها را می‌خواستیم بار بزنیم در گوش خرش چیزی گفت و آن را سوار کردیم! رفتم پیش آن پیرمرد و گفتم: در گوش خرت چی گفتی؟ پیرمرد گفت: بهش گفتم همهٔ دارایی من تو بودی، روز قیامت شهادت بده که من هر چه داشتم در راه اسلام و انقلاب دادم.

سخنی هم با مادر مرحومه‌ام: خدایا من هم چون اربابم حسین (ع) مادر نداشتم تا از محبت‌های او بهره‌مند شوم، مادر ندارم تا برایم گریه کند، امّ‌البنین در مدینه برای امام حسین (ع) گریه کرد، ناله زد و فرزندانش را به یاری حسین (ع) در کربلا فرستاد، مادر جان گرچه تو را ندیدم، همیشه دوستت داشتم و ان‌شاءالله در پیش فاطمهٔ زهرا (س) روسفید شده باشی.

اخبار اعلام کرده بود که هواپیمای مجروحان در ساعت نُه شب فرود می‌آید و مسیر را خلوت کنید، برای همین در خیابان پرنده پر نمی‌زد! همه ماشین‌ها کنار ایستادند تا مجروحان سریع به بیمارستان برسند. مجید تعریف می‌کرد یک روز یک خلبان آمده بود عیادت فامیلشان، هم زمان شده بود با ناهار مجروحان. من رو کردم به پرستار که کاشکی یک مقدار ماست می‌دادید، ناهار خیلی خشک است! فردای آن روز، خلبان ده تا سطل ماست خوب گرفت و آورد بیمارستان برای مجروحان.

آن بندهٔ خدا هم آمد و گفت: حتماً باید برای کمک به جبهه الاغم را بدهم، الاغ را هم آن‌قدر شُسته بود که برق می‌زد! دم آخر که الاغ‌ها را می‌خواستیم بار بزنیم در گوش خرش چیزی گفت و آن را سوار کردیم! رفتم پیش آن پیرمرد و گفتم: در گوش خرت چی گفتی؟ پیرمرد گفت: بهش گفتم همهٔ دارایی من تو بودی، روز قیامت شهادت بده که من هر چه داشتم در راه اسلام و انقلاب دادم.

آن موقع‌ها وقتی کسی در تظاهرات شهید می‌شد، ساواک پس از دفن، آدرس قبر را به خانواده می‌داد و حتی جنازه‌ها را تحویل نمی‌داد.

مسعود واقعاً فرزند خاصی بود. رفتار او بالاتر از سنش بود، او سیزده سال بیشتر نداشت، اما برای من که مادرش بودم مثل یک استاد بود! هر موقع سر مسائل مادی و کمبودها مشکلی داشتیم، یا من از آقا رضا برای خرج زندگی پول بیشتری می‌خواستم، این مسعود بود که من را راهنمایی می‌کرد به من می‌گفت: «مادر، امام معصوم فرموده حب الدنیا رأس کُل خطیئه، دنیاطلبی و دنیادوستی اول همهٔ خطاهاست».

بعد از ماجرای ۱۷ شهریور و فردای آن روز، همگی رفتیم بهشت زهرا و در تدفین شهدا کمک کردیم. تعداد شهدا آن‌قدر زیاد بود که برای تدفین و غسل دادن شهدا احتیاج به کمک بود! یادم هست که همهٔ ما به صورت خانوادگی در تدفین شهدا کمک کردیم و آخر شب برگشتیم.

یادم هست که از آن روز، مردم بر اساس نظر امام، تکلیف خود را تشخیص داده و عمل کردند! اگر کسی دست می‌برد تا شیشهٔ بانک را بشکند همه موضع می‌گرفتند که این از ما نیست! چون امام گفته کار ما حمله به بانک و تخریب اموال عمومی نیست.