کتاب روان شناسی ضمیر ناخودآگاه

ذهن انسان نمی‌تواند یا به دشواری می‌تواند واقعیت‌های دنیای خارج را، که با محتوای قبلی‌اش مناسبت نداشته باشد، درک کند».

این طبیعت آدمی است که هر ستمی بر خود روا می‌دارد، دیگران را مسئول آن می‌داند.

در حقیقت، سرنوشت آدمی دستخوش نبردی وحشیانه و بی‌پایان میان اصل «من» و اصل غریزه است؛

که اصول اخلاقی لوحه‌های قانون نیست که از کوه سینا نازل شده باشد تا بر مردمان تحمیل شود. این اصول از کنش روح انسان سرچشمه گرفته است و به اندازهٔ خود انسانیت قدمت دارد.

اریک فروم انتقال را چنین تعریف می‌کند: «انتقال یکی از شایع‌ترین علت خطا و ستیزهٔ انسان در برابر واقعیت است. انتقال ما را وادار می‌کند تا دنیا را از پشت عینک خواست‌ها و ترس‌های خود ببینیم و در نتیجه واقعیت را با توهم و خطا اشتباه کنیم. ما مردم را نه همان که هستند، بلکه به اقتضای خواست و ترس خود می‌بینیم. تصور ما از اشخاص برحسب توقع ما از آنان است و واکنش ما نه به شخصیت واقعی، بلکه به تصویری است که در خیال و ذهن خود از آنان ساخته‌ایم»

به نظر یونگ علم از آنجا آغاز شد که انسان از منعکس کردن وجود روانی خود به اشیا منصرف شد... . علم جدید به اندازه‌ای خود را از این انعکاسات به عالم خارج پاک کرده است که گویی دیگر این‌ها وجود ندارند، اما زندگی عادی ما هنوز پر از آن‌هاست.