کتاب مانایی

به گمانم مردم وقتی واقعاً پیر می‌شوند که دیگر آینده‌ای مقابل خود نمی‌بینند. اگر می‌خواهی سن واقعی کسی را بفهمی به سخنان او گوش کن. اگر از گذشته صحبت می‌کند و در باب کارهایی که قبلاً کرده است سخن می‌راند، یعنی پیر شده است،

وقتی می‌توانیم تحولی پدید آوریم که زنده باشیم. مرده‌ها قادر به حل مشکلات خود و جامعه‌شان نیستند.

تنها راه متوقف ساختن بیماری از بین بردن علت آن است و بهترین زمان برای این کار همین حالاست.

ما شهامت نداریم تا در مورد سرطان واژهٔ درمان را به زبان بیاوریم.

هرچه زودتر سر مار را قطع کنید، خطر گزیدگی شما توسط او هم پایین‌تر خواهد آمد.

ورزش تا حد زیادی نیرومندترین "دارو" برای افزایش طول عمر است. تقریباً هیچ مداخلهٔ دیگری به اندازهٔ ورزش قادر نیست طول عمر ما را بلندتر و کارایی شناختی و جسمانی ما را حفظ کند.

گاهی هیچ‌کاری نکردن خطرناک‌ترین انتخاب است.

ضمناً ما از مرگ نمی‌ترسیم، ما صرفاً دوستداران زندگی هستیم.

هیچ‌یک از درمان‌های بشر برای مداوای سرطان پیشرفتهٔ ریه نتوانسته است مرگ‌ومیر ناشی از این بیماری را به اندازهٔ کاهش مصرف جهانی سیگار ظرف دو دههٔ گذشته پایین بیاورد. چنین پیشرفتی تا حدی مرهون ممنوعیت‌های گسترده‌ای است که علیه سیگار کشیدن وضع شده است. این اقدام پیشگیرانهٔ ساده (پرهیز از سیگار) بیش از هر مداخلهٔ ابداع‌شده در پزشکی جان انسان‌ها را نجات داده است.

ما زیستن را ارزش می‌دانیم نه مرگ را. به محض اینکه متولد می‌شویم، ثانیه‌شمار مرگمان هم به راه می‌افتد. مرگ حتمی است و درهرحال درِ خانه‌مان را خواهد زد، ولی تولد و برخورداری از مجال زیستن حتمی نیستند. پس چرا به سوی مرگ بشتابیم؟ شتافتن به سوی مرگ و نادیده گرفتن زندگی چه مشکلی را حل می‌کند؟ وقتی می‌توانیم موقعیتمان را بهبود ببخشیم که بیش از هرچیزی، دوستدار و ستایشگر خودِ زندگی باشیم.

ما از مرگ نمی‌ترسیم، ما صرفاً دوستداران زندگی هستیم.

به محض اینکه متولد می‌شویم، ثانیه‌شمار مرگمان هم به راه می‌افتد. مرگ حتمی است و درهرحال درِ خانه‌مان را خواهد زد، ولی تولد و برخورداری از مجال زیستن حتمی نیستند. پس چرا به سوی مرگ بشتابیم؟

همان‌طورکه طی فصول مربوط به ورزش خواهیم گفت، تودهٔ عضلانی بیشتر با طول عمر بالاتر و کارایی بهتر ارتباط دارد

اگر بتوانید به نحوی (عمدتاً از طریق کاهش وزن) چربی را از کبد خارج کنید، التهاب هم برطرف می‌شود و کبد کارایی عادی خود را بازخواهد یافت.

طول عمر دو وجه دارد: وجه نخست مدت‌زمانی است که زندگی می‌کنید و به‌عبارتی، طول عمرِ زمانی شماست، اما بخش دوم، و به همان اندازه پراهمیت، میزان خوب زندگی کردنتان -کیفیت سال‌های عمرتان- است. این دوره بازهٔ سلامتی نامیده می‌شود

به همین سبب است که چربی احشایی با افزایش خطر ابتلا به سرطان و بیماری‌های قلبی‌عروقی مرتبط است.

تا وقتی زندگی هست، امید هم هست. _ مارکوس تولیوس سیسرو

اساساً اصل همهٔ دعواها بر سر زیستنی شایسته است.

هدف ما این است: به تأخیر انداختن مرگ و بهترین استفادهٔ ممکن از سال‌های اضافی عمر. بدین‌ترتیب باقی زندگی‌مان به جای دوره‌ای توأم با ترس، به مجالی برای لذت بردن بدل می‌شود. پرسش بدیهی بعدی این است: چطور به چنین هدفی نائل آییم؟ چطور در عین افزایش طول عمرمان، طول بازهٔ سلامتی خود را نیز افزایش دهیم؟ چطور در همان حالی که روند افول جسمانی، شناختی و هیجانی‌مان را کُند یا حتی وارونه می‌سازیم، سر رسیدن چهار اسب‌سوار را نیز به تعویق بیندازیم؟

هر کسی و هرچیزی که امروز زنده است روزی ناگزیر خواهد مرد. وضعیت به خیابانی یک‌طرفه می‌ماند.

همان اختلال سوخت‌وسازی سبب‌ساز دیابت نوع ۲ به بروز و ریشه گرفتن بیماری قلبی، سرطان و بیماری آلزایمر هم کمک می‌کند. توجه کردن به سلامت سوخت‌وسازی بدن می‌تواند خطر سر رسیدن تمامی چهار اسب‌سوار را کاهش دهد.

یکی از شرکت‌هایی که پژوهش و ابداع چنین روش‌هایی را دنبال می‌کند، شرکت گریل نام دارد که یکی از شرکت‌های تابعهٔ شرکت توالی‌یابی ژنتیکی ایلومینا محسوب می‌شود. آزمون ابداعیِ شرکت گریل، که گالری خوانده می‌شود، الگوهای متیل‌دار شدن DNA بدون سلول را بررسی می‌کند؛ این الگوها اساساً تغییرات شیمیایی در مولکول DNA هستند که وجود سرطان را نشان می‌دهند. آزمون گالری می‌تواند با کمک غربالگری با توان بالا و یک ماشین هوش مصنوعی عظیم، دو دادهٔ مهم را از نمونهٔ خون استخراج کند: آیا سرطان وجود دارد؟ و اگر پاسخ مثبت است، محل آن کجاست؟ به احتمال زیاد از کدام قسمت بدن نشئت گرفته است؟

هیچ رابطه‌ای میان کلسترول مواد غذایی با کلسترول جریان خون وجود ندارد، هیچ رابطه‌ای. ما همیشه این را می‌دانستیم. کلسترول رژیم غذایی اصلاً مهم نیست، مگر آنکه شما مرغ یا خرگوش باشید.» (۹

سابقاً تغذیه را بر هر امر دیگری اولویت می‌دادم، اما اکنون ورزش را قوی‌ترین "داروی" انبار تسلیحاتی‌مان برای افزایش طول عمر و بازهٔ سلامتی می‌دانم. داده‌ها در این باب عاری از هرگونه ابهامی هستند: ورزش نه‌تنها زمان فرارسیدن مرگ را به تأخیر می‌اندازد، بلکه بهتر از هر نوع مداخلهٔ دیگری از بروز زوال شناختی و جسمانی پیشگیری می‌کند. به‌علاوه، ما احتمالاً با ورزش کردن احساس بهتری هم پیدا می‌کنیم، بنابراین احتمالاً ورزش بر سلامت هیجانی ما هم تأثیر مثبتی بر جای می‌گذارد

بررسی‌ها حاکی از آن‌اند که ظرفیت احساس شادمانی در ما طی سال‌های دههٔ چهل عمرمان (به طور دقیق‌تر در چهل‌وهفت‌سالگی) به پایین‌ترین حد خود می‌رسد.

یکی از منافع فراوان کالری در رژیم غذایی کنونی ما فروکتوز است که در صورت مصرف بیش‌ازحد، محرکی بسیار قدرتمند برای بروز کژکاری سوخت‌وسازی خواهد بود. طبعاً فروکتوز مادهٔ مغذی نوپدیدی نیست. این نوع قند تقریباً در تمام میوه‌ها یافت می‌شود و به همین سبب در رژیم غذایی بسیاری از گونه‌های جانوری، از خفاش‌ها و مرغ‌های مگس‌خوار گرفته تا خرس‌ها، میمون‌ها و انسان‌ها، نقشی ضروری ایفا می‌کند. اما همان‌طورکه پیش‌تر گفتیم، ما انسان‌ها برای تبدیل کالری‌ها از فروکتوز به چربی، ظرفیت مشخصی داریم. (۲۵)

وقتی فروکتوز را همراه با انواع خاصی از مواد غذایی دیگر در بدنمان می‌سوزانیم، مقادیر زیادی اسید اوریک تولید می‌شود که عمدتاً به عنوان عامل سبب‌ساز نقرس شناخته می‌شود، اما با افزایش فشار خون نیز مرتبط است.

بیش از دو دهه پیش، یک متخصص کلیه از دانشگاه کلرادو با نام ریک جانسون دریافت که مصرف فروکتوز نه‌تنها محرکی قوی برای بروز پرفشاری خون است، که چربی را نیز افزایش می‌دهد. جانسون می‌گوید: «ما دریافتیم فروکتوز تأثیراتی دارد که نمی‌توان آن‌ها را با میزان کالری آن توضیح داد». مقصر اصلی اسید اوریک بود. (۲۶) سایر پستانداران و حتی برخی نخستی‌سانان از آنزیمی با نام اوریکاز برخوردارند که به جاندار کمک می‌کند تا اسید اوریک را از بدن خودش پاک کند. اما ما انسان‌ها فاقد این آنزیم مهم و ظاهراً مفید هستیم، بنابراین اسید اوریک بدنمان، با تمام پیامدهای منفی‌اش، افزایش می‌یابد.

هر کاری که انجام می‌دهیم -خواه در پزشکی، خواه در زندگی معمولمان- بر اساس ارزیابی میزان خطراتش در برابر میزان پاداشش، انجام می‌گیرد.

ما از زندگی چیزی بیشتر از فقدان بیماری یا کم‌توانی می‌خواهیم. ما می‌خواهیم در نیمهٔ دوم زندگی‌مان از هر نظر کامیاب باشیم.