کتاب کلاف آرزوها

به‌هرحال این خوشبختی من است. با معایبش. با پیش پا افتادگیش. حقارتش. اما خوشبختی من است.

مردها فکر می‌کنند که وقتی اربابند دوست‌داشتنی هستند، درحالی‌که فقط ترسناک می‌شوند.

آدم همیشه به خودش دروغ می‌گوید. برای این‌که عشق تاب تحمل حقیقت را ندارد.

گاهی مصیبت آن‌قدر عظیم است که چاره‌ای جز رها کردنش نیست. نمی‌شود همه چیز را نگه داشت، حفظ کرد.

من تمام چیزهایی را داشتم که پول نمی‌تواند به دست بیاورد اما قادر است تخریبش کند.

به قول معروف کسی که زیاد حرف می‌زند، کم عمل می‌کند.

مردم حرفی با هم ندارند. با تلفن‌های‌شان تنهایند. در خلأ زندگی‌شان هزاران کلمه پرتاب می‌کنند.

پرستارهای بیمارستان به من آموختند که فقط آن کس را که مرا کشته بود بکشم.

می‌بینید؟ آدم همیشه به خودش دروغ می‌گوید. ‫برای این‌که عشق تاب تحمل حقیقت را ندارد.

«خوش است تمامی رنج‌ها را به جان خریدن رنج‌ها را زیستن پیش رفتن و عشق ورزیدن.» آیندهٔ درونی، فرانسواز اوروا

دیگه تحمل این شهر رو ندارم،

دوش‌های آب داغ می‌گیرد اما سرما دست از سرش برنمی‌دارد. از پوستش بخار بلند می‌شود و با این حال می‌لرزد.

«مادربزرگ‌ها مادرهای بهتری هستن چون مادرها بیش‌تر وقت‌شون صرف زن بودن می‌شه».

به من آموختند که فقط آن کس را که مرا کشته بود بکشم.

عشقش را دوست دارد و گرمایش را و ناگهان می‌فهمد چرا سردش است و یخ زده. وقتی کسی دوست‌تان دارد، خون‌تان گرم می‌شود، تمنا به غلیان در می‌آید.

در قطار بازگشت، یاد حرف‌های مادرش می‌افتد وقتی به او اطلاع دادند که شوهرش در دفتر بر اثر سکتهٔ قلبی درگذشته است. پدرتون ترکم کرد، همه‌مون رو ترک کرد، رذل، بی‌غیرت! و بعدها وقتی پس از خاکسپاری فهمید که قلب شوهرش در حال ور رفتن با یکی از کارمندهای زن طلاق گرفتهٔ پراشتها ایستاده، ساکت شد. برای همیشه. کلمات را در درونش نگه داشت، دهانش را دوخت، و ژوسلَن از همان کودکی فهمید مردها مانند غدهٔ سرطانی چه بلایی بر سر زنان می‌آورند.

می‌نوشت: دوستت دارم. دلم برات بی‌قراره. نفسش می‌گرفت. می‌دانم دروغ نمی‌گفت اما برای این کلمات حساب شده و زیبا خیلی دیر بود. ‫چربی‌های بخشنده‌ام آب شده بود. یخ بُرنده مانده بود. تیز.

ژو این‌طوری است دیگر. چیزی از ظرافت، سبکی و نرمی واژه‌ها نمی‌فهمد. خیلی کتاب نخوانده است، خلاصه را به استدلال ترجیح می‌دهد و تصویر را به جملهٔ توضیحی. سریال کلمبو را دوست داشت برای این‌که از همان اول قاتل معلوم بود. اما من واژه‌ها را دوست دارم. جملات طولانی را، ناله‌های ابدی را. دوست دارم که گاهی واژه‌ها آن‌چه را می‌گویند، پنهان می‌کنند، یا به شیوه‌ای جدید بیان می‌کنند.

پس از تمنا همیشه کسالت از راه می‌رسد. و فقط عشق است که بر کسالت پیروز می‌شود. عشق، عشق یکتا، آرزوی همهٔ ما.

به دوره‌های شش دقیقه‌ای بابا فکر می‌کنم. به بیهودگی چیزها. به آن‌چه پول هرگز جبران نمی‌کند.

وقتی پولدارین ناگهان همه دوست‌تون دارن. ناگهان آدم‌های غریبه عاشق‌تون می‌شن.

طمع همه چیز را در سر راهش از بین می‌بره.

در شکلات منیزیم هست که برای اعصاب خوبه.

گاهی مصیبت آن‌قدر عظیم است که چاره‌ای جز رها کردنش نیست. نمی‌شود همه چیز را نگه داشت، حفظ کرد.

اگر آرزوهای آدم‌های دیگر را برآورده سازید، این خطر هست که نابودشان کنید.

اگر کسی که زندگی‌تان را زیبا می‌ساخت، روزی به شما خیانت کند، گذشتهٔ زیبای‌تان زشت می‌شود؟ اگر بچه‌ای تبدیل به یک آدمکش شود، هدیهٔ زیبایی که بهتان داده است کریه می‌شود؟

از همان کودکی فهمید مردها مانند غدهٔ سرطانی چه بلایی بر سر زنان می‌آورند.

می‌تواند فکر کند که از «کسالت و فرسودگی» که آفت عشق‌های رمانتیک است گریخته است و در نوع خود به عشقی رسیده است که کمالش در لباس و آرایش مو و کلاه نیست، بلکه در اعتماد و آرامش است.

اکثر کرکره‌های چوبی ساختمان‌های پرومناد دِزانگله پایین است. مانند چسب زخمی بر روی نماهای فرسوده. پیرها در خانه‌شان کز کرده‌اند. اخبار تلویزیون را تماشا می‌کنند، پیش‌بینی بد هواشناسی را. قبل از این‌که غذا را قورت بدهند، مدت‌ها می‌جوند. ناگهان همه چیز را طول می‌دهند. بعد روی مبل خواب‌شان می‌برد، با پتویی روی پاها، جلو تلویزیون روشن. باید تا بهار دوام بیاورند وگرنه مرده پیدای‌شان می‌کنند.

«خوش است تمامی رنج‌ها را به جان خریدن رنج‌ها را زیستن پیش رفتن و عشق ورزیدن.» آیندهٔ درونی، فرانسواز اوروا