کتاب متولد کبیسه

هیچ‌چیز آزاردهنده‌تر از این نبود که خودم را برای دیگران تشریح کنم و آخرش باز هم نگاه‌شان مثل قبل از توضیحاتم باشد... گاهی حتی بدتر!

به نظر من حرف از ته دل و بی‌غل‌وغش اگه فحشم باشه، با ارزش‌تر از قربون‌صدقه‌های نمایشی آدماست.

انگار آدم‌ها فقط وقتی می‌رفتند، عزیز می‌شدند.

حالا درست که آدم‌ها اخلاق‌های مزخرفی داشتند اما با مرگ همدیگر کمتر شوخی می‌کردند.

ـ تعارفم یه‌جور دروغه. ـ بین آدما یه شکلی از ادبه. ـ خب من ترجیح می‌دم بی‌ادب به نظر برسم تا برای چیزی که ازش مطمئنم منتظر تایید دیگران بمونم.

بابا می‌گفت آدم‌ها فقط تا وقتی آدم حسابت می‌کنند که بحث پول را وسط نکشیده باشی!

آدم خوش‌حال می‌شه می‌بینه یکی دیگه هم هست که مثل خودش خله.

«آدم‌ها تا وقتی قابل اعتمادند که از رازهایت خبر نداشته باشند.»

یعنی اگه یه نفر معتاد نشه، قبول نمی‌کنید تحت فشار بوده؟ تا زار نزنه، باهاش همدردی نمی‌کنید؟ تا جیغ نکشه، صداش رو نمی‌شنوید؟ تا خودش رو نکُشه، یادش نمی‌افتید؟ تا...

«همیشه نمی‌شه چیزی که خودت دوست داری رو به بقیه هم بدی... حالا یکی دو بارش قابل تحمله اما بیشتر، نه!»

حرف‌زدن که سخت‌تر از سکوته... وقتی می‌خوای حرف بزنی باید بدونی چی رو کی و کجا بگی و مطمئن باشی حرفی که می‌زنی درسته اما سکوت دیگه این دردسرا رو نداره.

ـ همیشه این‌قدر راحت با همه‌چیز کنار می‌آی؟ سرم را بالا و پایین کردم. ـ از وقتی قبول کردم دست از سر چیزهایی که اتفاق افتادن‌شون دست من نیست، بردارم.

برای همین می‌خواستم بروم توی یک جزیرهٔ بی‌سکنه. وسط آدم‌ها باید خود واقعی‌ات را سانسور می‌کردی. هی مجبور بودی منظورت را توضیح بدهی. آخر سر هم نمی‌فهمیدند یا فوق فوقش برداشت خودشان را می‌کردند.

«آدم‌ها تا وقتی قابل اعتمادند که از رازهایت خبر نداشته باشند.»

همیشه این‌قدر راحت با همه‌چیز کنار می‌آی؟ سرم را بالا و پایین کردم. ـ از وقتی قبول کردم دست از سر چیزهایی که اتفاق افتادن‌شون دست من نیست، بردارم.

چقدر آدم‌بودن سخت بود. هی باید برای خوشایند دیگران خودت را زجر می‌دادی. هی باید کاری می‌کردی که باب میلت نبود. هی باید می‌شدی کسی که در ذهن آن‌ها لقب "آدم خوبه، باشعوره، مهمون‌نوازه و..." را بگیرد.

«تو این دنیا امورات آدم با صداقت محض نمی‌گذره!»

آدم‌ها خیلی وقت‌ها قهر می‌کردند. کم پیش می‌آمد که قهر آدم‌ها بدون خودآزاری باشد چون قهرشان قهر نبود درواقع ناز بود و منتظر بودند آشتی کنند اما هیچ قدمی برایش برنمی‌داشتند و این‌جوری بود که بعضی وقت‌ها کار قهرشان حتی به آشتی هم نمی‌کشید. حتی اگر طرف همه‌چیزشان بود. بعد مثلاً یکی‌شان می‌مرد. آن‌یکی که زنده بود یک عمر خودش را به خاطر قهرشان عذاب داده بود و از این به بعد یک عمر با حسرت این‌که چرا آشتی نکرده بود پدر خودش را درمی‌آورد.

من نمی‌توانستم این وضعیت را درک کنم. چرا باید آرامشی حقیقی را فدای تصورم از آرامشی می‌کردم که هیچ‌وقت تجربه نکرده بودم و حتی ممکن بود فقط توهم باشد و هیچ حس خوبی هم نداشته باشد.

آدمی که خودش خودش رو گم کرده، پیدا نمی‌کنن

«از آدم زنده طلب ارث و میراث نمی‌کنن... اگه خیلی مردی نون بازوتو بخور.»

معمولاً آدم بهترین دوستش رو تو سخت‌ترین لحظه‌های زندگیش پیدا می‌کنه. بعضی‌ها هم هیچ‌وقت پیداش نمی‌کنن...

ـ قرار نیست چون بابای منه تا ابد فقط توی همین نقش بمونه و برای من زندگی کنه. ـ یعنی چی؟

ـ دروغ دروغه! حتی اگه نتیجه‌ش خوب باشه.

«با آدم‌ها بحث نکن. چون معمولاً کسی جز صدای خودش رو نمی‌شنوه.»

من نمی‌توانستم این وضعیت را درک کنم. چرا باید آرامشی حقیقی را فدای تصورم از آرامشی می‌کردم که هیچ‌وقت تجربه نکرده بودم و حتی ممکن بود فقط توهم باشد و هیچ حس خوبی هم نداشته باشد.

ـ همیشه این‌قدر راحت با همه‌چیز کنار می‌آی؟ سرم را بالا و پایین کردم. ـ از وقتی قبول کردم دست از سر چیزهایی که اتفاق افتادن‌شون دست من نیست، بردارم.

خب... خودت به چی علاقه داری؟ ـ این‌که برم یه جزیرهٔ بی‌سکنه و تنهایی برای زنده‌موندنم تلاش کنم.

«خانواده یعنی آدم‌هایی که ازشون متنفری اما مجبوری دوست‌شون داشته باشی.»

کم‌کم فهمیدم اگه کسی رو دوست دارم باید دقیقاً همون جوری که خودش هست دوستش داشته باشم نه تصور خودم از اون آدم رو...