کتاب عمارت قناس

همیشه دیدار مجدد کسی که مدت‌هاست او را ندیده‌ای اما در تمام طول این مدت در فکر و ذهنت حضور داشته، آدم را به هول و ولا می‌اندازد.

چارلز، همیشه باید به همه‌چی شک کرد. همیشه ممکنه یه مورد حساب‌نشده پیش بیاد و تمام نقشه‌ها رو نقش بر آب کنه.

وقتی آدم از درون سردش می‌شه، هوای بیرون براش گرم می‌شه

باید بگویم از هر پنج اثرِ یک نویسنده شاید نگارش فقط یکی از آن‌ها برایش لذت‌بخش باشد.

آدم‌ها می‌تونن کارهای عجیبی بکنن، طوری که باعث تعجب بقیه بشه. آدم یه چیزی از اون‌ها در ذهنش می‌سازه که بعد گاهی کاملاً غلط از آب درمیاد. همیشه هم که نه... گاهی اوقات.

در کنار آدم‌هایی زندگی می‌کنی که اونا رو می‌شناسی، بعد وقتی دقیق‌تر نگاهشون می‌کنی، یه دفعه چهره‌شون عوض می‌شه... دیگه اون آدمی نیستن که قبلاً می‌شناختی... مثل غریبه‌ها می‌شن... غریبه و بی‌رحم...»

«چارلز، همیشه باید به همه‌چی شک کرد. همیشه ممکنه یه مورد حساب‌نشده پیش بیاد و تمام نقشه‌ها رو نقش بر آب کنه.

فکر می‌کنم مردم اغلب کسی رو می‌کشن که دوستش دارن تا کسی که ازش متنفرن. شاید به این دلیل که اون کسانی که دوستشون داریم ممکنه زندگی رو برامون غیرقابل‌تحمل کنن.»

بچه‌ها تحمل سؤال‌های صریح و مستقیم رو ندارن. یا مِن‌مِن می‌کنن یا مثل عقب‌افتاده‌ها نگاه می‌کنن و می‌گن چیزی نمی‌دونن. بهترین حالت، زمانیه که می‌خوان خودنمایی کنن.

همیشه ممکنه یه مورد حساب‌نشده پیش بیاد و تمام نقشه‌ها رو نقش بر آب کنه.

آدم واقعاً نمی‌دونه چی پیش میاد.

بعضی‌ها علاقه و شیفتگی خاصی برای نگه داشتن دل نوشته‌ها دارند، آن‌هم دل نوشته‌های عاشقانه.

مگه ندیدی که من مدام دارم می‌جنگم؟ برای خوشبختی خودم می‌جنگم.

«قاتل‌ها چه جور آدمی هستن؟ بعضی از اونا...» یک ته لبخندی روی صورتش پدیدار شد که تا حدی غم‌انگیزانه بود. ادامه داد: «آدم‌های خیلی خوبی هستن.» احتمالاً پدرم فکر کرد که من با شنیدن این حرف او جا خورده باشم چون گفت: «آره، آدم‌های خوبی هستن. آدم‌های خوب و معمولی، یکی مثل من و تو... یا مثل همین آقایی که همین الآن بیرون رفت.

فکر می‌کنم مردم اغلب کسی رو می‌کشن که دوستش دارن تا کسی که ازش متنفرن. شاید به این دلیل که اون کسانی که دوستشون داریم ممکنه زندگی رو برامون غیرقابل‌تحمل کنن.

تا حالا هیچ قاتلی رو ندیدم که غرور بی‌جا نداشته باشه... همین خودبینی باعث بدبختی‌شون می‌شه، از ده تا نه تاشون این‌طورن. شاید از گیرافتادن بترسن، ولی نمی‌تونن باد به غبغب نندازن و قپی نیان؛ و معمولاً هم خیلی به خودشون اطمینان دارن که زرنگ‌تر از اونی هستن که گیر بیوفتن.» پدر اضافه کرد: «و یه موضوع دیگه هم هست، قاتل‌ها خیلی دوست دارن حرف بزنن.»

این رو بدون اونایی که فال‌گوش می‌ایستن، حرف‌های خوبی دربارهٔ خودشون نمی‌شنون.

فکر می‌کنم مردم اغلب کسی رو می‌کشن که دوستش دارن تا کسی که ازش متنفرن. شاید به این دلیل که اون کسانی که دوستشون داریم ممکنه زندگی رو برامون غیرقابل‌تحمل کنن.

تا حالا هیچ قاتلی رو ندیدم که غرور بی‌جا نداشته باشه... همین خودبینی باعث بدبختی‌شون می‌شه، از ده تا نه تاشون این‌طورن.

فکر می‌کنم وقتی بچه‌ها بزرگ می‌شن، آدم باید خودش رو از اونا جدا کنه، باید ولشون کنه که به حال خودشون باشن، مجبورشون کنه که فراموشش کنن.»

کسی که چیزی برای مخفی کردن داره نمی‌تونه طاقت بیاره و هیچ حرفی نزنه.

کف اتاق با قالی‌های ایرانی پوشیده شده بود.

از داستان‌های پلیسی خوشمون میاد. همیشه دلم می‌خواست یه کارآگاه باشم

«ولی حواست به این عشق بی‌حدومرز باشه.»

«انگیزه‌ها ممکنه عجیب و باورنکردنی باشن... یا شاید احمقانه و بی‌اهمیت.

«چون واقعاً مثل کابوسه. در کنار آدم‌هایی زندگی می‌کنی که اونا رو می‌شناسی، بعد وقتی دقیق‌تر نگاهشون می‌کنی، یه دفعه چهره‌شون عوض می‌شه... دیگه اون آدمی نیستن که قبلاً می‌شناختی... مثل غریبه‌ها می‌شن... غریبه و بی‌رحم...».

واقعاً عجب آدم خوبی بود. ولی خیلی از قاتلین آدم‌های خوبی بودند... این را دوستان آن قاتلین بعدها از سر حیرت و تعجب گفته بودند.

همیشه باید به همه‌چی شک کرد. همیشه ممکنه یه مورد حساب‌نشده پیش بیاد و تمام نقشه‌ها رو نقش بر آب کنه.

فکر می‌کنم وقتی بچه‌ها بزرگ می‌شن، آدم باید خودش رو از اونا جدا کنه، باید ولشون کنه که به حال خودشون باشن، مجبورشون کنه که فراموشش کنن.

انسان‌ها برابر متولد نمی‌شوند.