کتاب گرگی بر گلو

نشسته‌ام میان گیس‌های بریده و سکوت به سیاهی می‌زند

به سراغم نمی‌آید از تو شعر سراغ از من نمی‌گیرد کسی و از تو نمی‌کنم عبور که ناگهان تمام زمستان تکرار و تَواتُر می‌شود

رخوت از ماندن، تنگ بود و آغوش دست‌هایی بلاتکلیف و همچنان زردی بر پاییز، شگفت می‌خواند

حرف نمی‌زد حرف نمی‌زدم مثل خیلی وقت‌ها که سکوت چتر سفیدی‌ست زیر آفتابی که شب‌ها خوابش را می‌بینیم

ــ انگار جهان رو به اتمام است ـ جداره‌های بی‌احساس پُر از خون رگ‌های بنفشِ روبه‌ناکجا توفان غریب بعد از این روزها آرامش قلیلِ قبل از باران سرازیر سمت کدام شهر می‌روی؟

تندی نگاه‌های پیش از رفتن تمنای مکررِ چراغِ خواب بی‌کسیِ شب‌های مناجات زلزله بر خشت‌های خام نزول یک حرف بر ناگهان یک زن جیغ‌های ممتد بی‌صدا ــ انگار جهان رو به اتمام است ـ و کاش پیش از رفتن این قطار تصمیمت را گرفته بودی و تمام شب، بام‌های بی‌برف و تمام ما، مرغ‌های یک‌پا و هراس، غبار نازک روی پرده‌ها

بخند ‫استعاره نیست ‫دست‌هایی که گِرد تنت جا مانده‌اند

بخند ‫بی‌این‌که بدانی چند شب ‫تندیسی برهنه بوده‌ام در کوچه‌های شهر ‫بخند ‫سرفه می‌کنم خشک ‫سرفه می‌کنم خون