کتاب قلب ضعیف و بوبوک

به نظر من از همه عاقل‌تر کسی است که حداقل یک‌بار در ماه خودش را دیوانه خطاب کند. چنین قدرتی در این روزگار نایاب است!

اگر یکی دیگر را بیندازی توی دیوانه‌خانه، ثابت نمی‌کند که خودت عاقلی

به نظر من که اتفاقاً اگر از هیچ‌چیز تعجب نکنی، خیلی احمق‌تری از کسی که همه‌چیز او را به حیرت وامی‌دارد.

بیایید این دو ماه را در حقیقتی عریان و به دور از شرم زندگی کنیم! بیایید عریان شویم و خودمان را آشکار کنیم!»

«آخ که چه‌قدر دلم می‌خواهد شرم‌وحیا را کنار بگذارم!»

ببین چه‌طوری یک آدم سر هیچ‌وپوچ ممکن است نابود شود!

فقط کمی غمگینم آرکادی، حتی خودم هم نمی‌دانم چرا

«تو هیچ می‌دانی که داری با همین حرف‌هایت من را می‌کُشی؟»

«زودتر! زود باشید! آخ! پس کی قرار است شرم‌وحیا را خاک کنیم؟!»

آخر ببین آدم چه‌طور می‌تواند از هیچ کوهی از غم‌وغصه بتراشد!

چون تو خوشبختی، دلت می‌خواهد عالم‌وآدم یک‌دفعه خوشبخت بشوند. اگر تنهایی خوش باشی، سختت است و عذاب می‌کشی.

خیلی از چهره‌ها واقعاً غمگین بودند، ولی عدهٔ زیادی هم ادای ماتم‌زدگی و مصیبت‌دیدگی را درمی‌آوردند. این میان بسیاری دیگر هم بودند که حتی سعی نمی‌کردند شادی‌شان را مخفی کنند.

این‌جا خیلی راحت آدم‌ها را دیوانه می‌کنند، اما تا حالا کسی را عاقل نکرده‌اند.

به نظر من از همه عاقل‌تر کسی است که حداقل یک‌بار در ماه خودش را دیوانه خطاب کند.

تعجب کردن از همه‌چیز نشان حماقت است و از هیچ‌چیز تعجب نکردن بسیار زیبنده‌تر است و شاید حتی نوعی شایستگی تلقی شود. اما بعید است واقعاً این‌طور باشد. به نظر من که اتفاقاً اگر از هیچ‌چیز تعجب نکنی، خیلی احمق‌تری از کسی که همه‌چیز او را به حیرت وامی‌دارد. غیر از آن، به نظرم اگر از هیچ‌چیز تعجب نمی‌کنی، یعنی برای هیچ در این دنیا احترام قایل نیستی، بله. خب، احمق که احترام سرش نمی‌شود.

بگویید ببینم، ژنرال دیگر چه صیغه‌ای است؟! بله، آن بالا روی زمین ژنرال بوده، اما این‌جا هیچ‌چیز نیست! سرباز صفر است!»

باورت نمی‌شود کلینِویچ! اصلاً باورت نمی‌شود که این‌جا چه‌قدر از زندگی و هوش خالی است.»

تعجب کردن از همه‌چیز نشان حماقت است و از هیچ‌چیز تعجب نکردن بسیار زیبنده‌تر است و شاید حتی نوعی شایستگی تلقی شود

البته این‌جا خیلی راحت آدم‌ها را دیوانه می‌کنند، اما تا حالا کسی را عاقل نکرده‌اند.

هر اتفاقی که بیفتد، من کنارت هستم. این را یادت باشد!

آخر ببین آدم چه‌طور می‌تواند از هیچ کوهی از غم‌وغصه بتراشد!

آدم‌های این روزگار ایده که ندارند، فقط روی کول پدیده‌های جالب و کم‌یاب سوارند.

این‌قدر بدم می‌آید که آدم‌های عوام و بدون تحصیلات عالی بیایند در کار کارشناس‌ها سرک بکشند و بخواهند مسائل تخصصی را حل کنند. غیرنظامی‌ها می‌آیند در باب مسائل نظامی و حتی مسائل کلان جنگی نظر می‌دهند یا مثلاً مهندس‌ها دربارهٔ اقتصاد و سیاست و فلسفه اظهار فضل می‌فرمایند.

«عالی‌جناب ژنرال، چنین چیزی اصلاً امکان ندارد، قربان. شما گفتید حکم دل است و من هم ورق را آمدم و حالا یک‌دفعه با هفت خشت می‌بُرید؟! نمی‌شود که! باید از قبل می‌گفتید حکم خشت است.» «یعنی چه؟! یعنی باید بازی را از بر باشی؟ پس دیگر چه جذابیتی دارد؟» «نمی‌شود که، قربان‌تان گردم، بدون قانون اصلاً نمی‌شود بازی کرد؛ مگر این‌که طرف حساب‌تان ابله باشد.»

تعجب کردن از همه‌چیز نشان حماقت است و از هیچ‌چیز تعجب نکردن بسیار زیبنده‌تر است و شاید حتی نوعی شایستگی تلقی شود. اما بعید است واقعاً این‌طور باشد. به نظر من که اتفاقاً اگر از هیچ‌چیز تعجب نکنی، خیلی احمق‌تری از کسی که همه‌چیز او را به حیرت وامی‌دارد. غیر از آن، به نظرم اگر از هیچ‌چیز تعجب نمی‌کنی، یعنی برای هیچ در این دنیا احترام قایل نیستی، بله. خب، احمق که احترام سرش نمی‌شود.

زندگی‌مان فقیرانه خواهد بود، اما خوشبخت می‌شویم.

چه‌قدر هم گونه‌های گل‌انداخته به او می‌آمد.

من آدم کم‌رویی‌ام، اما کاری کرده‌اند که از من یک خل‌وچل ساخته‌اند.

این‌جا خیلی راحت آدم‌ها را دیوانه می‌کنند، اما تا حالا کسی را عاقل نکرده‌اند.

‫«چه‌طور این‌طوری شد؟ آخر چه بر سرش آمده؟ چرا دیوانه شده؟» ‫آرکادی ایوانوویچ فقط توانست بگوید: ‫«از فرط حق… حق‌شناسی!» ‫همه ناباورانه جواب او را شنیدند و به نظر همه‌شان غریب و باورنکردنی آمد. آخر چه‌طور ممکن است آدم از فرط حق‌شناسی دیوانه شود؟!