بریده‌هایی از کتاب فرزندان دیوتیما

یکی از دلایل اصلی این‌که این قضایا امروزه روبه موت به‌نظر می‌رسد، این است که بیش از دو قرن پیش کانت با انتشار سومین نقد خود، یعنی نقد قوۀ حکم بی‌رحمانه به آن‌ها تاخت. نقد تحقیرآمیز کانت، عقل‌باوری زیباشناختی را به لبۀ پرتگاه کشاند و فرجامی نابه‌هنگام برای آن رقم زد. هیچ‌یک از قضایای فوق از این نقد تندوتیز و صریح جان سالم به در نبرده است، جز یکی. ادعای او مبنی‌بر استقلال کامل حکم ذوقی از مفهوم کمال (§۱۵, V: ۲۲۶-۹)، حاکی از نقد او بر قضیۀ (۲) است. اعتقاد او مبنی‌بر این‌که زیبایی نمی‌تواند به‌هیچ‌نحوی از انحا متضمن نظم صرف باشد (V: ۲۴۰-۱) قضیۀ (۳) را رد می‌کند