بریده‌هایی از کتاب آموندسن

معلوم نیست چرا همه می‌گذارند بعد از اینکه زمستان سخت را پشت سر گذاشتند بمیرند.

برای شخص او مهم نیست چگونه فکر می‌کنند، کسانی که نه حوصله‌شان را داشت، نه یک لحظه می‌توانست لبخندهای زورکی و پوزخندهای پنهانی‌شان را تحمل کند.

پای عشق که در میان باشد هیچ چیز فراموش نخواهد شد.

هر چه فکر کردم نفهمیدم چه ارتباطی بین زیاد کتاب خواندن و حق کسی را کف دستش گذاشتن وجود دارد.

اینکه آزادِ آزاد بودند. ولی این آزادی آن‌ها را به بچه‌های پررو، تنبل یا دردسرساز تبدیل نکرده بود، حتی می‌توانم بگویم خیلی هم حرف‌شنو و خوب بودند.

از اینکه دارم با یک جراح ازدواج می‌کنم خیلی هیجان‌زده‌ام. این را هم می‌دانم که باید این احساسات را در دل نگه دارم.

قطار منِ بهت‌زده را با خودش می‌کشید و از آنجا می‌برد.