بریده‌هایی از کتاب خدمتکار

«ترجیح می‌دم کتاب بخونم.» «عالیه! دوست داری چی بخونی؟» «کتاب.» «چه کتاب‌هایی؟» «اونهایی که کلمه دارن.»

به تنها کسی که می‌توانم اعتماد کنم خودم هستم.

در زندگی یک اشتباه می‌کنی و دیگر هیچ‌کس به تو اطمینان نمی‌کند.

هیچ زنی از اینکه همسرش او را به شکل نامطلوبی با زن دیگری مقایسه کند خوشش نمی‌آید.

از پشت درهای بسته، او همه چیز را می‌بیند

به تنها کسی که می‌توانم اعتماد کنم خودم هستم.

«ترجیح می‌دم کتاب بخونم.» «عالیه! دوست داری چی بخونی؟» «کتاب.» «چه کتاب‌هایی؟» «اونهایی که کلمه دارن.»

کسی نمی‌تواند با خوابیدن با رئیس متأهلش شغلش را حفظ کند.

از پشت درهای بسته، او همه چیز را می‌بیند

به تنها کسی که می‌توانم اعتماد کنم خودم هستم.

آنها کلی پول دارند که آتش بزنند.

«فقط نگاهت بامزه‌ست. من به اینها عادت دارم، اما عاشق دیدن این چیزها از چشم توام.»

به تنها کسی که می‌توانم اعتماد کنم خودم هستم.

همیشه، هروقت قوانین رو زیر پا می‌ذارین تنبیه می‌شین.

«اگه مراقب دندون‌هات نباشی شانس داشتنشون رو از دست می‌دی.»

اندرو فقط دارد سربه‌سرش می‌گذارد، اما هیچ زنی از اینکه همسرش او را به شکل نامطلوبی با زن دیگری مقایسه کند خوشش نمی‌آید. اگر اندرو چنین چیزی را نمی‌داند پس احمق است.

حتی بعد از تمام پذیرفته نشدن‌ها، بازهم تلاشم را می‌کنم.

اینکه وانمود کنی نمی‌فهمی خیلی راحت‌تره.

«اگه مراقب دندون‌هات نباشی شانس داشتنشون رو از دست می‌دی.» «اِوِلین!» «اندی این رو می‌دونست. اون می‌دونست که این قانون منه.» نگاهش را برمی‌دارد. «وقتی با انبردست یکی از دندون‌های شیری‌ش رو کشیدم فکر کردم که فهمیده.» به او خیره می‌مانم، از صحبت کردن به‌شدت می‌ترسم. از شنیدن کلماتی که از دهانش خارج می‌شوند خیلی می‌ترسم و وقتی بالاخره بیرون می‌آیند، نفسم را بند می‌آورد: «خیلی شرم‌آوره که هیچ‌وقت واقعاً درسش رو یاد نگرفت. خوشحالم که جلو اومدی و چنین درسی بهش دادی.»

من با رئیس متأهلم خوابیدم.

در زندگی یک اشتباه می‌کنی و دیگر هیچ‌کس به تو اطمینان نمی‌کند.

من سابقه‌دارم. در زندگی یک اشتباه می‌کنی و دیگر هیچ‌کس به تو اطمینان نمی‌کند.

به تنها کسی که می‌توانم اعتماد کنم خودم هستم.

از اینکه تا این حد عاشقم است از او متنفرم.

«ترجیح می‌دم کتاب بخونم.» «عالیه! دوست داری چی بخونی؟» «کتاب.» «چه کتاب‌هایی؟» «اونهایی که کلمه دارن.»

شاید ندانستنش بهتر است.

در اعماق وجودم، آدم خوبی هستم. یا حداقل قبل از اینکه اندی داغانم کند خوب بودم.

«ترجیح می‌دم کتاب بخونم.» «عالیه! دوست داری چی بخونی؟» «کتاب.» «چه کتاب‌هایی؟» «اونهایی که کلمه دارن.»

به‌سرعت می‌گویم: «بی‌خیال!» او قدمی به‌سمتم برمی‌دارد و من سرم را تکان می‌دهم و به عقب برمی‌گردم. اشتباه بزرگی کرده بودم. حالا احتمالاً مجبورم انزو را اخراج کنم. اما ظاهراً او هم متوجه می‌شود. دوباره قیچی‌اش را برمی‌دارد و سر کارش برمی‌گردد. با نهایت سرعتی که می‌توانم با عجله به خانه برمی‌گردم و در را پشت سرم به‌هم می‌کوبم. درست پشت پنجره، یک دسته گل مرتب گذاشته شده است. من که می‌گویم تک‌تک

کاری که انجام می‌دهد. ‫وقتی از ماشین پیاده می‌شوم و از دروازه رد می‌شوم، انزو سرش را از روی قیچی باغبانی‌اش بلند می‌کند و دستش را به نشانهٔ سلام تکان می‌دهد. «چاو سینیورا.» ‫من هم لبخندی به او می‌زنم. «چاو انزو.» ‫از انزو خوشم می‌آید. باوجوداینکه اص