بریده‌هایی از کتاب عقل عذابم می دهد

با چشم‌های تو معماری‌های خیلی جدید خیلی سردرگم‌اند

از این دقیقه به فردا ما نصف دیگر خواب‌های خودمان را می‌بینیم و در خواب نصف‌های دیگر خودمان را آینه را که پرت کنی روی زمان‌های مختلف خودمان را عیناً خودمان را می‌بینیم و یک نفر و هزار نفر دیگر را

زمان تقویمی یعنی چه یک‌جا وَ در سه زمان به کسی فکر کن که یکی بود و یکی نبود یکی که بود و مثل هر چه خودش بود یکی که هست و مثل هر چه که من فکر می‌کنم هست وَ نیست یکی که نمی‌دانم از کدام آینهٔ جیبی وَ چه‌وقت؟ وَ بعدها که چه خواهد بود وَ چه نخواهد بود.

(برویم علی‌جان برویم نه از کسی گله‌ای نه حوصلهٔ این‌که بگوییم و بشنویم با سنگ و شیشه گرچه حرف دل خودمان را تازه کسی نه قدر و قیمت ما را که چنین و چنانیم جز آینهٔ دست‌شویی که لاجرم هر روز صبح نصف‌ونیمهٔ ما را برویم راه می‌افتیم ظاهراً سربه‌هوا وَ کمی با غرور نه دست‌مان را به پای اسبی نامرئی می‌بندیم نه از خودمان سبقت می‌گیریم