کتاب عقل عذابم می دهد

ماه مقوایی درست می‌کنیم می‌چسبانیمش به گوشه‌ای از آسمان پردهٔ نقاشی (نخند سیامست نیستم

با چشم‌های تو معماری‌های خیلی جدید خیلی سردرگم‌اند

از این دقیقه به فردا ما نصف دیگر خواب‌های خودمان را می‌بینیم و در خواب نصف‌های دیگر خودمان را آینه را که پرت کنی روی زمان‌های مختلف خودمان را عیناً خودمان را می‌بینیم و یک نفر و هزار نفر دیگر را

زمان تقویمی یعنی چه یک‌جا وَ در سه زمان به کسی فکر کن که یکی بود و یکی نبود یکی که بود و مثل هر چه خودش بود یکی که هست و مثل هر چه که من فکر می‌کنم هست وَ نیست یکی که نمی‌دانم از کدام آینهٔ جیبی وَ چه‌وقت؟ وَ بعدها که چه خواهد بود وَ چه نخواهد بود.

(برویم علی‌جان برویم نه از کسی گله‌ای نه حوصلهٔ این‌که بگوییم و بشنویم با سنگ و شیشه گرچه حرف دل خودمان را تازه کسی نه قدر و قیمت ما را که چنین و چنانیم جز آینهٔ دست‌شویی که لاجرم هر روز صبح نصف‌ونیمهٔ ما را برویم راه می‌افتیم ظاهراً سربه‌هوا وَ کمی با غرور نه دست‌مان را به پای اسبی نامرئی می‌بندیم نه از خودمان سبقت می‌گیریم