کتاب بعدازظهر نویسنده

شاید مشکل حرفه‌ای و شغلی‌اش تمثیلی از موجودیت خودش بود چراکه آن تصویری واضح را از وضعیت فعلی‌اش به نمایش می‌گذاشت. به‌عبارت‌دیگر آن «من یک نویسنده هستم» نبود بلکه «نویسنده‌ای که من باشم» بود؛ و همچنین این تنها زمانی بود که او در آن می‌ترسید که نکند با سرگردان شدن در آن‌سوی مرزهای زبانی دیگر نتواند به خانه‌اش بازگردد و دوباره همان چرخهٔ تکراری و ادامه‌دار هر روزه را با یک عدم اطمینان از کسب موفقیت در روش تفکری که در بیش از نیمی از زندگی‌اش در امر نوشتن به کار بسته و با تکیه بر همین روش خودش را هم نویسنده (کلمه‌ای که تا آن زمان او از آن تنها به شکل طعنه‌آمیز و همراه با خجالت استفاده کرده بود) نامیده، ادامه بدهد.

واقعیت این است که او زندگی‌اش را برای حدوداً بیست سال به سمت نیل به هدف ادبی‌اش تنظیم کرده بود؛ اما چه فایده که همچنان راه‌ها و ابزارهای معتبر و قابل‌اعتماد را نمی‌شناخت.

نویسنده بیش‌ازحدِ معمول سر تقاطع‌ها می‌ایستاد. شاید این ریشه در حرفه‌اش داشت که در آن هیچ عجله‌ای وجود ندارد، اما او ظاهراً به ایده‌ای نیاز داشت که بتواند با آن از بی‌اهمیت‌ترین لحظات روز عبور کند؛

من کارم را با قصه‌گویی آغاز کردم. به کارم ادامه دادم. زندگی کردم و اجازهٔ زندگی کردن دادم. تصویرسازی کردم. انتقالش دادم. به کارم با زودگذرترین چیز یعنی نفسم ادامه دادم؛ و صنعتگرش شدم.