بریده‌هایی از کتاب حکم زندگی

محبوب آوازساز من، کی برخواهی گشت؟ بی‌تو، از ارکستر آوایی برنمی‌خیزد.

بیدار می‌شوم از خواب و می‌گویم: تمام شد! بیش از این نمی‌توانم! و این اولین اندیشهٔ من می‌شود در سپیده‌دم؛ چه راه دلپذیری برای شروع یک روز با اندیشه‌ای چنین مرگبار. خداوندا! رحم کن به من! و این، دومین اندیشه است که سرمی‌رسد. پس برمی‌خیزم از تخت و چنان ادامه می‌دهم به زندگی گویی هیچ‌چیز گفته نشده است.

تنها، می‌توانم باشم من و می‌دانم چگونه می‌توان بود، تنها: مجاور شمعِ وارمر با قوری چایم روی آن، می‌نویسم من.

حریصم من، می‌بلعم چیزها را، پرواز می‌کنم پرشتاب و می‌بالم که گاه به گاه روی یقهٔ ظریف کتم زیوری برق می‌زند؛ آذین رُزسانی زرین که آن را نام نهاده‌اند، شوریدگی.