بریده‌هایی از کتاب باغ انار از این طرف است

تو ساکن قفسی هستی که خودت حمل می‌کنی آن را

نسیم خیالاتی‌ست درخت به کمتر از طوفان قانع نیست

منقارها مکنده جمجمه‌ها تسلیم! سرْنیزه هم به خودش رحم می‌کند گردو مغز خودش را نمی‌خورَد ضحاک مار داشت با مغز سرِ خودش اما کار نداشت

می‌خواست بزند بیرون سرکشی کند از دایره عنان رخش را گرفتم و داد زدم: رستم! دایره جای سهراب‌کشی نبود ضجه زد و گفت: هست!

ارثی‌ست جدی می‌گویم رودخانه موهایش را رنگ نمی‌کند

این رودخانه به دریا هم که نرسد پیاده نمی‌شوم از فکریدن پرنده‌های بی‌اسم به پیشوازم می‌آیند با فواره‌های سرنگون نشده خودمانی‌ترم این تویی؟

صورتیِ تو ولی یکدست وَ گلبرگی‌ست دکمه هم دارد

خورشید زیر ابر نمی‌مانَد گفتم و جاذبه داشت ماند! بینیِ کج هم مغناطیس خاص خودش را دارد و عطسه‌هایِ عاشق‌کش به انجیرخوار برنخورَد تو هم که پرنده‌ی حرمی! چشم چه فرق دارد با میخچه‌ی کف پا؟ سایه‌ی اندام شما کلا عاشق‌پرور است:

شیشه بشکند فعل بشکند جمله‌ها بخزند روی زمین ضمیر ضایع شود قید فرار کند

چشم‌های تو هم سابقآ جن‌های متراکمی داشتند جنّی که می‌شدم سنگ می‌پراندم و به سرم می‌خورد با جیب‌های پر از سنگ به دجله هلم دادند غرقیدن دارد دریایی که ستاره‌ی شبرو تو را تحویل می‌دهد به شب‌تابی در ساحل.

چه گاز بگیری چه لُپ‌هاشان را بکشی دست از سر تو برنمی‌دارند شعرک‌ها

به آخر پائیز فکر نمی‌کند مرغی که زیر چرخ ماشین تخم گذاشته

جنگْ تمام می‌شود اما اسمت چه بود؟ حسنک! (و همچنان وزیر می‌ماند و بردار

هلاک صداقَتَتم تَ تَ تم تَ تَ تم تا قبیله‌ی من به تماشای تو از طبل بیرون بپرند به خط‌های موازی دست‌درازیِ با قیچی هم مشکل است تَ تَ تم فوت کرد و (چه کسی؟) خطوط موازی محو شد از روی زمین معلم از هندسه بیرون پرید شوخ و طربناک وَ تبریزی دایره؟ نه! مختلف‌الاضلاع؟ بله! شکل از نو شدن از تو

انار فاسد تکثیر می‌کند شک را سقوط را طاعون را و زیر درخت مشجر امکان دارد شکل‌های دیگری از شک رشد کنند شانه به شانه سایه به سایه رشد کنند با تو دست ندهم بهتر است می‌ترسم رشد کنند.

رفت خودش را در ایستگاهی پیدا کند که در چمدانی جا گذاشته بود

آمدی و گفتی سیب را چه با ستاره بنویسد چه با صدف در کشتیِ شکسته آدمْ حوصله‌یِ قاپیدن ترنج‌های اسطوره‌ای هم ندارد در چشم گرگی مخصوصآ که نه تو را دیده نه دریده ولی دهن آلوده است.

در تخمِ پرندگانی بی‌نام گاهی ورق‌بازی می‌کند با هم‌سلولی‌هایش (شب اول) شبِ نیامده خیال‌انگیزتر است مخصوصآ در صدفی که تو به گردن انداخته‌ای

دندانِ از دهن افتاده بیشتر به خدا فکر می‌کند گریه کردنش از ریشه است از عصب است مقایسه می‌کند خود را با کرم شب‌تاب به تنهایی‌اش فخر می‌فروشد وَ در برابر خود کرنش هم می‌کند

حفر می‌کنند مغز سرِ خودشان را خاک برداری ریشه از ته برداری قطعِ سطحِ پوست مدّ نظرشان نیست تخریب از عمق است از اعماق! برنمی‌دارند لایه فقط کارشان نقب زدن به اندرونی‌هایِ جمجمه است

دیوار کج سایه‌ی کج بار می‌آوَرَد

ضجه به ضجه قد کشیدم و شاخه به شاخه درخت شدم