کتاب مجموعه اشعار شمس لنگرودی (دفتر دوم)

از زحمت‌کشان خارپشتان را دوست دارم از پستانداران خفاشان را از خزندگان ماران را دوست دارم از گزندگان آدمیان را.

دلتنگی خوشه‌ی انگور سیاه است لگدکوبش کن لگدکوبش کن بگذار ساعتی سربسته بماند مستت می‌کند اندوه.

تمامی روزها یک روزند تکه تکه میان شبی بی‌پایان.

این‌همه از تاریکی بد نگویید شما که فروش چراغ‌تان به لطف همین تاریکی است.

کاش دستت را می‌گرفتم از پله‌ی تاریخ پایین می‌دویدیم به ابتدای زمین می‌رسیدیم آنجا که در گِل آدمی گُل رازقی می‌رویید کاش نبض‌ات را می‌گرفتم و منتشر می‌کردم تا دنیا به حال طبیعی‌اش برگردد.

رؤیا صدای گلی است در خانه‌ای که گلی نیست.

دلگرمی تو بال‌های من‌اند. چیزی بگو گاهی چنانم بی تو که عبور سایه‌ام از کنارم نگرانم می‌کند

جز در لاکم کجا بگریزم.

من و تخت جمشید ویرانیم از راه‌های دور به دیدن ما می‌آیند عکس می‌گیرند می‌روند و فراموش می‌کنند. عکس‌های من! شادمانی‌شان، کجای شوربختیِ ما پنهان است.

چرا ننویسم زیباست زندگی وقتی که دو کرکس را در عشق بازیشان دیده‌ام چرا ننویسم زیبا نیست زندگی وقتی تفنگ شکارچی به صورت‌شان خیره بود.

امروز همه‌جا تعطیل است سرم اما شلوغ است دارم به تو فکر می‌کنم.

به بچه دروغ گفتن خطاست آنان بزرگ می‌شوند دروغ‌های بزرگتری می‌گویند و دروغ شما آشکار می‌شود به بچه دروغ گفتن خطاست.

چیز بدی نیست جنگ شکست می‌خورم اشغالم کنی.

عمر حسرت جشنی است بیکران که هلهله‌اش از پس دیوارها به گوش می‌رسد.

دست‌های تو تصمیمم بود باید می‌گرفتم و دور می‌شدم.

گنجشکان لاف می‌زنند: جیک جیک، جیک جیک جیک هیچ یک‌شان در نیامد تو که دور می‌شدی.

تمامی روزها یک روزند تکه تکه میان شبی بی‌پایان.

عمر نامه‌ای است که به هم می‌نویسیم با نُک بال‌مان بر دریا.

کاش زنده بودم و نقشه‌ی راه‌ها را عوض می‌کردم طوری که تو تنها از رگ من بگذری اما همه چیزی که به این سادگی نیست شنیده‌ام پر درآوردی وقتی که به من رسیدی و چنان دور گشتی که تو را دیگر ندیدم.

نومیدی برفی است که آرام می‌بارد بیدار می‌کند شعله را و سکوت را در سرما.

مقصد که تویی راه پیش پا اوفتاده است.

عمر حسرت جشنی است بیکران که هلهله‌اش از پس دیوارها به گوش می‌رسد.

بین من و تو چهل زندان بود حیاط به حیاط زندان با پرچم صلحی در دست آمدم تو نبودی.

کاش دستت را می‌گرفتم از پله‌ی تاریخ پایین می‌دویدیم به ابتدای زمین می‌رسیدیم آنجا که در گِل آدمی گُل رازقی می‌رویید کاش نبض‌ات را می‌گرفتم و منتشر می‌کردم تا دنیا به حال طبیعی‌اش برگردد.

در صبح نخستینم حس می‌کنم سراسر زندگی همین است: گل‌هایی و خارهایی.

سنجاقکی که از صدای تو شکل می‌گیرد بر خاک تری می‌نشیند که شعرم از آن می‌روید صدایم کن.

بیداری هنوز؟ از روشنی هوا فهمیدم.

جز روزگار من همه چیز را سفید کرده برف.

می‌بینم خوشبختی را از کف هم می‌ربایید به خانه نمی‌برید در جوی خیابان می‌ریزید.

چه بود بیداری که زندگیش نام کرده بودند.