کتاب مجموعه اشعار شمس لنگرودی (دفتر اول)

عشق چیزی نیست که بتوان با آن زندگی کرد و زندگی چیزی نیست که بتوان بی‌عشق گذراند.

عشق چیزی نیست که بتوان با آن زندگی کرد و زندگی چیزی نیست که بتوان بی‌عشق گذراند.

عشق چیزی نیست که بتوان با آن زندگی کرد و زندگی چیزی نیست که بتوان بی‌عشق گذراند.

زندگی چوبه دار و همه آویختگان

عشق چیزی نیست که بتوان با آن زندگی کرد و زندگی چیزی نیست که بتوان بی‌عشق گذراند.

آغاز دیگر اگر این‌گونه نابشایست سرودی در ستایش توست با پرندگان و بهار بگو خنجر در نیام کشند من کلامی به دیگربار آغاز کرده‌ام. 29/8/ 53

عشق چیزی نیست که بتوان با آن زندگی کرد و زندگی چیزی نیست که بتوان بی‌عشق گذراند.

من فکر می‌کنم که پشت همه تاریکی‌ها شفّافیت شیری‌رنگ حیات است. این راز را من از حفره مهتاب و روزنه ستاره‌ها دریافته‌ام.

دیوانه‌ای که می‌خندد بی‌گمان دنیا را زیباتر می‌بیند.

لکه‌های درخشان ماه حفره آهی‌ست بی‌گمان که ماه از دل برمی‌کشد.

آه. از این گوشه تاریک هم آیا بهاری خواهد تابید؟

عشق چیزی نیست که بتوان با آن زندگی کرد و زندگی چیزی نیست که بتوان بی‌عشق گذراند.

چه‌قدر تاریکی در خانه ما ریخته است!

دیوانه‌ای که می‌خندد بی‌گمان دنیا را زیباتر می‌بیند.

خوشبختی کوچه‌ای‌ست که مدام باران سنگ در آن می‌بارد و انسان عروسکی‌ست که خواب می‌بیند و رؤیاهایش را زندگی می‌کند.

آه، چه بسیارند آن کسان که شب سراسر شب از ستاره و ماه سخن می‌گویند و ماه می‌گذرد بی‌آن که از دریچه نگاهی اندازند.

قلب گرفتارم دیگر به رفتار تو هم درمان نمی‌گیرد.

انسان در نیمه‌راه جهان به‌دنیا می‌آید و چون پرنده‌یی تنها در رودخانه برفی فرو می‌رود و دیگر هیچ‌گاه بازنمی‌گردد.

انسان همواره زود به‌دنیا می‌آید و زندگی لحظه‌ای‌ست که طول می‌کشد و زندگی گلدانی‌ست که همیشه از گل خالی می‌ماند. خوشبختی کوچه‌ای‌ست که مدام باران سنگ در آن می‌بارد و انسان عروسکی‌ست که خواب می‌بیند و رؤیاهایش را زندگی می‌کند.

دروغ همیشه تماشایی‌ست مثل دروغ چشمه که دریاست مثل وجود تو.

مراد آن‌که ترا می‌جویم می‌خواهم صدای گلی را بشنوم دست در دستت بگذارم و گرمای حقیقت را زیر سرانگشتانم حس کنم

سایبانی این تبرداران را دیگر بر فراز سرم نمی‌خواهم ببینم.

انسان همواره زود به‌دنیا می‌آید و زندگی لحظه‌ای‌ست که طول می‌کشد و زندگی گلدانی‌ست که همیشه از گل خالی می‌ماند. خوشبختی کوچه‌ای‌ست که مدام باران سنگ در آن می‌بارد و انسان عروسکی‌ست که خواب می‌بیند و رؤیاهایش را زندگی می‌کند.

انسان همواره زود به‌دنیا می‌آید و زندگی لحظه‌ای‌ست که طول می‌کشد و زندگی گلدانی‌ست که همیشه از گل خالی می‌ماند. خوشبختی کوچه‌ای‌ست که مدام باران سنگ در آن می‌بارد و انسان عروسکی‌ست که خواب می‌بیند و رؤیاهایش را زندگی می‌کند.

و عشق چندان پیر شد ‫که از فرط کهولت ‫حاجبانش را ناشناخته گردن زد.

‫مردگان تا گلوگاهم رسیده‌اند.

چاره چیست ‫زندگی ‫همین ‫ ندانستن و ترسیدن و پرواز کردن است

من آمده‌ام و برون در مانده‌ام عریانم و سرما استخوان و جان مرا به تیزه‌های سنگ خاره بدل می‌کند. پنهانم کنید پیش از آن‌که طبل تهی جهان شما در نک این سنگ خاره بترکد.

در کودکی همیشه گمان می‌کردم پایان خاک آن‌جاست نزدیک آسمان و اگر چند روزی خاک را طی کنم به انتهای زمین می‌رسم. امروز احساس می‌کنم بر پرتگاه زمین ایستاده‌ام. این راه دور را به چه هنگامی آمدم!

خانه‌آباد چه کوشی تو به ویرانی من