بریده‌هایی از کتاب بچه‌های راه‌آهن

«راه بیفت. هرچیزی بالاخره تمام می‌شود و اگر ناامید نشوی به آخر آن می‌رسی.

پیتر گفت: «او خودش آن همه گل دارد.» بابی گفت: «اما کیفش به این است که دیگران به آدم گل بدهند. اصلاً مهم نیست که خودت چقدر گل داشته باشی.

«راه بیفت. هرچیزی بالاخره تمام می‌شود و اگر ناامید نشوی به آخر آن می‌رسی.

«بله مادر! درست است. به نظر من، همه‌ی مردم دنیا با آدم دوست می‌شوند، فقط اگر بتوانیم به آنها ثابت کنیم که دشمنشان نیستیم.»

بعضی از مردم مهربان بودند و بعضی هم نبودند. بعضی از آنها چیزی دادند و بعضی دیگر ندادند. ولی به هر حال، خواستن چیزی از مردم، حتی اگر برای دیگری هم باشد، کار مشکلی است. اگر خودتان امتحان کرده باشید، حرف مرا تأیید می‌کنید. بچه‌ها وقتی به خانه رسیدند و چیزهایی را که گرفته بودند و چیزهای را که قولش را داده بودند، شمردند، دیدند که برای روز اول، خیلی هم بد نبوده است. پیتر فهرست چیزها را در همان دفترچه‌ای که شماره‌ی قطارها را در آن می‌نوشت، یادداشت کرد. این همان لیست پیتر است: چیزهای گرفته شده: توتون پیپ از مغازه‌ی شیرینی‌فروشی. نیم پوند چای از مغازه‌ی بقالی. یک شال گردن پشمی تقریباً کارکرده از مغازه‌ی روبه‌روی بقالی. یک سنجاب خشک شده از آقای دکتر. چیزهای که مردم قولش را داده‌اند: یک تکه گوشت از طرف قصاب. شش تخم‌مرغ تازه از طرف خانمی که در اتاقک عوارضی زندگی می‌کند. یک تکه شانه‌ی عسل و شش بند کفش از طرف کفاش. یک بیلچه‌ی آهنی از طرف آهنگر.

می‌فهمید که آدم‌ها حتی وقتی بزرگ می‌شوند، باز هم موقع ناراحتی به مادرشان پناه می‌برند

تمام چیزهایی را که دوست دارم، در او می‌بینم. به طور مثال دیوانه‌وار دوست دارد که دیگران را خوشحال کند. خیلی راحت می‌تواند یک راز را پیش خودش نگه دارد؛ کاری که تحمل بالایی لازم دارد. همچنین او یک غم‌خوار بی‌ریا است. شاید به نظر برسد که چنین آدمی بی‌تفاوت است. اما این بی‌تفاوتی نیست. معنای این رفتار، این است که او می‌فهمد که تو ناراحتی و چون دوستت دارد، به رویت نمی‌آورد که غمگین است و دارد غصه می‌خورد تا تو از این مسئله ناراحت نشوی.

«خوب، اگر قرار بود که همه راجع به همه‌چیز فکر کنند، آن‌وقت برای بقیه چیزی نمی‌ماند تا به آن فکر کنند.

پیتر گفت: «او خودش آن همه گل دارد.» بابی گفت: «اما کیفش به این است که دیگران به آدم گل بدهند. اصلاً مهم نیست که خودت چقدر گل داشته باشی.

خیلی خوشحالم که همه‌چیز بین ما حل شد.

به نظر من، همه‌ی مردم دنیا با آدم دوست می‌شوند، فقط اگر بتوانیم به آنها ثابت کنیم که دشمنشان نیستیم.

بعضی از مردم آن خصوصیت را دخالت در کار دیگران می‌دانند، بعضی دیگر آن را در کمک به سگ لنگ بالای پلکان جست‌وجو می‌کنند و برخی آن را عشق و مهربانی می‌نامند؛ اما معنی همه‌ی اینها کمک به دیگران است.

«کدام لقب زشت؟ روبرتا خودش می‌داند که من وقتی می‌گویم احمق، درست مثل این است که بگویم روبرتا.»

دخترها هم به باهوشی پسرها هستند؛ هیچ‌وقت این را فراموش نکن

«البته، همیشه حق با اوست؛ اما فقط از نظر خودش.»

با اینکه غم نبودن پدر و ناراحتی مادر رویشان تأثیر بدی گذاشته بود ولی این ناراحتی مدت زیادی طول نکشید.

گاهی بزرگ‌ترها، حتی مادرها، تنها برای اینکه چیزی گفته باشند، حرفی می‌زنند

مادر فراموش کرده بود که صدا زدن مادرش بی‌فایده است زیرا او مرده بود.

«او مثل زیر و بم یک آواز است. اگر موقع عصبانیت آن‌قدر وحشتناک نمی‌شد، دلم می‌خواست نگاهش کنم؛ چون وقتی عصبانی می‌شود، زیباتر می‌شود.»

او می‌دانست که ممکن است مادر مثل او فکر نکند، اما احساس می‌کرد که برای یک‌بار هم که شده، حق با اوست

او خودش را در مقابل آن، خیلی ضعیف و کوچک می‌دید؛ انگار موجودی بود که خیلی‌خیلی راحت درهم شکسته می‌شد.

به نظر من خیلی خوب است که زن یک مرد فقیر بشوی. آن وقت تو همه‌ی کارها را می‌کنی و او بیش از اندازه دوستت دارد و هر شب که از سر کار به خانه برمی‌گردد، با دیدن دودی که از دودکش خانه بیرون می‌آید و به آسمان می‌رود، خوشحال می‌شود.

اگر آدم برای خودش احترام قائل نشود، هیچ‌کس برای او احترام قائل نمی‌شود.

نمی‌خواهم تظاهر بکنم. اما وقتی آدم سعی می‌کند که خوب باشد و نمی‌تواند، خیلی ناراحت می‌شود.

تو هم هر وقت احساس کردی که داری تظاهر به مهربانی و فداکاری می‌کنی، جلو خودت را بگیر؛ فهمیدی؟

«کدام لقب زشت؟ روبرتا خودش می‌داند که من وقتی می‌گویم احمق، درست مثل این است که بگویم روبرتا.»

دخترها هم به باهوشی پسرها هستند؛ هیچ‌وقت این را فراموش نکن

چقدر زندگی کسل‌کننده است و هیچ اتفاقی، مثل اتفاق‌های توی کتاب‌ها نمی‌افتد.

با اینکه آنها نمی‌توانستند پدرشان را فراموش کنند ولی کم‌کم عادت کردند که بدون او به زندگی ادامه دهند

با اینکه آنها نمی‌توانستند پدرشان را فراموش کنند ولی کم‌کم عادت کردند که بدون او به زندگی ادامه دهند