بریده‌هایی از کتاب پرتاب فیل از بالکن طبقه پنجم

ظاهر آرش در مقایسه با آخرین ملاقات‌مان تغییر کرده بود. ریش‌هایش را بلند کرده و صاف اتو کشیده بود سمت پایین. موهایش را هم سیخ کرده بود سمت بالا. صورتش مانده بود بین دو تکه مو، که گرایش شدیدی به سمت زمین و آسمان داشتند و مقداری چشم و دهان و تعدادی سوراخ دماغ هم در فضای بین دو تکه مو وجود داشت. اگر ابروهایش پُرپشت بود و لای اتو می‌رفت، احتمالاً آن‌ها را هم به سمت جلو سیخ می‌کرد.

پیرمرد با اخم به رعدوبرق نگاه کرد و گفت «نورِ پُرسروصدای احمق.»

در عمق افکارش مانند غواصی شده بود که داشت غرق می‌شد

دیوونگی یعنی هر روز و هر روز کارهای تکراری انجام بدی و منتظر تغییر باشی.

خیلی از شما آدم‌ها یه‌سری کارها رو انجام می‌دین فقط به این دلیل که قبلاً همیشه اون کارها رو انجام می‌داده‌ین و یه‌سری کارها رو هم انجام نمی‌دین فقط به این دلیل که قبلاً هیچ‌وقت اون کار رو انجام نداده‌ین.

نگران نباشید. ما شدیداً با ضیق نیرو مواجه‌ایم؛ یعنی نیروهای فعلی ما همگی زیقّی‌اند. در مصاحبهٔ ما همهٔ استعدادهای شما با روش‌های نوین کشف خواهند شد. با ما تماس…

افراد از آن‌چه در آینه می‌بینیم احمق‌ترند.

تقدیم به کسانی که به خنده اهمیت می‌دهند و بقیه

مغز خیلی کوچکش به کارخانه‌ای شبیه بود که در دو شیفت صبح و شب بی‌وقفه سؤال تولید می‌کرد

باید فحش می‌دادم، اما به آشپزخانه رفتم و از داخل کابینت یک قرص آرام‌بخش برداشتم و بدون آب قورتش دادم.