کتاب آخر بازی

اشک می‌ریزی، به‌خاطر هیچ، هم‌چنان اشک می‌ریزی، نمی‌خندی و کم‌کم... غصه‌دار می‌شی.

در عصری که تمام زندگی را با فشار دادن تکمه‌ای می‌توان ویران ساخت فرد ناچیز و بی‌اهمیت و رنج بردن او بی‌نتیجه است.

بکت، نام نمایش‌نامهٔ آخر بازی را از بازی شطرنج گرفته است. البته نمایش‌نامه راجع به پایان بازی شطرنج نیست. اما وضع پایان بازی در شطرنج مقایسه‌ای است با پایان بازی زندگی. پایان در آغاز است با وجود این ادامه می‌دهیم. در «پایان بازی» هیچ اتفاقی نمی‌افتد و این هیچ است که اهمیت دارد. گریه کن، گریه کن برای هیچ فقط برای این‌که نخندی

گریه کن، گریه کن برای هیچ فقط برای این‌که نخندی

ویژگی بارز دوران ما، احساس سرخوردگی و درهم‌ریختگی همهٔ باورهای استوار گذشته است. زوال ایمان مذهبی که با پیدایش عصر روشنفکری آغاز گردید و نیچه (۱۹۰۰-۱۸۴۴ م) فیلسوف آلمانی را واداشت که در سال ۱۸۸۰ از «مرگ خدا» سخن گوید

تو گریستی به خاطر شب شب فرارسید اکنون در تاریکی گریه کن

نسان خود را با جهانی روبه‌رو می‌بیند که هم وحشت‌زا و هم غیرمنطقی است. به عبارت دیگر با جهانی پوچ.

پایان در آغاز است با وجود این ادامه می‌دهیم.

آدم بزرگ‌تر، آدم احمق‌تره.

تو گریستی به خاطر شب شب فرارسید اکنون در تاریکی گریه کن

به من گفتن، عشق وجود داره، آره آره، شکی نیست

تو گریستی به خاطر شب شب فرارسید اکنون در تاریکی گریه کن

فکرتو کار بنداز، نمی‌تونی،‌ فکرتو کار بنداز، تو رو زمینی،‌ علاجی نداره!

تنها می‌مونم و با سکوت می‌جنگم.

همه دارن از زخماشون می‌میرن.

تو گریستی به خاطر شب شب فرارسید اکنون در تاریکی گریه کن

گریه کن، گریه کن برای هیچ فقط برای این‌که نخندی

هام: رذل! چرا منو به وجود آوردی؟ ناگ: نمی‌دونستم. هام: چی؟ چی رو نمی‌دونستی؟ ناگ: این‌که اون وجود، تو می‌شی.