کتاب یادداشت هایی درباره زندگی

اسب‌های قهرمان من موجوداتی حساس، ظریف، غمگین و معصوم‌اند که ممکن است قربانی شخصیت‌های منفی شده باشند.

در ۲۰۰۲ از همسرم جدا شدم. هنوز هم بهترین دوستانم او و دخترم هستند.

کسانی که مرا می‌شناسند دلبستگی‌ام را به نوشتن، میز کار، کاغذ سفید و خودنویسم می‌دانند. با این‌همه گاهی به من توصیه می‌کنند کمی استراحت کن، سفر برو، خوش باش و زندگی کن. اما کسانی که مرا از نزدیک‌تر می‌شناسند، از آن‌جایی که به‌خوبی آگاه‌اند که بزرگ‌ترین شادی در زندگی من نوشتن است، اذعان دارند که هر چه مرا از کاغذ و متن و قلم و مُرکبم دور می‌کند در نهایت فایده‌ای به حالم ندارد.

وقتی که ذهنم بر نقشه‌ای پافشاری نمی‌کند که از پیش برای زندگی‌ام مشخص کرده‌ام، دنیا به مکانی فوق‌العاده بدل می‌شود با انواع بدعت‌ها، دعوت‌ها و امکانات اسرارآمیز! درحالی‌که از آزادی خودم حیرت کرده‌ام، از کوچه‌های جدید، از کنار دیوارهای ترک‌خورده، گذرهای باریک، حیاط‌های خواب‌آلوده و از میان خانه‌هایی که رخت‌های شسته از پنجره‌های‌شان آویزان است عبور می‌کنم.

پیش‌ترها هم احساس می‌کردم فراموشی موجب آزادی و شادی انسان می‌شود.

این هم یکی دیگر از خطرات عدالت شاعرانه: درحالی‌که پیوسته در پی عدالت می‌دوید، هم کتاب‌تان و اثرتان را نابود می‌کنید و هم وجود خودتان را، انتقام را با هنر تزئین می‌کنید و می‌پوشانید.

وقتی به زندگی پنجاه و چهارساله‌ام فکر می‌کنم، مردی را می‌بینم که بی‌وقفه در خوشی و ناخوشی، پشت میزی در حال کار کردن است.

برای من یک روز خوب یک روز معمولی است که در آن یک صفحه متن خوب نوشته باشم.

حالا می‌بینم که هر چه پیرتر می‌شوم تنهاتر می‌شوم و هر چه تنهاتر می‌شوم به شکل غریبی به شهرتم افزوده می‌شود و این مرا می‌ترساند.

احساس گناهکاری رنگ غالب اکثر رؤیاهایم بوده است. حتی می‌توانم بگویم که در زندگی روزمره‌ام هم احساس گناه غالب‌ترین احساس من است.

در زندگی روزمره‌ام هم احساس گناه غالب‌ترین احساس من است. پیش‌ترها، بی‌این‌که دریافت درستی از این حس داشته باشم، رنج و سراسیمگی زیادی احساس می‌کردم. بعدها این حس را بیش‌تر شناختم و در سی‌سالگی مدام از خودم دربارهٔ دلیل این‌همه حس گناهکاری سؤال می‌کردم

حالا به این نتیجه رسیده‌ام که احساس گناهکاری هیچ دلیلی ندارد. بعضی‌ها هنگام تولد با حس گناهکاری‌شان متولد می‌شوند، بعضی‌ها هم هیچ سهمی از آن نبرده‌اند.