بریده‌هایی از کتاب الکترا

شهر ما دیر خشنود می‌شود و زود عیب را می‌جوید.

چگونه می‌توانی به خدایی باور داشته باشی که فرمان قتل می‌دهد؟

الکترا: کسی بینوایان را به دوستی نمی‌گیرد.

شاید مغلوب گردم اما دشمنانم هرگز لذت بی‌حرمتی به مرا نخواهند چشید.

الکترا: با ما مهربان باش. ما رنج دیدیم و سزاوار مهربانی هستیم

پسر پدری پاک‌زاد را دیده‌ام که پوچ و میان‌تهی است و فرزندانی نیک از پدر و مادری فرومایه. در دل مردی توانگر، کاستی دیده‌ام و شوری ارجمند در تنی افتاده. به راستی آدمیزاد چگونه می‌تواند این دو را از هم بازشناسد و میان آنها داوری کند؟ با دارایی بسنجد؟ پیمانه‌ای نارواست. آیا تنگدستی اندازه‌ای بهتر است؟ نه! آن هم این کاستی را دارد

سرشت مردان سرشار از پریشانی است.

این شرم‌آور است که به جای یک مرد، یک زن بر خانه فرمان براند.

کلوتایمنسترا: تو دور از دوستان و همسایگان زندگی می‌کنی؟ الکترا: کسی بینوایان را به دوستی نمی‌گیرد.

زن بدکردار آماج بیزاری‌ست.

به راستی آدمیزاد چگونه می‌تواند این دو را از هم بازشناسد و میان آنها داوری کند؟ با دارایی بسنجد؟ پیمانه‌ای نارواست. آیا تنگدستی اندازه‌ای بهتر است؟ نه! آن هم این کاستی را دارد، تنگدستی و بینوایی به آدمی می‌آموزد از سر نیاز، پلید و بدکار باشد. آیا باید توانایی این کار را بیابم؟ اما چه کس می‌تواند به زوبینی بنگرد و گواهی دهد که نیک‌مرد کدام است؟ نیک‌تر آن است که از اینها چشم پوشید تا به راه خود برود.

به خود بالیدی که چون مال بسیار داری کسی هستی. اما دارایی اندکی در کنارت می‌ماند. توانگری نه، نیکنامی است که می‌پاید. زیرا نام نیک هماره ماندگار است و پلیدی را می‌راند. توانگری نارواست و با بدکرداران می‌ماند. چون گُلی اندک زمانی شکوفاست و سپس برباد می‌رود.

کسی بینوایان را به دوستی نمی‌گیرد.

نشان استواری برای مردانگی نیست. سرشت مردان سرشار از پریشانی است.

اورستس: کسی اینجا نیست که تو را سرزنش کند. الکترا: شهر ما دیر خشنود می‌شود و زود عیب را می‌جوید.

فرهیختگان می‌توانند بر دیگران دل بسوزانند که ناسودگان چیزی از آن نمی‌دانند.

من از ستیز در میدان کردار آمده‌ام نه جولان‌گاه کلمات.

آدمیان را همان گونه که می‌یابی داوری کن. پیمانه پاک‌زادی منش است.

از منظر سیاسی آیا ما می‌توانیم این دو جوان را همانند قربانیان مدرن تبعید بدانیم؟ پیچیدگی‌های الکترا‌ی اوریپید به ما کمک می‌کند به موقعیت‌های قابل‌مقایسه در روزگار خودمان بیاندیشیم. چه فشارهایی جوانان امروز را به سوی مرگ قهرمانانه سوق می‌دهد؟

هیچ مرد تن‌آسایی نمی‌تواند بی رنج و زحمت زندگی‌اش را بگذراند، حتی اگر هماره نام خدایان بر لبانش باشد.

بگذار چشمانم را با پاره جامه‌ام از آب بزدایم. اشک خیس‌شان کرده است.

بگذار هیچ تبهکاری گمان نبرد اگر دور یکم را خوب دویده از دادگری برگذشته است.

می‌پذیرم. مسئله این است. آن‌گاه که شویی از این شاخ به آن شاخ می‌پرد و بسترش را فراموش می‌کند زن از شویش پیروی می‌کند و یاری دیگر می‌یابد. سپس مردم یک‌سره از کردار ما زنان برآشفته می‌شوند؛ اما در کار شوهران که به راستی باید پاسخگو باشند خطایی نمی‌بینند.

گمان می‌کنی اگر خدایان را بزرگ نداری اشک‌ها بر دشمنانت چیره خواهند شد؟

فرهیختگان می‌توانند بر دیگران دل بسوزانند که ناسودگان چیزی از آن نمی‌دانند. همدردی بی‌تاوان نیست.