کتاب کمی ایمان داشته باش

اما نمی‌شود خود را با دیگران مقایسه کرد. خداوند تو را با خودت مقایسه می‌کند.

هر وقت فکر می‌کنی به‌واسطهٔ اعمالت صاحب حقی هستی، در حقیقت از خودت سلب صلاحیت می‌کنی.

اگر کسی می‌خواهد بار خود را برای بهشت ببندد، باید همین کار را کند؛ لمس همه‌چیز و نبردن چیزی با خود.

الهام‌بخش‌ترین مردی که می‌شناختم با پروراندن استعدادهای یک نوجوان، توانایی‌هایش را نشان داده بود.

تنها فرمانروای مستبدی که در این دنیا می‌پذیرم ندای درون است. مهاتما گاندی

گفت: «میچ، ایمان به عمل است. اعمال تو نشانگر تو هستند نه اعتقاداتت.»

وقتی از استاد پرسیدم چرا حوادث بد برای انسان‌های خوب اتفاق می‌افتد، هیچ‌کدام از آن جواب‌های معمول را نداد. با صدایی آرام گفت: «کسی نمی‌داند.»

«وقتی به آخر خط می‌رسی، همان‌جاست که خدا آغاز می‌شود.»

«خب، می‌دانم به چه چیزی باور دارم و این در روح من است. همیشه می‌گویم باید از درستی آنچه دارید خاطرجمع باشید و آن‌قدر متواضع باشید که بگویید همه‌چیز را نمی‌دانید و چون از همه‌چیز آگاه نیستیم باید بپذیریم باورهای دیگران ممکن است با عقاید ما متفاوت باشد.»

سرانجام هنری، فرزند یک کلاهبردار و کسی که تنها قهرمانش در زندگی را از دست داده بود، تصمیمی گرفت: باید به هرچه می‌خواهد برسد.

گفت: «میچ، ایمان به عمل است. اعمال تو نشانگر تو هستند نه اعتقاداتت.»

وقتی از دنیا می‌روی باید دربارهٔ تو چه بگویم؟ آهی کشید و دوباره به بالا نگاه کرد. چه اتفاقی افتاد؟ خداوند پاسخت را داد؟ لبخند زد. «هنوز منتظرم.»

بیشتر آنچه اسمش را «افسردگی» می‌گذاریم در واقع ناخشنودی است، در نتیجهٔ میله‌های بسیار بلندی که دور خود کشیده‌ایم یا انتظار به دست آوردن گنجینه‌هایی که حاضر نیستیم برای به دست آوردنشان تلاش کنیم.

ازدواج انتظارات زیادی دارند. انتظار کمال. تمام لحظه‌ها باید پر باشد از شادی. چنین چیزی برای تلویزیون است و سینما، اما تجربهٔ انسان این‌گونه نیست.

. اگر نتی را پیدا کنی و آن را به طور مداوم بزنی، دیوانه می‌شوی. ترکیب نت‌های مختلف است که موسیقی را می‌سازد.»

اما اگر کسی از دینی دیگر اعتقادات شما را به رسمیت نشناسد چطور؟ یا بخواهد شما را به دلیل باورهاتان نابود کند؟ «این دیگر ایمان نیست. تنفر است.» استاد آهی کشید، «و اگر از من بپرسی، وقتی چنین اتفاقی می‌افتد خداوند می‌نشیند و می‌گرید.»

شاید همیشه فرصت داشته باشی کارهای خوبی انجام بدهی و کمی کار بد اصلاً به نظرت اشتباه نیاید، اما چون خداوند موقعیت انجام کارهای نیک را برایت فراهم کرده است، وقتی مرتکب کار زشتی می‌شوی، انگار او را مأیوس می‌کنی. و بعضی‌ها در موقعیت انجام کارهای نادرست قرار می‌گیرند چون همیشه دور و بر چنان چیزهایی هستند و وقتی سرانجام کار خوبی می‌کنند خداوند بسیار شادمان می‌شود.»

«میچ، ایمان به عمل است. اعمال تو نشانگر تو هستند نه اعتقاداتت.»

«خب، آن کودک مرا به یاد چیزی می‌اندازد که دانایانمان به ما آموخته‌اند. وقتی نوزادی به دنیا می‌آید، دست‌هایش به هم گره شده‌اند، درست است؟ این‌طور؟» استاد دستش را مشت کرد. «چرا؟ چون یک نوزاد، البته به دلیل عدم آگاهی‌اش، می‌خواهد به همه‌چیز چنگ بزند، یعنی، "تمام دنیا برای من است". اما یک فرد سالخورده چگونه از دنیا می‌رود؟ با دستان باز. چرا؟ چون درس خوبی گرفته است.» پرسیدم: چه درسی؟ انگشتانش را باز کرد. «نمی‌توانیم چیزی را با خودمان ببریم.»

از استاد پرسیدم: مردم از چه چیزِ مرگ بیشتر می‌ترسند؟ «ترس؟» لحظه‌ای فکر کرد. «خب، یکی اینکه بعد از آن چه اتفاقی می‌افتد؟ کجا می‌رویم؟ آیا همان چیزی است که گمان می‌کردیم؟» سؤالات مهمی هستند. «بله. اما یک چیز دیگر هم هست.» دیگر چه؟ به جلو خم شد. بعد زمزمه کرد: «فراموش شدن.»

نمی‌شود خود را با دیگران مقایسه کرد. خداوند تو را با خودت مقایسه می‌کند. شاید همیشه فرصت داشته باشی کارهای خوبی انجام بدهی و کمی کار بد اصلاً به نظرت اشتباه نیاید، اما چون خداوند موقعیت انجام کارهای نیک را برایت فراهم کرده است، وقتی مرتکب کار زشتی می‌شوی، انگار او را مأیوس می‌کنی. و بعضی‌ها در موقعیت انجام کارهای نادرست قرار می‌گیرند چون همیشه دور و بر چنان چیزهایی هستند و وقتی سرانجام کار خوبی می‌کنند خداوند بسیار شادمان می‌شود.

مردی همسرش را به خاک سپرد. سر مزار او کنار استاد ایستاد و اشک همین‌طور از چشمانش جاری شد. زیر لب گفت: «دوستش داشتم.» استاد سرش را تکان داد. «یعنی... واقعاً عاشقش بودم.» بعد مرد زارزار به گریه افتاد. «و... این را فقط یک‌بار به او گفتم.» استاد با ناراحتی به من نگاه کرد. «چیزی جز آنچه نگفته‌ایم آزارمان نمی‌دهد.»

همه روی برمی‌گرداندند و عیسی مسیح از حواریون پرسید: "شما هم می‌روید؟" و پطرس قدیس گفت: "یا مسیح کجا می‌توانم بروم؟" می‌دانم منظورش چه بود. کجا می‌توان رفت تا از خداوند دور شد؟ او همه جا هست.

یاد گرفته‌ام در هر گفت‌وگویی دست کم سه طرف حضور دارند: شما، شخص دیگر و خداوند.

«وقتی به آخر خط می‌رسی، همان‌جاست که خدا آغاز می‌شود.»

«میچ، ایمان به عمل است. اعمال تو نشانگر تو هستند نه اعتقاداتت.»

کسی می‌خواهد بار خود را برای بهشت ببندد، باید همین کار را کند؛ لمس همه‌چیز و نبردن چیزی با خود.

اینکه فکر کنی خداوند به صدایت گوش کرد ولی پاسخت را «نه» داد بسیار تسلی‌بخش‌تر از این است که فکر کنی اصلاً کسی نیست به حرفت گوش بدهد.»

دوستان من، اگر بخواهیم کارهایی را که در زندگی‌مان مهم‌اند انجام دهیم؛ اگر با کسانی که دوستشان داریم درست برخورد کنیم؛ اگر در جهت ایمانمان رفتار کنیم؛ زندگی‌مان دچار ضربات دردآور ناشی از کارهای تحقق نیفتاده نخواهد شد. حرف‌هامان همیشه صادقانه خواهد بود و همیشه دیگران را محکم در آغوش می‌گیریم. هرگز در رنج و عذابِ «ای کاش... باید این کار را...» غلت نخواهیم خورد و می‌توانیم در باد و توفان بخوابیم. و وقتی زمانش فرابرسد، وداعمان کامل خواهد بود.»

و بعد می‌فهمد. "در باد و توفان می‌خوابد." دوستان من، اگر بخواهیم کارهایی را که در زندگی‌مان مهم‌اند انجام دهیم؛ اگر با کسانی که دوستشان داریم درست برخورد کنیم؛ اگر در جهت ایمانمان رفتار کنیم؛ زندگی‌مان دچار ضربات دردآور ناشی از کارهای تحقق نیفتاده نخواهد شد.