کتاب یرما

هیچ نیرویی به‌اندازهٔ آرزو قوی نیست.

کسی یابندهٔ میوهٔ درخته که جوینده باشه.

حقیقت وقتی تو آدم مخفیه، صداش به گوش نمی‌رسه. ولی وقتی از وجود بیرون ریخت و بروز کرد، چه مهیب و پرصداست.

بعضی چیزها پشت دیوارها محبوسن و هرگز تغییر نمی‌کنن، چون‌که کسی از اون‌ها خبر نداره.

اگر سودای نامت هست حذر از ننگ دنیا کن

تو هم خیال می‌کنی که من دیوونه‌ام؟ دیوونه؟ دیوونه؟ (می‌خندد.) ولی من می‌خوام عقیده‌مو راجع به زندگی بگم. همهٔ زن‌ها تو خونه حبسن و کارهایی رو می‌کنن که دوست ندارن. ولی به‌خدا بیرون بهتره. من که می‌پرم تو رودخونه، می‌رم بالای پشت‌بوم، می‌رم تو کوچه یه لیوان شربت می‌خورم.

من اومدم تو این چهاردیواری که تسلیم نشم. وقتی چونهٔ منو بستن و کفن‌پیچم کردن، اون‌وقت تسلیم می‌شم نه حالا.

زیر بارون سنگ هم نرم می‌شه.

آه! چقدر خار، چقدر مزرعهٔ خار چه خانه‌ای، چه خانهٔ خاموشی بر این قلمرو غم هیچ‌گاه زیبایی گذر نمی‌کند و هیچ بانگی از این آستانهٔ اندوه سفر نمی‌کند

ببین ننه این درخت‌های انجیر چه عمری می‌کنن. ببین این خونه‌ها چه دوومی می‌آرن، ولی ما زن‌های فلک‌زده به یه فوت بندیم. به یه چشم‌هم‌زدن خاکستر می‌شیم.

ماریا: آخه چی بگم؟ تا حالا بچه گنجشک تو دستت گرفتی؟ یرما: آره. ماریا: اینم همون‌طوره. یرما: معرکه‌ست.