کتاب سرمه ای

عشق رازیست به اندازه آغوش خدا عشق آن گونه که می‌دانم و می‌دانی نیست

تو تقدیر منی ای عشق اما عقل می‌گوید بیا بگذر ز تقدیرت... همین یک کارمان مانده

نامه‌هایم چشم‌هایت را اذیت می‌کند درد دل کردن برای تو حضوری بهتر است چای دم کن خسته‌ام از تلخی نسکافه ها چای با عطر هل و گل‌های قوری بهتر است

شب به شب قوچی ازین دهکده کم خواهد شد ماده گرگی دل اگر از سگ چوپان ببرد

اصلاً از این به بعد شما باش و شانه هات ما را برای گریه سر آستین بس است

خسته‌ام مثل یتیمی که از او فر فره ای بستانند و به او فحش پدر هم بدهند

دوست که دل‌خوشی‌ام بود فقط خنجر زد دشمنان را بسپارید که مرهم بدهند

فقط اندوه می‌گیرد سراغی از غریبی‌مان همان که یارمان بوده کماکان یارمان مانده

یا سراغ من میایی چتر و بارانی بیار یا به دیدار من ابری نیا... تر می‌شوی

ما که هی زخم زبان از کس و ناکس خوردیم چه تفاوت که به ما زخم تبر هم بدهند قوت ما لقمه نانی ست که خشک است و زمخت بنویسید به ما خون جگر هم بدهند

نه فانوسی کنار لحظه‌های تارمان مانده نه دیگر زلف تاکی بر سر دیوارمان مانده فقط اندوه می‌گیرد سراغی از غریبی‌مان همان که یارمان بوده کماکان یارمان مانده بپرس از پیشگوهای محلی این معما را چقدر از روزهای مثل زهر مارمان مانده؟ چقدر از دل‌خوشی های کم و کوتاهمان رفته؟ چقدر از زخم‌های بر جگر بسیارمان مانده؟ سزای خواندن از عشق است در گوش کر جنگل اگر که قطره خونی گوشه منقارمان مانده تو تقدیر منی ای عشق اما عقل می‌گوید بیا بگذر ز تقدیرت... همین یک کارمان مانده

کاش ذکری یادمان می داد در باب وصال در مفاتیح الجنانش شیخ عباس قمی

بامن بمان کنار تو کاری کنم عزیز از سیب چیدن پدرم اشتباه‌تر

عشق قلیانی ست با طعم خوش نعنا دو سیب می‌کشی آزاد باشی مبتلاتر می‌شوی

کاروانی رد نشد تا یوسفی پیدا شود یک نفر باید زلیخا را بیاندازد به چاه

عشق مدت‌هاست این روح سراسر درد را برده بر بام جنون و نردبان برداشته

آه از عشق که یک مرتبه تصمیم گرفت یوسف از چاه در آورده به زندان ببرد وای بر تلخی فرجام رعیت پسری که بخواهد دلی از دختر یک خان ببرد ماه رویی دل من برده و ترسم این است سرمه بر چشم کشد زیره به کرمان ببرد دو دلم اینکه بیاید من معمولی را سر و سامان بدهد یا سرو سامان ببرد

گاه بغض کهنهٔ یک مرد غوغا می‌کند گاه با یک رعد و برق ساده تهرانی... تر است

هیچ‌کس از عشق سوغاتی به جز دوری ندید هر قدر یعقوب تنها شد زلیخا بیشتر بر بخار پنجره یک شب نوشتی: «عاشقم» خون انگشتم بر آجر حک کنم: ما بیشتر...

دیدمت رفتی و داغت جگرم را سوزاند فکر بی هم‌نفسی با تو سرم را سوزاند عقل از نیمه معمولی من رد شد رفت عشق هم نیمه دیوانه‌ترم را سوزاند ابرها آمده بودند نفس تازه کنم رعد و برقی همه برگ و برم را سوزاند من گنجشک کجا؟ جرات پروانه کجا؟ خواستم گرم شوم شعله پرم را سوزاند

آدمست و سیب خوردن آدم است و اشتباه

رفته‌ای... اما گذشت عمر تاثیری نداشت من که دلتنگ توام امروز... فردا بیشتر

تو تقدیر منی ای عشق اما عقل می‌گوید بیا بگذر ز تقدیرت... همین یک کارمان مانده

مرا می‌کشت این تنهایی تاریک زجر آور سراغ من نمی‌آمد اگر شعری هر از گاهی

تا بوده همین بوده نگاهی به نگاهی می‌افتد و می‌سوزد دل در تب آهی من را به تو این نذر و دعاها نرساندند ای کاش میسر بشود گاه گناهی

خسته از این روزهای تلخ و مسموم و غریب یک نفر احوال می‌پرسد مرا آن هم غم است

کاری که چشم‌های شما کرد با دلم قاجار هم نکرد به کرمان و زندها

خسته‌ام مثل یتیمی که از او فر فره ای بستانند و به او فحش پدر هم بدهند

به قفس سوخته گیریم که پر هم بدهند ببرند از وسط باغ گذر هم بدهند حاصل این همه سال انس گرفتن به قفس تلخ‌کامی ست اگر شهد و شکر هم بدهند

دست و پا بسته و رنجور به چاه افتادن به از آن است که در دام نگاه افتادن لاک پشتانه به دنبال تو می‌آیم و آه چه امیدی که پی باد به راه افتادن سیب شیرین لبت باشد و آدم نخورد؟ تو بهشتی و چه بیم از به گناه افتادن؟ آخر قصه هر بچه پلنگی این است پنجه بر خالی و... در حسرت ماه افتادن با دلی نرم دلی مثل پر قو سخت است سر و کارت به خط و خال سیاه افتادن عشق ابری ست که یک سایه آبی دارد سایه‌اش کاش به دل گاه به گاه افتادن