بریده‌هایی از کتاب سرمه ای

عشق رازیست به اندازه آغوش خدا عشق آن گونه که می‌دانم و می‌دانی نیست

تو تقدیر منی ای عشق اما عقل می‌گوید بیا بگذر ز تقدیرت... همین یک کارمان مانده

نامه‌هایم چشم‌هایت را اذیت می‌کند درد دل کردن برای تو حضوری بهتر است چای دم کن خسته‌ام از تلخی نسکافه ها چای با عطر هل و گل‌های قوری بهتر است

شب به شب قوچی ازین دهکده کم خواهد شد ماده گرگی دل اگر از سگ چوپان ببرد

اصلاً از این به بعد شما باش و شانه هات ما را برای گریه سر آستین بس است

خسته‌ام مثل یتیمی که از او فر فره ای بستانند و به او فحش پدر هم بدهند

دوست که دل‌خوشی‌ام بود فقط خنجر زد دشمنان را بسپارید که مرهم بدهند

یا سراغ من میایی چتر و بارانی بیار یا به دیدار من ابری نیا... تر می‌شوی

ما که هی زخم زبان از کس و ناکس خوردیم چه تفاوت که به ما زخم تبر هم بدهند قوت ما لقمه نانی ست که خشک است و زمخت بنویسید به ما خون جگر هم بدهند

فقط اندوه می‌گیرد سراغی از غریبی‌مان همان که یارمان بوده کماکان یارمان مانده

نه فانوسی کنار لحظه‌های تارمان مانده نه دیگر زلف تاکی بر سر دیوارمان مانده فقط اندوه می‌گیرد سراغی از غریبی‌مان همان که یارمان بوده کماکان یارمان مانده بپرس از پیشگوهای محلی این معما را چقدر از روزهای مثل زهر مارمان مانده؟ چقدر از دل‌خوشی های کم و کوتاهمان رفته؟ چقدر از زخم‌های بر جگر بسیارمان مانده؟ سزای خواندن از عشق است در گوش کر جنگل اگر که قطره خونی گوشه منقارمان مانده تو تقدیر منی ای عشق اما عقل می‌گوید بیا بگذر ز تقدیرت... همین یک کارمان مانده

آه از عشق که یک مرتبه تصمیم گرفت یوسف از چاه در آورده به زندان ببرد وای بر تلخی فرجام رعیت پسری که بخواهد دلی از دختر یک خان ببرد ماه رویی دل من برده و ترسم این است سرمه بر چشم کشد زیره به کرمان ببرد دو دلم اینکه بیاید من معمولی را سر و سامان بدهد یا سرو سامان ببرد

گاه بغض کهنهٔ یک مرد غوغا می‌کند گاه با یک رعد و برق ساده تهرانی... تر است

کاروانی رد نشد تا یوسفی پیدا شود یک نفر باید زلیخا را بیاندازد به چاه

کاش ذکری یادمان می داد در باب وصال در مفاتیح الجنانش شیخ عباس قمی

آدمست و سیب خوردن آدم است و اشتباه

عشق قلیانی ست با طعم خوش نعنا دو سیب می‌کشی آزاد باشی مبتلاتر می‌شوی

عشق مدت‌هاست این روح سراسر درد را برده بر بام جنون و نردبان برداشته

هیچ‌کس از عشق سوغاتی به جز دوری ندید هر قدر یعقوب تنها شد زلیخا بیشتر بر بخار پنجره یک شب نوشتی: «عاشقم» خون انگشتم بر آجر حک کنم: ما بیشتر...

تا بوده همین بوده نگاهی به نگاهی می‌افتد و می‌سوزد دل در تب آهی من را به تو این نذر و دعاها نرساندند ای کاش میسر بشود گاه گناهی

دیدمت رفتی و داغت جگرم را سوزاند فکر بی هم‌نفسی با تو سرم را سوزاند عقل از نیمه معمولی من رد شد رفت عشق هم نیمه دیوانه‌ترم را سوزاند ابرها آمده بودند نفس تازه کنم رعد و برقی همه برگ و برم را سوزاند من گنجشک کجا؟ جرات پروانه کجا؟ خواستم گرم شوم شعله پرم را سوزاند

تو تقدیر منی ای عشق اما عقل می‌گوید بیا بگذر ز تقدیرت... همین یک کارمان مانده

مرا می‌کشت این تنهایی تاریک زجر آور سراغ من نمی‌آمد اگر شعری هر از گاهی

بامن بمان کنار تو کاری کنم عزیز از سیب چیدن پدرم اشتباه‌تر

رفته‌ای... اما گذشت عمر تاثیری نداشت من که دلتنگ توام امروز... فردا بیشتر

خسته از این روزهای تلخ و مسموم و غریب یک نفر احوال می‌پرسد مرا آن هم غم است

دست و پا بسته و رنجور به چاه افتادن به از آن است که در دام نگاه افتادن لاک پشتانه به دنبال تو می‌آیم و آه چه امیدی که پی باد به راه افتادن سیب شیرین لبت باشد و آدم نخورد؟ تو بهشتی و چه بیم از به گناه افتادن؟ آخر قصه هر بچه پلنگی این است پنجه بر خالی و... در حسرت ماه افتادن با دلی نرم دلی مثل پر قو سخت است سر و کارت به خط و خال سیاه افتادن عشق ابری ست که یک سایه آبی دارد سایه‌اش کاش به دل گاه به گاه افتادن

خسته‌ام مثل یتیمی که از او فر فره ای بستانند و به او فحش پدر هم بدهند

من باغ زمستان زده دارم تو نداری من خرمن طوفان زده دارم تو نداری از خاطره تلخ بهشتی که فرو ریخت یک میوه دندان زده دارم، تو نداری داش آکلم و تنگ دلی زخم نشان را بر صخره مرجان زده دارم، تو نداری من عهد نوشتم تو نه بستی و نه دیدی من دست به قرآن زده دارم، تو نداری «گر هم‌سفر عشق شدی...» را که شنیدی؟ من اسب به میدان زده دارم، تو نداری من این همه گفتم و تو یک جمله نوشتی من سرمه به مژگان زده دارم، تو نداری

به قفس سوخته گیریم که پر هم بدهند ببرند از وسط باغ گذر هم بدهند حاصل این همه سال انس گرفتن به قفس تلخ‌کامی ست اگر شهد و شکر هم بدهند