کتاب زمستان آلیسا

چشمانش پر از اشک‌اند و انگار اشک‌ها قصد رفتن ندارد.

«خشم مایهٔ وصل است.»

دردی در عمق جانش تیر می‌کشد، هیچ راه فراری ندارد. خودش را مسئول خیلی از چیزهای زندگی‌اش می‌داند؛ چیزهایی که علتشان را پیدا نمی‌کند، و الان هر چیزی، هر چیزی که بگوید، شاید اشتباه باشد.

دو چیز توی ذهن آلیسا مانده: باورش نمی‌شود مرده‌ها زنده شوند. به نظرش اتفاق وحشتناکی است، تصور کردنش هم خوب نیست. پس چرا کشیش آن داستان را توی کلاس تعریف کرده؟ و خدایی که مواظب همه هست و همه را می‌بیند، پس کی به داد آلیسا می‌رسد که این‌جور دارد یخ می‌زند؟

پرسید: «جادو برای چه چیزی؟» «برای شب‌ها، تا دیگر این‌قدر قبل از خواب گریه نکنی.

بزرگ‌تر که بشوم، نامزدم مرا ترک می‌کند، چون به حد مرگ از من می‌ترسد و می‌گوید: «محال است با یک تکه یخ زندگی کنم.»