کتاب اعتیاد به نت

ما معتادان دنیای مجازی با آنکه می‌دانیم که به اهدافمان نمی‌رسیم و بسیاری از جنبه‌های زندگی واقعی ما آسیب می‌بیند، همچنان به رفتار ویرانگرمان ادامه می‌دهیم.

ورشکستگی مالی، از هم بیگانگی افراد خانواده، تلف شدن استعدادها و گاه بریدن از واقعیت در انتظار کسانی است که با اعتیاد خود روبه‌رو نمی‌شوند.

وابستگی وسواس‌گونه به دنیای مجازی ذخایر استعدادهای انسانی را از بین می‌برد.

آنچه می‌دانید مهم نیست، آنچه عمل می‌کنید مهم است.

«هرچه احساس شکرگزاری اشخاص بیشتر باشد از سلامت روانی و کیفیت زندگی بالاتری برخوردارند.»

«بدترین فریب، خودفریبی است.» ـ افلاطون

معتادان به اینترنت، در دنیای مجازی به دنبال تحقق خواسته‌های خود هستند، نه در زندگی واقعی.

«خدا به کسانی کمک می‌کند که به خودشان کمک کنند.»

به طور کلی خطر بزرگ دنیای مجازی همین است: برای آن عده از افراد که مشکلات پنهان دارند، راه گریز از واقعیت را آسان می‌کند.

به او گفتم: «خدا به کسانی کمک می‌کند که به خودشان کمک کنند.

بازی ویدئویی مرا در مقابل ضعف و تنهایی‌ام نیرومند می‌ساخت.

بنابراین شخص وابسته نه تنها باید از رفتار اعتیادآور، بلکه از موقعیت‌های یادآور لذت یا پاداش درونی حاصل از آن نیز خودداری کند.

دریافت یک پیام یا ایمیل با «پاداش» و رضایت اجتماعی همراه است. افراد با اشتیاق در انتظار دریافت آن هستند و تا حدی احساس ارتباط و مهم‌بودن می‌کنند. این پاداش و رضایت درونیِ کوچک که همه ما آن را احساس می‌کنیم بر افرادی که آمادگی وابستگی و اعتیاد دارند تأثیری نافذ و عمیق برجای می‌گذارد طوری که آنها را از مسئولیتها و افراد مهم زندگی‌شان غافل می‌کند.

اما بسیاری از ما در نهایت به کارهای پیش‌پاافتاده رومی‌آوریم تا فقط بتوانیم قبوض ماهانه را پرداخت کنیم و به این ترتیب زمان استفاده از دنیای مجازی را بالا ببریم و نیاز به مرتبط‌بودن و پیوند عمیق با بازیکنان دیگر و دوستانمان از سراسر دنیا را ارضا کنیم. بسیاری از ما حقیقتا شغل‌های پردرآمدی پیدا می‌کنیم تا بتوانیم وقتی به خانه می‌آییم خانواده را نادیده بگیریم، زیرا آنها تمرکز ما را برهم می‌زنند. ما از فرصتهای ارتباطی و حرفه‌ای کناره می‌گیریم، اما نوبت بازی که می‌رسد یکباره در میان جامعه بین‌المللی شیرجه می‌رویم و با دیگران ارتباط برقرار می‌کنیم. ما خود را بخشی از چیزی بزرگ‌تر از خودمان احساس می‌کنیم.

دوباره تأکید می‌کنم که تا شخص معتاد به مشکل خود اعتراف نکند، هیچ راه‌حلی مؤثر نمی‌افتد.

شخصی که به طور وسواسی مرتب ایمیل خود را از طریق تلفن همراهش چک می‌کند، نمی‌تواند در جلسات و نشست‌های کاری تمام حواس خود را بر مطالب مطرح‌شده متمرکز نماید، چون نمی‌تواند در مقابلِ میل به چک کردن مکرر ایمیل مقاومت کند. وقتی چنین فردی یک دانش‌آموز باشد، چنان در ارسال چشم بسته پیامک (یعنی بدون دیدن دکمه‌ها و فقط از طریق لمس آنها) ماهر می‌شود که این فعالیت گاه تمام حواس و روز درسی او را می‌گیرد و عملکرد تحصیلی او را مختل می‌سازد.

عده‌ای از افراد از کشف اطلاعات جدید، آن هم اطلاعات عجیب و غیرواقعی، لذت فراوان می‌برند. جوان نوزده ساله‌ای به این دلیل به من مراجعه کرده بود که هر روز بیش از شش تا هشت ساعت از وقت خود را صرف پیدا کردن فیلم‌های ویدئویی عجیب و غیرمعمولی می‌کرد. او دهها سایت را جست‌وجو می‌کرد تا فیلم مورد نظرش را پیدا کند و بعد آن را از طریق ایمیل برای دوستان و افراد خانواده‌اش بفرستد و البته بعدها متوجه می‌شد که اکثر آنها هرگز این فیلم‌ها را تماشا نکرده‌اند. جست‌وجو برای این فیلم‌ها چنان او را درگیر کرده بود که عمر و زندگی‌اش را می‌بلعید.

معتادان دنیای مجازی توسط این فناوریها تحلیل می‌روند و در نهایت توان استفاده مسئولانه یا معتدل آنها را از دست می‌دهند.

معتادان دنیای مجازی توسط این فناوریها تحلیل می‌روند و در نهایت توان استفاده مسئولانه یا معتدل آنها را از دست می‌دهند.

معتادان دنیای مجازی توسط این فناوریها تحلیل می‌روند و در نهایت توان استفاده مسئولانه یا معتدل آنها را از دست می‌دهند.

بسیاری از نوجوانان برای رهایی از سلطه بیش‌ازحد والدین، خود را در دنیای مجازیِ بازیها گم می‌کنند.

تجربه‌ام به من می‌گوید، افرادی که به‌طور افراطی از سایتهای ارتباطی و اینترنت استفاده می‌کنند، هر چند به خشم مفرط مبتلا نیستند، اما عموما از گریز عاطفی رنج می‌برند.

درواقع اینترنت بهانه‌ای است که آنها را از روبه‌رو شدن با ناملایمات زندگی واقعی دور می‌کند و به جای آنکه موقعیت زندگی آنها را بهبود بخشد، آن را تحلیل می‌برد.

به عبارت دیگر رفتارهایی که به صورت عادت درمی‌آیند، به این صورت شروع نمی‌شوند. درواقع وقتی تکرار رفتار به آستانه معینی برسد، مغز رفتار ارادی را به رفتاری کاملاً غیرارادی تبدیل می‌کند و به این ترتیب خود مغز معتاد می‌شود. مغز احساس لذت را به یاد می‌آورد و خواهان تکرار آن می‌شود. بعد از شکل‌گیری وابستگی، قدرت خودانضباطی فرد به ضعف می‌گراید.

امکان پاداشهایِ هرچه بزرگ‌تر و تلاش برای رسیدن به آنها مستقیما سطح دوپامین را بالا می‌برد. وقتی رفتار با افزایش دوپامین تقویت می‌شود، میل به بازی در بعضی از بازیکنها به صورت یک نیاز ضروری درمی‌آید. بی‌تردید طراحان موفق در کار خود به این ویژگی سیستم دوپامین توجه می‌کنند. حال چه ایجاد وابستگی عمدی باشد و چه نباشد، حاصل کار همین است.

فقدان اجتماعات یکی از بزرگ‌ترین بیماریهای عصر جدید است. دهه هفتاد و اوایل دهه هشتاد زمانی که من دوره رشد خود را سپری می‌کردم اگر مادری مجبور بود برای خرید از خانه بیرون برود فرزند خود را به خانه یکی از همسایه‌ها می‌فرستاد تا کارش تمام شود. مردم برای پختن کیک از همسایه خود تخم‌مرغ یا شکر قرض می‌کردند. حالا دیگر مادرها کمتر کیک می‌پزند و تهیه مواد مستلزم طی‌کردن راه طولانی فروشگاه است و نه چند قدم تا خانه همسایه. درست است که خودکفاتر شده‌ایم اما این خودکفایی ما را بیشتر از یکدیگر جدا کرده است.

تجربه‌ام به من می‌گوید، افرادی که به‌طور افراطی از سایتهای ارتباطی و اینترنت استفاده می‌کنند، هر چند به خشم مفرط مبتلا نیستند، اما عموما از گریز عاطفی رنج می‌برند. در بسیاری از موارد استفاده وسواسی آنها روشی برای روبه‌رو نشدن با واقعیات عاطفی ناخوشایند است.

کشف ناشناخته‌ها عاملی کلیدی در برانگیختن بسیاری از افراد به گشت‌زنی در اینترنت است.

هر درمان موفقی چند جزء اساسی دارد. تمام معتادان تحت درمان نیاز به حمایت زیادی دارند. آنها باید با افرادی در ارتباط باشند که هنگام هجوم وسوسه و مسائلی که ممکن است آنها را به افراط در اعتیاد بازگرداند، راحت بتوانند با آنها تماس بگیرند. شرکت در جلسات گروهی مفید است. شنیدن ماجرای موفقیت دیگران درعین‌حال که ما را دلگرم می‌کند می‌تواند راهنمای سفرمان باشد. کمک خواستن از دیگران مانند مراقبی است که مانع انحراف از مسیر می‌شود. یکی از جمله‌های برجسته «دوازده قدم» این است: «مهم‌ترین واژه در قدمهای دوازده‌گانه کلمه "ما" است.» یک درمان موفق در اعتیاد به دنیای مجازی، مستلزم دنبال کردن فعالیتهای مفید و سازنده‌ای است که شخص را از نشستن در مقابل صفحه مانیتور بازدارد. وقتی شخصی عادت رفتاری‌اش را کنار می‌گذارد، نمی‌داند با خودش چه کار کند. فردی که قبل از درمان شش تا ده ساعت در روز پای کامپیوتر می‌نشسته است باید فعالیتهایی پیدا کند که هم مفید باشند و هم وقت او را پر کنند

وقتی می‌خواهید به یک شخص معتاد به اینترنت یا بازی کمک کنید توجه به این نکته بسیار مهم است که تعیین حدود و مقررات و ثبات قدم در اجرای آن بسیار مؤثرتر از فریاد زدن و انتقاد کردن است.