بریده‌هایی از کتاب کتاب دوست ها

در روزی آفتابی، آیا چیزی بهتر از آیس‌لاته و یک کتاب فروشی وجود دارد؟

‫اسمش را گذاشته بودند کوسه. اهمیتی نمی‌داد. به یک دلیل برازنده‌اش بود. کوسه‌ها فقط به سمت جلو شنا می‌کنند. قانون نادین وینتر۱۰۱ این بود که هرگز به عقب نگاه نکند.

رازها می‌تونن مسموم‌کننده باشن

فقط واسه اینکه خودم نمی‌خوام بچه داشته باشم، چرا باید زنی رو که تصمیمش با تصمیم من فرق داره تنبیه کنم؟ کسی که بیشتر از همه دوستش دارم، یه زن بارداره! و من عاشق خواهرزاده‌هام هستم. هر تصمیمی که یه زنی می‌گیره، لکهٔ ننگ بزرگ زندگی زن‌های دیگه نیست

کتاب‌های خوب باعث شادی خانم‌ها می‌شود. که یک حقیقت جهانی است.

هیچ‌چیزی جز حلقه شدن دستان مامان به دورم، نمی‌توانست به سرعت گریه‌ام را در بیاورد. چون آن موقع... و فقط همان موقع، می‌دانستم آنجا جایی امن برای درهم شکستن است.

زن بودن یعنی همین. امکان ندارد بتوانی زن خوبی باشی. اگر اشکت دم مشکت باشد و احساساتت را نشان بدهی، یعنی عصبی هستی. اگر اشک و احساس را کنار بگذاری تا نامزدت مجبور نباشد نازت را بکشد، یعنی یک عوضی سنگدل هستی.

هرچیزی که بشکند، امکان درست شدنش هست، هر مشکلی قابل حل است.

او چشمم را به دنیای اطرافم باز کرد، انگار رنگ‌هایی وجود داشتند که تابه‌حال ندیده بودم، درجاتی از خوشحالی که هرگز تصورش را هم نمی‌کردم

در روزی آفتابی، آیا چیزی بهتر از آیس‌لاته و یک کتاب فروشی وجود دارد؟ البته یک قهوهٔ داغ و یک کتابفروشی، در روزی بارانی هم به همان خوبی است.

به کسی احتیاج داری که ازت قدردانی کنه، منظورم اینه که، از نظر شخصیتی کاملاً مشخصه محتاج کسی نیستی اما لیاقت کسی رو داری که بفهمه چقدر خاصی.

وقتی به خودت می‌گویی راجع به چیزی فکر نکن، به تنها چیزی که فکر می‌کنی همان است.

‫نقطه‌ای کف پایم است که حالا حسی ندارد. پایم را روی خرده شیشه‌ای گذاشتم و اعصاب آن قسمت از بین رفت. دکتر گفت خوب می‌شود اما سال‌ها گذشته و آن بخش هنوز بی‌حس است. ‫سال‌هاست قلبم هم همین‌طور است. انگار روی تمام ترک‌هایش پینه بسته.

گاهی‌اوقات، حتی با اینکه صفحهٔ آخر داستان را خوانده‌ای و فکر می‌کنی همه‌چیز را می‌دانی، کتاب راهی برای غافلگیر کردنت پیدا می‌کند.

‫حالا دلیل این همه سال گریه نکردنم را می‌فهمم. می‌خواهم تمام شود. می‌خواهم درد جمع و به بخش‌هایی تقسیم شود که از پسش بربیایم. تمام این مدت فکر می‌کردم اینکه من را مثل یک هیولا می‌بینند، بدترین اتفاقی است که می‌توانست برایم بیفتد. حالا می‌بینم که ترجیح می‌دهم بی‌احساس باشم تا چیزی که واقعاً و در اعماق وجودم، هستم. هر ثانیه از هر روز، ضعیف و درمانده هستم، گاهی آن‌قدر می‌ترسم که حس از هم گسیختگی دارم. ‫ترس ازدست دادن دارم. از گریه کردن می‌ترسم. می‌ترسم به محض شروع کردن گریه، هرگز نتوانم جلوی خودم را بگیرم و هر آنچه ساخته‌ام، زیر بار احساسات سرکشم، خراب شود.

اما من نتونستم این کار رو بکنم. نمی‌تونم با مردمی که می‌دونم از من متنفرن، گپ بزنم. نمی‌تونم با مردمی خوش‌رفتاری کنم که فکر می‌کنم کله‌پوکن.

نمی‌دانستم ممکن است این‌قدر دلت برای فردی تنگ شود که درست در کنارت نشسته، آن‌قدر زیاد که دردت بیاید.

می‌تونی هم‌زمان هم بدجنس باشی، هم تیزبین و تمام مردم هم تأییدت می‌کنن. قوانین برای خانوم‌ها فرق داره. باید واسه این تعادل تلاش کنی تا جدیت بگیرن و درعین‌حال نگن طرف سلیطه‌ست. یه نبرد دائمیه.

نمی‌تونی گذر زمان رو کنترل کنی ولی می‌تونی ضرباتش رو روی صورتت نرم کنی.

قضیه این است که قلب آدم فقط یک مرتبه می‌تواند واقعاً متلاشی شود.

درعین‌حال، من حدوداً یک استخوان رمانتیک توی بدنم دارم، یکبار که شکستم و خودم را دوباره سر هم کردم، فرآیند سختگیرانه‌ای برای آشنا شدن با آدم‌ها تنظیم کردم.

زن بودن یعنی همین. امکان ندارد بتوانی زن خوبی باشی. اگر اشکت دم مشکت باشد و احساساتت را نشان بدهی، یعنی عصبی هستی. اگر اشک و احساس را کنار بگذاری تا نامزدت مجبور نباشد نازت را بکشد، یعنی یک عوضی سنگدل هستی.

نمی‌دانستم ممکن است این‌قدر دلت برای فردی تنگ شود که درست در کنارت نشسته، آن‌قدر زیاد که دردت بیاید.

انگار که خاطرات او صفحات روزنامه است و هربار که بیرونشان بیاورم، رنگ نوشته‌ها کمی محوتر و کاغذشان چروک‌تر می‌شود.

زیر کلماتش حرف ناگفته‌اش را می‌شنوم: من اینجام. ‫فکر می‌کنم: الان اینجایی. ‫چون هیچ‌چیز... چه زیبایی چه زشتی... جاودانی نیست.

زندگی همین است. همواره تصمیماتی می‌گیری، قبل از اینکه آخرشان را بدانی، راه‌هایی را انتخاب می‌کنی که مسیرت را از دیگران دور می‌کند. شاید به همین دلیل است که ما ابناء بشر، قصه‌ها را دوست داریم. به دلیل تمام آن فرصت‌های دوباره، امکان تجربه کردن زندگی‌هایی که هرگز نخواهیم داشت.

سال‌ها در یک خط مستقیم به زندگی ادامه می‌دهی تا ناگهان با چیزی مواجه شوی که کل زندگی‌ات را تغییر می‌دهد.

شاید عشق نباید بر اساس مدارا و مصالحه ساخته شود، اما بدون آنها هم نمی‌تواند دوام داشته باشد. این مدلی نباشد که دو نفر را که شبیه هم نیستند، به اجبار کنار هم قرار بدهد، آن‌هایی را کنار هم بگذارد که حاضر باشند خودشان را با یکدیگر تطبیق بدهند. همیشه فضای رشد و بالندگی را برای هم فراهم کنند. مدارا به شیوه‌ای که می‌گوید: همیشه جایی درست مثل خودت در قلب من هست و اگر تغییر کنی، باز هم در قلبم جا داری و آن تغییر را می‌پذیرم.

هر تصمیمی که یه زنی می‌گیره، لکهٔ ننگ بزرگ زندگی زن‌های دیگه نیست

تقریباً می‌توانم تصورش کنم و دلتنگش شوم،‌ دلتنگ چیزی که هرگز نداشته‌ام.