بریده‌هایی از کتاب بانوی دریا(یی)

وای، وَنگل... منو از دست خودم نجات بده!

من نباید قبول می‌کردم! هرگز به هیچ قیمتی نباید قبول می‌کردم! نباید خودمو می‌فروختم! حتی پست‌ترین کار... محقرترین و سخت‌ترین شرایط زندگی... آزادانه... به انتخاب خودم... از این بهتر بود!

فک کن... بدونی آزادی... می‌تونی بزنی به دل دنیای غریب، تازه، مجبورم نباشی نگران آینده باشی... همه‌شم نگران این، مرده‌شوربرده، امرارمعاشم نباشی...

این مَرد مث دریاس.

هیچ دقت کرده‌ین آدمای اون‌ور آب‌دره، اونایی که کنار دریای آزادن، انگار یه قوم دیگه‌ای‌اَن برای خودشون؟ همچینه انگار دریا رو زندگی می‌کنن. افکار و احساساتشون مثل موجیه که خیز برداره... عین جزرومد دریا. اینه که اگه کوچشون بدی دووم نمی‌آرن. آخ، باید اینو یادم می‌بود خب. از ریشه درآوردن الیدا از اونجا و آوردنش اینجا، گناه محض بود در حقش.