کتاب باد بزن خانم ویندرمیر

من دیگران را خیلی زود می‌شناسم اما هنوز موفق نشدم خودم را به خوبی بشناسم

چون عمر ما بیش از چند لحظه نیست دیوانگی محض است اگر ما از این لحظه‌ها استفاده نکنیم و از فرصتی کوتاه که در اختیار داریم لذت نبریم.

ما از این‌که آگاتا یک روز ما را ترک کند و از انگلیس خارج شود خیلی ناراحتیم ولی به‌نظر من مادری که حاضر نباشد دوری دخترش را تحمل کند محبت واقعی به فرزندش ندارد.

حالا دیگر بدبینی و سوءظن در بین مردم آن‌قدر زیاد شده است که هیچ‌کس باور نمی‌کند ممکن است زوج خوشبخت هم وجود داشته باشد.

من حالا دیگر نمی‌توانم به این باور پایبند باشم که باید انسان‌ها را به دو گروه خوب و بد تقسیم کرد. ما با دو گروه، دو تیره و یا دو خلقت متفاوت روبه‌رو نیستیم.

ایده‌آل، یک امید مبهم و یک خیال‌پردازی است که ممکن است گاهی خطرناک باشد. حقیقت بیشتر ارزش دارد، گرچه ممکن است تلخ و رنج‌آور باشد.

آدم‌ها به تدریج که پیر می‌شوند قاعدتاً باید معلوماتشان عمیق و دقیق‌تر بشود، اما متأسفانه این‌طور که معلوم است چنته آن‌ها خالی‌تر می‌شود.

لیدی ویندرمیر: دوشس! به عقیده شما همه مردها بد هستند؟ دوشس برویک: همه. بدون استثنا. هیچ‌وقت هم سر به راه نمی‌شوند. مردها پیر می‌شوند اما خوب شدنی نیستند.

آدم‌ها به تدریج که پیر می‌شوند قاعدتاً باید معلوماتشان عمیق و دقیق‌تر بشود، اما متأسفانه این‌طور که معلوم است چنته آن‌ها خالی‌تر می‌شود.

ماگارت، هیچ مردی نمی‌تواند برای زنی که همسر او می‌شود، به اندازهٔ کافی خوب باشد

ما همه در یک مرداب غوطه‌وریم و بعضی از ما چشم به ستاره‌ها دوخته‌اند.

همیشه و در همه‌جا خوبی و بدی، گناه و بی‌گناه در کنار هم و به موازات هم وجود دارند. این‌که ما چشم خودمان را روی یک نیمهٔ دنیا ببندیم برای این‌که در امن و امان زندگی کنیم درست مثل این است که خودمان را از بینایی محروم کنیم و انتظار داشته باشیم که می‌توانیم از گذرگاه‌های تاریک و گردنه‌های مخوف که در مسیرمان قرار دارد سالم عبور کنیم.