بریده‌هایی از کتاب کوری عصاکش کور دگر

به یاد آن روزها که دیوار خانهٔ پدری هنوز بوم نقاشی‌مان بود.

یافتن راه برگشت سخت است. در عالم خوابیم.

چون ما چند نفریم، حتی اگر فقط یکی از ما حرف بزند، بقیه گوش می‌کنند.