بریده‌هایی از کتاب خاطرات عشق از دست رفته

«درد، فقدان، سکوت ژرف و جراحاتْ خردمند را به صبوری می‌رساند.»

از دو قاتل پرهیز کن: دلتنگی و امید. آن‌ها زمان حال را می‌کُشند.

اثباتِ عشق بیش از بیان عشق ارزش دارد.

همه خود را منحصربه‌فرد می‌دانند و این ذهنیتْ اصلاً منحصربه‌فرد نیست.

نگران بودن برای دیگران به دو صورت است: محبت و بی‌اعتمادی.

بگذارید شادی‌ام برگردد. اگر کتابی دربارهٔ سوگ می‌نوشتم، اسم آن را چنین می‌گذاشتم.

ما جوانی خود را صرف آماده شدن برای زندگی می‌کنیم و پیری خویش را صرف به یاد آوردن زندگی سپری‌شده. با این کار زمان حال را که تنها زمان موجود است با افتادن در دو دام از دست می‌دهیم، دام آینده‌ای که هنوز نیامده است و دام گذشته‌ای که دیگر نیست. چه زمان ازدست‌رفته‌ای! یا بهتر است بگوییم: چه زمان حال ازدست‌رفته‌ای!

مامان مرا موجودی خاص، بی‌نظیر و بااستعداد می‌دید. راز تقدیر من این است: من به نگاه مامان ایمان داشتم.

از دو قاتل پرهیز کن: دلتنگی و امید. آن‌ها زمان حال را می‌کُشند.

جسمم، با نسنجیدن موقعیت، مرا محکوم به اندوه کرد. به‌رغم افسردگی‌ام، دیروز نیاز داشت غذا بخورد، شب خوابید و امروز صبح تشنه شد... او به‌طرز زننده‌ای سالم باقی می‌مانَد، درحالی‌که روحم را به‌سوی رنج می‌رانَد، شکنجه‌ای که بی‌هیچ نقصانی شدت می‌یابد.

کوتاه اینکه، هیچ‌کس از اندوه نمی‌میرد.

طبیعت این‌گونه است: خاطره‌ای از نقطهٔ آغاز خود به‌جا نمی‌گذارد. از دید من، حکایت ما هرگز زمان آغاز نداشته، بلکه همیشه وجود داشته است.

هرچند که هر انسانی منحصربه‌فرد است، افراد زیادی می‌توانند نقش او را ایفا کنند. نقش مادر قابل‌جایگزینی نیست.

فیلسوفْ الن عقیده داشت: «بهترین کاری که می‌توانیم برای کسانی که دوستشان داریم انجام دهیم این است که همواره خوشبخت بمانیم.»

«چیزی که یک راز را زیبا می‌کند ابهامی‌ست که در بر دارد، نه واقعیتی که پنهان می‌کند.» (نوای اسرارآمیز)

«درد، فقدان، سکوت ژرف و جراحاتْ خردمند را به صبوری می‌رساند.»

«سکوتْ محافظ آلام روحی است. انسان نمی‌تواند بر آلام روحی غلبه کند، مگر آنکه حرف بزند.»

فکر می‌کردم درد انسان را می‌کشد. درحالی‌که جسم برای ادامهٔ کارهای طاقت‌فرسای همیشگی، همچنان کودن، کوته‌فکر و مقاوم باقی می‌ماند و به‌رغم ممانعت روح، توانایی بیش‌ازحدش را برای امیال، اشتها و قدرتِ بازسازی حفظ می‌کند. چقدر دلم می‌خواست هنگام شنیدن این خبر می‌مردم!

او هیچ‌وقت نفهمید که در زمان نبودنش چقدر وحشت‌زده می‌شدم

حالا تمام شد. مرگِ او ترس از مرگش را کشت. هیچ ترسی ندارم. زندگی با ترس از آینده خوشایندتر از زندگی با واقعیت پوچی است.

«چون نمی‌توانم اندوه را تحمل کنم، می‌خواهم با از بین بردن خودْ آن را از بین ببرم.»

مرگ، در اغلب مواقع، چندین بار دست‌به‌کار می‌شود. موجودی پرمدعا که در لباس بیماری و ضعف و زوال در جهان می‌خرامد. وقتی که زندگی را تلخ، بی‌حرمت، و غیرقابل تحمل کرد و هنگامی که روز و شبِ قربانی یکسان می‌شود و ساعت‌هایش اسف‌بار، بیهوده و پوچ از پیِ هم می‌گذرند، مرگ می‌تواند کاری کند که او این عامل نامطلوب را آرزو کند. بله، وقتی به اندازهٔ کافی قربانی‌اش را شکنجه کرد، به‌عنوان راه‌حل ظاهر می‌شود. مرگ تسلی‌بخش! چه ریشخندی!

مرگِ ناگهانی برای کسی که می‌رود عسل است و برای کسانی که می‌مانند زهر. هرچند عذاب خودِ شخص را کم می‌کند، نزدیکانش را در شوک، تردید، بهت و کرختی رها می‌کند.

در مقابل، مرگِ تدریجی برای زندگان قابل تحمل است و برای شخص در حال مرگ نه. عذابی که بیمار تحمل می‌کند اخطاری است برای بستگان او که مرگ را بپذیرند، حتی گاهی آن را خواستهٔ خود بدانند.

خردِ واقعی در پیِ داشتنِ امر مسلم نیست، بلکه می‌خواهد با امر غیرمسلم کنار بیاید.

زندگی یک غافلگیری زیبا بود، مرگ یک غافلگیری زیبا خواهد بود. به چه صورت؟ اصلاً نمی‌دانم.

درد ارتقا نمی‌دهد، مچاله می‌کند. بهبود نمی‌بخشد، تحلیل می‌برد. منجر به تعالی اندیشه نمی‌شود، محکوم به نیندیشیدن می‌کند. درد، امتیازی منزلت‌بخش نیست، آفتی تمام‌وکمال است که انسان را بر زمین می‌زند.

مرگ به گذشته حمله نمی‌کند، حال و آینده را هدف می‌گیرد. مرگ، به‌رغم توانایی‌اش، با گذشته کاری ندارد. خاطراتْ دست‌نخورده باقی می‌مانند. از این پس، گذشته بیش از آینده مرا جذب می‌کند.

ـ مرگ یک مادر اتفاقی نیست، پیش‌بینی‌شده است. قاعدتاً، منتظرش هستیم. چه چیز از این طبیعی‌تر؟ معمولی بودنِ یک مصیبتْ آن را از بین نمی‌برد.

اغلب، از اینکه یک شخص بالغ، قوی، پرجنب‌وجوش و همیشه موفق خودکشی کند متعجب می‌شویم. بعد می‌شنویم که می‌گویند: «اصلاً این کار بهش نمی‌آد...» اتفاقاً چرا! چون کسی که کنترل زندگی‌اش را در دست دارد می‌خواهد رنجَش را هم مهار کند. اگر مردن عملی اجباری است، خودکشی عملی اختیاری است.