بریده‌هایی از کتاب پستچی

ماه اگر می‌خندید، شکل تو می‌شد!

«قرار نیست به هرکس خوبی کنی پیش تو بماند یا برایت جبران کند. همین خوبی کردن، تو را خوشبخت می‌کند...»

عشق اتفاقی است که دلت را بهاری می‌کند

شما زن عاشق ندیدی نه؟ از هر سربازی خطرناک‌تره!»

«گاهی عشق سریع‌تر از گلوله می‌کشدت

عاشق شدن سخت است. عاشق ماندن، سخت‌تر. آدم شاید در یک لحظه عاشق شود، ولی یک عمر طول می‌کشد که عشقش را از یاد ببرد، به‌خصوص عشق اول را.

مگر یک زن چقدر می‌تواند یا علی بگوید و هیچ‌کس جوابش را ندهد!

جنگ بدترین فکر بشر است چیستا... از بچگی فکر می‌کردم مگر آدم‌ها مجبورند باهم بجنگند و حالا می‌بینم بله. گاهی مجبورند... چون آن‌ها که دستور جنگ را می‌دهند زیر باران نیستند. میان گل‌ولای نیستند و با فکر چشمان سبز ماریا نمی‌میرند. آن‌ها در خانه‌های گرمشان نشسته‌اند. سیگار می‌کشند و دستور می‌دهند..

«قرار نیست به هرکس خوبی کنی پیش تو بماند یا برایت جبران کند. همین خوبی کردن، تو را خوشبخت می‌کند...»

عاشق شدن سخت است. عاشق ماندن، سخت‌تر. آدم شاید در یک لحظه عاشق شود، ولی یک عمر طول می‌کشد که عشقش را از یاد ببرد، به‌خصوص عشق اول را

گر کسی برای کسی صبر کنه یعنی عشقش واقعیه، ولی اگر همه چیز رو با عجله بخواد به دست بیاره، یعنی هواوهوسه و زود می‌ره.»

ماه اگر می‌خندید، شکل تو می‌شد

بر تفنگ چوبی کودکی‌ام درختی ریشه دوانده است نگفتی دلت، درخت است نگفتم دلم، خاک است با باد می‌رود در این خاک ریشه کن تا زور هیچ بادی به ما نرسد.

تو این کشور هرکی از خونهٔ مادرش فرار کنه، شعر می‌گه، هرکی از خونهٔ پدرش ناراضیه، داستان می‌نویسه.

آدم همیشه همه‌چی رو نمی‌دونه، یکی پیدا می‌شه که بیشتر از آدم می‌دونه.

در آن روزگار هر شب می‌خوابیدی و بیدار می‌شدی چیزی را گم کرده بودی، آدمی را، عشقی را و خانه‌ای را

می‌گویند آدم از یک‌جا که کم بیاورد، جای دیگر زیادی می‌گذارد

وقتی عشق زندگی‌ات، باد می‌شود، طوفان می‌شود، رگبار می‌شود و بر سرنوشتت می‌بارد، دیگر انتظار همه چیز را داری، مگر نیامدنش را.

همهٔ سرنوشت‌ها به تنت زیباست معشوق من!

هیچ جاده‌ای در زندگی بن‌بست نیست. اگر باور نمی‌کنی، چند قدم جلوتر برو. جادهٔ دیگری باز می‌شود. تا وقتی نشسته باشیم، همه‌جا بن‌بست است!

تو با جسم یک مرد ازدواج نمی‌کنی، تو با فکر او ازدواج می‌کنی.

حالا ماریای کوچکش چقدر باید منتظر او بماند. چقدر باید شال و پیراهن گرم ببافد که یک روز مردش از جنگ برگردد. ماریا حتی نمی‌داند که مردش زیر باران برای آخرین بار فقط اسم او را صدا زد. جنگ بدترین فکر بشر است چیستا... از بچگی فکر می‌کردم مگر آدم‌ها مجبورند باهم بجنگند و حالا می‌بینم بله. گاهی مجبورند... چون آن‌ها که دستور جنگ را می‌دهند زیر باران نیستند. میان گل‌ولای نیستند و با فکر چشمان سبز ماریا نمی‌میرند. آن‌ها در خانه‌های گرمشان نشسته‌اند. سیگار می‌کشند و دستور می‌دهند...

کم‌کم یادت می‌دهد یک قیچی برداری. گیسوانت را قیچی کنی، دوست داشتنت را قیچی کنی، تمام احساسات انسانی‌ات را قیچی کنی تا دیگر چیزی برای قیچی کردن آن‌ها باقی نماند و آن‌وقت دیگر شبیه خودت نیستی. شبیه هیچ‌چیز نیستی!

یاد یک جملهٔ قدیمی افتادم که یک‌جا خوانده بودم «گاهی عشق سریع‌تر از گلوله می‌کشدت.»

عاشق شدن سخت است. عاشق ماندن، سخت‌تر. آدم شاید در یک لحظه عاشق شود، ولی یک عمر طول می‌کشد که عشقش را از یاد ببرد، به‌خصوص عشق اول را.

وقتی عاشق باشی، زمان گاهی قدر یک نگاه، کوتاه می‌شود و گاهی قدر ابدیت کش می‌آید.

اما یک کاری بکن، با خودت آشتی کن با همهٔ دنیا بجنگ، اما با خودت نجنگ.»

حسی به من می‌گفت دیگر دیدار در این دنیا ممکن نیست. هرچه را گم کنی، برای همیشه گم کرده‌ای!

هیچ جاده‌ای در زندگی بن‌بست نیست. اگر باور نمی‌کنی، چند قدم جلوتر برو. جادهٔ دیگری باز می‌شود. تا وقتی نشسته باشیم، همه‌جا بن‌بست است!

در جنگ روزها را عادی نمی‌شمارند. گاهی یک دقیقه، یک قرن طول می‌کشد و گاهی صدها سال، ثانیه‌ای است.